Yeniden Doğuş

Kız bir şeylerin değiştiğini hissetti. Kral onu Kutsanmış Çocuk görevinden azletmişti. Bunun yerine, çocuğun tercümanı yapılmıştı. Yanlarına bir büyücü şövalye koruma olarak katıldıktan sonra, üçü sarayda özgürce dolaşıyorlardı.

“Lyria, şu ne?” Başka bir dünyadan gelen çocuk ona her şeyi soruyordu; dünya hakkında, nasıl yaşadıkları hakkında, içindeki insanlar hakkında. Defalarca ölmüş olmasına rağmen, kız hiçbir şey bilmiyordu.

“O… şunun ne olduğunu sordu.”

“Şu mu? O büyülü bir alet. İçine büyü aktardığında ucundan ateş çıkar. Acaba canavarları kovmak için ormana mı gidiyorlar?”

Hiçbir şey bilmeyen kız, şövalyeye sordu ve şövalye de cevapladı. Dahi olduğu söylenen büyücü şövalye, yarı uykulu görünse de tüm sorularını yanıtladı. Kızın aksine, o her şeyi biliyordu.

“Ohh, yani bir alev makinesi gibi…” dedi çocuk. “Şimdi düşününce, bu dünyada bir sürü ağaç canavarı var, değil mi? Hiç gördün mü Lyria?”

“Birkaç kez,” dedi Lyria yavaşça. “Onlar… hışırdamıştı.”

“Hışırdamıştı mı…?” Çocuk güldü. “Gözümde canlandıramıyorum. Hayır, dur! Aslında filmlerde görmüştüm.”

“Filmler mi…?”

“Evet, film şudur ki—”

Tercüman olarak hayatı, önceki hayatına hiç benzemiyordu. Her şey taptazeydi. Çocuk dünyayla ilgili yeni bir şeyler öğrendiğinde, o rahat gülümsemesiyle gülümsüyor, kızın kalbi de her seferinde şarkı söylüyordu.

Başlangıçta hiçbir şeyin değişmeyeceğini düşünmüştü. Onun için her şeyin bittiğini sanmıştı. Ama çocuğun bazen kendi dünyasından anlattığı hikayeleri hayal edebiliyordu. Şövalye çocuğun sorularını yanıtladığında, dünyasının genişlediğini hissediyordu. Bu dünyanın hayal edilemeyecek kadar engin ve daha önce hiç tanımadığı türlü türlü insanla dolu olduğunu öğrendi.

Çocuk geldikten kısa bir süre sonra, yediği yemeklerin tadı olduğunu fark etti. Sabah uyandığında kulakları kuş cıvıltılarına açılıyor, güneşin sıcaklığının keyfini çıkarıyordu.

Canlı hissetti kendini. Cehennemdeki çilesinin sona erdiğine inanıyordu. Çocuk onu kurtarmak için gelmişti. Onu bu uzun, cehennemi döngüden çekip çıkarmak için gelmişti. Onunla tanışmak için doğmuştu. Şimdi, gerçek hayatı başlayacaktı.

Bu kaderdi, diye düşündü. Çocuk o kadar güçlü, o kadar nazik ve ona öyle bir destekti ki, bu doğru gibi görünüyordu.

Ama kader ona ihanet etti.