Afterword

BAŞLIK: Sonsöz

İpuçları verme kavramı, romanlarda, özellikle de polisiye romanlarda önemli bir unsurdur. Kabaca açıklamak gerekirse, okuyucuya "Ha, demek o zaman olan şey buydu!" diye düşündürmek için kullanılır. Ama bilirsiniz, bana kalırsa bu durum gerçek hayatta da karşımıza çıkar. Dönüp baktığımızda, meğer bu oluyormuş; ya da şimdi geriye dönüp bakınca, o şey buymuş; ya da artık çok geç ama, o da bunu anlatıyormuş. Hepimiz geçmişi düşünüp benzer şeyler fark ettiğimiz deneyimler yaşamışızdır diye tahmin ediyorum. Bu da, nasıl desem, çoğu zaman belli bir pişmanlık miktarıyla birlikte gelir herhalde — keşke daha önce fark etseydim, bu asla olmazdı, der gibi? Eğer önceden verilen ipuçları bize "O zaman fark etmeliydim" veya "Daha dikkatli olsaydım, ne olup bittiğini anlardım" diye düşündürüyorsa, pişmanlıkla gelmesi kaçınılmaz bir duyu yaratır. Ama merak ediyorum, pişmanlığa benzer bir duyu uyandıran her anımsama, bir önsezi ürünü müdür? Kesinlikle öyle görünmüyor. Bir romandaki, "geriye dönüp bakıldığında önsezi gibi görünen" bir olayın gerçekten önsezi olup olmadığını merak ediyorsanız, yazara sorabilirsiniz; yazar dürüst biriyse size söyleyebilir bile. Ama gerçek hayatta bunu bilmenin bir yolu yok. İnsanlar, bağlantı olmasa bile her türlü bağı kurmaya meyillidir, bu yüzden kişinin yorumuna bağlı olarak hemen her şey "önsezi" olarak görülebilir. Şu "arkadaşın arkadaşı" meselesini açmak istemem ama, dünyadaki herkesin en fazla altı derece ayrılıkla birbirine bağlı olduğu diye bir teori var. Bu, şaşırtıcı derecede küçük bir dünyada yaşadığımızı düşündürebilir, ama altı derece ayrılıkla ayrılmış bir "ilişki" gerçekten bu adı hak eder mi? O diğer kişiyle gerçekten bağlantılı olduğunuzu söyleyebilir misiniz? "Bir arkadaşın arkadaşının arkadaşının arkadaşının arkadaşının arkadaşı" gerçekten de hayatınızın hikayesinde bir tür önsezi oluşturabilir mi?

Elbette, bunların hiçbiri bir önsezi değil, zira KOYOMIMONOGATARI, Monogatari Serisi Son Sezon'un ikinci cildi. Başlangıçta OWARIMONOGATARI: Son Hikaye ikinci olacaktı, ancak bu eser TSUKIMONOGATARI ile OWARIMONOGATARI arasına girdi. Çünkü bunca yıl ve bunca kitaptan sonra, mevcut hikaye ile serinin ta BAKEMONOGATARI'deki başlangıcı arasında bir kopukluk oluştuğunu hissetmeye başlamıştım. Böylece, Koyomi Araragi ve arkadaşlarının hayatındaki bu yıla dönüp bakma ve bağlantıyı yeniden teyit etme yönünde bir yazar arzusu doğdu içimde. Ve böylece, beni yüzde yüz şaşırtan bir eser olan Takvim Hikayesi ortaya çıktı: "Koyomi Taş," "Koyomi Çiçek," "Koyomi Kum," "Koyomi Su," "Koyomi Rüzgar," "Koyomi Ağaç," "Koyomi Çay," "Koyomi Dağ," "Koyomi Torus," "Koyomi Tohum," "Koyomi Hiçlik" ve "Koyomi Ölü."

Bu eser bir kısa hikaye derlemesine dönüştüğü için VOFAN bize pek çok illüstrasyon sağladı. Minnettarım. Son sezon, Son Hikaye ve Son Hikaye (Devam) ile sürecek, bu yüzden lütfen bizimle kalın. Gerçi kim bilir, araya başka bir şey de girebilir, ama o köprüye geldiğimizde geçeriz.

NISIOISIN