Sınırları Zorlamak

Ertesi gün, Su Topu adedim belirgin şekilde yükselmişti. Artık on bir taneye ulaşmıştım.

Neydi bu işin sırrı? Büyüyü ne kadar çok kullanırsam, o kadar çok yapabiliyormuşum gibi geliyordu. Eğer haklıysam, ertesi gün yirmi bir tane yapabilirdim.

Onun da ertesi günü, ne olur ne olmaz diye, sadece beş tane büyü yapıp o günü bitirdim.

Ama onun da ertesi günü yirmi altı tane yapmayı başardım. Görünüşe göre haklıydım; büyüyü daha sık kullanmak, daha fazla büyü yapmama olanak sağlıyordu.

Bana yalan söylenmişti! Bir insanın büyü rezervlerinin doğuştan sabit olduğu da neyin nesiydi? İnsanlar yeteneğe, aslında hiç olmayan sınırlar biçiyorlardı. Yetişkinler çocuklara hadlerini bildirmeye nasıl cüret ederdi?! "Sanırım bu kitabın yazdıklarını olduğu gibi kabul edemem o zaman," diye mırıldandım. Kitapta yazılanlar, sanki bir insanın ulaşabileceği şeylere sınırlar koyuyordu.

Ya da belki becerilerini geliştirdikten sonraki durumu anlatıyordu? Belki de kitap, büyü gücünde, hiçbir ek çaba ve eğitimle aşılamayacak bir üst sınır olduğunu söylüyordu.

Hayır. Bu sonuca varmak için henüz çok erkendi. Şimdilik bu sadece bir hipotez olurdu. Belki de şöyle bir şeydi… Belki birinin gücü, büyüdükçe artıyordu ya da öyle bir şey. Ve çocuklukta büyü kullanmak, o üst sınırın hızla artmasına neden olabilirdi. Bu da demek oluyordu ki, sadece ben özel bir niteliğe sahiptim ki—hayır. Kendimi özel saymayacağımı zaten söylemiştim.

Eski dünyamda, büyüme çağındayken egzersiz yapmanın yeteneklerin daha hızlı gelişmesini sağladığı söylenirdi; tersine, büyüme tamamlandıktan sonra, yoğun çabayla bile gelişimin ancak belirli bir yere kadar ilerlediği. Bu dünyada büyüden bahsediyor olabiliriz, ama insan vücudunun işleyiş gerçekleri o kadar farklı olamazdı. Prensip hâlâ aynıydı.

Bu da demek oluyordu ki, yapmam gereken tek bir şey vardı: Hâlâ büyüme çağındayken becerilerimi elimden geldiğince geliştirmeye devam etmek.