Dışarıya Adım

Birkaç gün geçmişti. Artık dış dünyadan korkmuyordum. Her şey gayet iyi gidiyordu. Hatta yoldan geçenlerle mırıldanmadan selamlaşabiliyordum.

İnsanlar beni tanıyordu; Paul ile Zenith'in oğlu ve Roxy'nin öğrencisi olduğumu biliyorlardı. İlk kez karşılaştığımda usulünce selam verip kendimi tanıtıyordum. Tekrar karşılaştıklarıma ise "iyi günler" diyordum. Herkes de yüzlerinde pırıl pırıl gülümsemelerle karşılık veriyordu. Uzun zaman olmuştu böyle açık ve tasasız hissetmeyeli.

Paul ve Roxy'nin birleşik, görece şöhreti, bu rahatlığı hissetmemde yarıdan fazla etkiliydi. Geri kalanı ise tamamen Roxy'nin benim için yaptıklarına borçluydum. Yani sanırım, asıl teşekkürü Roxy hak ediyordu.

O değerli külotlara çok iyi bakmam gerekecekti.