Sarsılmaz Başkan

Ariel, mevcut konumunu işte böyle elde etmişti. Okuldan serserileri temizleyip kampüse huzuru geri getirmesiyle öğrencilerin minnettarlığını kazanmış, bu da sonraki seçimde ona oy olarak geri dönmüştü. İkinci yılında Öğrenci Konseyi Başkanı olmuş, birçok kişi ona büyük bir hayranlık beslemeye başlamıştı.

Bu durum, elbette, başkan yardımcısının hiç hoşuna gitmemişti. Kalan yıllarını iğneleyici laflar ederek geçirdilerse de, yenilmez Linia ve Pursena'yı tek başına alt eden Fitz'le yüzleşmeye cesaret edemeyip sessiz sedasız mezun oldular.

Aşağılanmış iki kişilik partiye gelince…

“Öf.”

“Kahretsin.”

Her nasılsa, okuldan atılmaktan kurtulmuşlardı. Davranışları tam anlamıyla düzelmemiş, Ariel'e karşı hâlâ düşmanca tavırlar sergiliyorlardı ama derslere daha ciddi bir şekilde katılıyorlardı. Onu her gördüklerinde, hırslarını alamamış kaybedenler gibi tıslayıp havlasalar da, kuyruklarını bacaklarının arasına sıkıştırıp geçmesi için yol veriyorlardı.

“Hıh! Bize yaptıklarını unutmayacağız, miyav!”

“Pff! Gece dışarı çıkmaya kalkma sakın!”

Ariel hiçbir şey demedi. Sadece kıkırdamakla yetindi.

Bu durum, Ariel'e ve iki korumasına duyulan hayranlığı daha da artırdı. Okulda artık prensese karşı durabilecek kimse kalmamıştı.