Bir Çocuğun Sırrı

“Vay canına, Rudy o kitabı ne kadar da seviyor, değil mi?” dedi Zenith gülümseyerek, ben de her zamanki gibi elimde Büyü Ders Kitabı’yla oyalanırken.

Ailem, kitabı sürekli yanımda taşımamdan rahatsız olmuşa benzemiyordu. Yemek yerken bile koltuğumun altında tutardım. Yine de, kitabı onların önünde okumamaya özen gösteriyordum. Yeteneklerimi bir sır olarak saklamak istediğimden değil, bu dünyanın büyüye bakış açısının ne olduğundan emin olamadığımdandı. Eski dünyamda, mesela, cadı avları vardı; hani şu büyücü olduğundan şüphelenilenleri sapkınlık gerekçesiyle diri diri yaktıkları şeyler.

Elbette, büyü ders kitabımın pratik bir rehber niteliğinde olduğu düşünülürse, bu dünyada büyünün sapkınlık sayılmadığı aşikârdı. Ancak bu, insanların hâlâ ona olumsuz bakmayacağı anlamına gelmiyordu. Belki de büyü, yalnızca yetişkinlerin yapabileceği bir şeydi. En azından, büyücüler onu çok kullandıklarında bayılma riskiyle karşı karşıya kalıyorlardı; insanlar bunun bir çocuğun gelişimini engelleyebileceğini düşünebilirdi.

Tüm bunları göz önünde bulundurarak, büyü yeteneğimi ailemden bir sır olarak saklamaya karar verdim. Zaten penceremden dışarıya büyü yapmak zorunda kalıyordum, bu yüzden her an ifşa olma ihtimalim vardı. Gerçi bu konuda pek seçeneğim yoktu. Büyülerimi ne kadar hızlı fırlatabileceğimi test etmek istiyorsam, yoktu.

Hizmetçimiz (adı Lilia’ymış) ara sıra bana sert bakışlar atsa da ailemin umursamaz tavrı değişmediği için güvende olduğumdan emindim. Beni durdurmaya kalksalar karşı gelmezdim ama çocukluğumu elimdeyken heba etmek istemiyordum. Yeteneklerimi şimdi, katılaşıp esnekliğini kaybetmeden önce geliştirmeliydim. Şimdi, her şeyden en iyi şekilde faydalanma zamanıydı.