Gecikmiş Bağlantılar: Başlangıç

Ertesi gün dışarı çıktım, tezgahlardan birinden kollarımı dolduracak kadar yiyecek aldım ve biraz arka sokaklarda dolandım. Yiyeceklerin hepsi közlenmiş ve şişe dizilmişti. Japonya'da yediklerimize benzer tarak midyeleri, istavrite benzeyen bir balık ve tanımlayamadığım az sayıda başka deniz canlıları vardı. Tezgah sahibi ne sattığını açıklamadı, zaten sokak tezgahlarında çeşit çeşit ürün bulunuyordu. Ben de taşıması en kolay olanı almaya karar verdim.

Adam-Tanrı bana en son tavsiye verdiğinde her şeyi fazla düşünmüştüm. Acemi bir aşçının yemeğe gereğinden fazla malzeme katması gibi, bu fazla düşünme beni mecazi bir bok yığınına sürüklemişti. Bu sefer onun tavsiyesine harfiyen uyacaktım. Talimatlarına beyinsizce kulak verecek, bana söylediği yiyecekleri alacak, sonra da arka sokakta yaşanacak olaya aynı beyinsizlikle yön verecektim. Bu bir rol yapmaydı. Bundan sonra ne olursa olsun, tamamen plansız olacaktı. Hiçbir şeyi fazla düşünmeyecek, olabildiğince safça davranacaktım. O herif eğlenceyi severdi. Yine her şeyi fazla düşüneceğimi umuyordu. Bunu yapmadığım sürece eğlenemeyecekti.

Bu düşüncelerle birkaç dakika amaçsızca dolanırken, birden bir şey fark ettim. “Dur bir dakika, tam da beklediği bu değil miydi?”

Kandırılmıştım! Etkileyici laf cambazlığıyla beni peşinden sürüklemişti ve şimdi de tam istediği şeyi yapmak üzereydim. Bunu fark edince sinirlendim. Resmen avuçlarının içinde dans ediyordum.

Kendime, "Asıl niyetini hatırla," dedim. "İlk tanıştığınızda nasıl hissettiğini hatırla." Adam-Tanrı güvenebileceğim biri değildi.

Pekala, bu onun dediğini yaptığım son sefer olacaktı. Tavsiyesine uyacak ve bu sefer işlerin nasıl gideceğini görecektim, ama bir dahaki sefere ona itaat etmeme olamazdı. Onun kuklası olup beni istediği gibi oynatmasına olamazdı! Nokta!