İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Diriliş ve Gurur

İçerik:

Gözlerimi açtığımda, Aqua'nın bana kocaman gülümsediğini gördüm.

"Hoş geldin, Kazuma! Şu koboldlar seni fena benzetmiş!"

Gerçekten ağzına bir tane yapıştırmak istiyorum!

"Daha yeni dirilmiş birine söylenecek ilk şey bu mu?! Leydi Eris'ten biraz düzgün tanrıça görgü kuralları öğrenmelisin!"

Etrafıma bakındığımda savaşın zaten bitmiş olduğunu fark ettim. "...Hey, beni geri getirdiğin için minnettarım, ama biraz daha erken yapamaz mıydın? Mesela, zaferden payımı alabileceğim kadar erken?"

"Koboldlar tarafından öldürüldün. Seni savaşın ortasında neden geri getireyim ki? Yine ölürdün ve bu büyük bir dert olurdu."

Daha yeni ölmüş olmanın etkisiyle verecek bir cevap bulamadım.

"...Hey, bir şey soracaktım. Biraz alkol kokmuyor musun sen? Savaştan kaçıp içmeye gitmedin, değil mi?"

"Olamaz! İnsanlar zaferimize bu kadar çok yardım ettiğim için bana türlü türlü içkiler ısmarladı. Sen orada ölü yatarken herkes harika bir iş çıkardı. Ölümsüzleri Kovma ve iyileştirme büyülerim çok önemliydi, keşke görebilseydin!"

...Bu mantıklıydı. Aqua'ya yöneltilen bakışların neden alışılmadık derecede saygı ve hürmetle dolu olduğunu açıklıyordu.

"Pekala, son bir şey... Neden bana bir ağırlık bağlanmış?"

"Ha, o mu? Şey, Darkness vücudunun savaş sırasında yanlışlıkla zarar görmesini istemedi, bu yüzden onu güvenli bir köşeye koymamı söyledi. Ben de seni bir köşeye koydum ama canavarlar seni sürüklemeye devam etti..."

"Orada dur! Daha fazlasını duymak istemiyorum! Anladım; beni alıp götürmesinler diye bu ağırlığı bana bağladın! Çok teşekkür ederim! Ama yine de düşünmeden edemiyorum; belki ölülerle uğraşırken biraz daha dikkatli olabilirsiniz!"

Neler olup bittiğini şimdi anladığıma göre, etrafa bir kez daha göz attım. Bu kez, İblis Kral'ın saldırısı oldukça büyük çaplıydı. Sayıyı göz ucuyla bakarak tahmin edemeyecek kadar tecrübesizdim, ama orada binden fazla canavar cesedi olduğunu tahmin ettim. Yine de, bizim tarafta ölü birini bırak, yaralı görünen bile yoktu.

İşte o sırada, birkaç şövalye bize doğru gelip teşekkür etmeye başladı.

"Bayan Aqua, ölüleri diriltme konusunda harika bir iş çıkardınız! Şimdi, lütfen bu taraftan!"

"Vay be! Ne Başrahip ama! Ne beceri! Diriltme büyüsü bile yapabiliyor, inanılır gibi değil!"

"Buralarda hiç yaralı kalmaması tamamen onun sayesinde! Çok teşekkür ederiz, Bayan Aqua!"

Ah, demek yaralanan herkesi iyileştirmişti. Bunu hiç beklemezdim; genelde ne kadar aptal biridir oysa.

"Kazuma, hayattasın! İyi misin? Her şey yolunda mı?"

Yüzü ve zırhı isle kaplı Darkness, peşinde birkaç şövalye ile geldi. Zırhındaki tüm çiziklere bakılırsa, çok uğraşmıştı.

Şövalyeler ona hayran bakışlarla baktılar ve ağızlarından övgü dolu sözler döküldü.

"Leydi Dustiness, bugünkü performansınız örnek teşkil etti!"

"Evet, gerçekten de! Düşman saflarına dalışınızı, üzerinize yağan büyülere rağmen tamamen sakin kalışınızı görmek... Kalbim titredi!"

"İblis Kral'ın komutanının onu gördüğündeki yüz ifadesini fark ettiniz mi? Bunu yakında unutmayacağım!"

"Leydi Dustiness, düşman saldırılarını üzerinize alma isteğiniz birçok kaybı önledi. Hepimizi kurtardınız!"

Anlıyorum. Bu büyüklükte bir savaşta, Darkness'ın Yem becerisi muhtemelen çok işe yaramıştır. Koca ahırı bile vuramasa da, Darkness Axel'ın en iyi savunucusuydu.

Darkness'ın hünerlerini sergilediği bu nispeten sıra dışı manzarayı kaçırdığım için biraz hayal kırıklığına uğramıştım. Aklıma gelmişken, Megumin neredeydi?

Bunu düşünmemle onu bir sedyenin üzerinde görmem bir oldu; kırık bir oyuncak bebek gibi özenle taşınıyordu. Sedyenin etrafındaki şövalyeler, meraklı maceracıları uzaklaştırıyordu.

"Savaşın MVP'si geliyor! Yol açın!"

"Bayan Megumin yorgun, çekilin yoldan! Bir patlamayla yeryüzünden silinmek mi istiyorsunuz?"

"Axel'ın büyü yapanları arasında birinci, her şeyi küle çeviren Bayan Megumin'e yol açın!"

...Bu da ne?

Gerçekten odaklandığımda, uzakta devasa bir krater görebiliyordum.

"İlk başta herkes çok yakındı, bu yüzden Megumin büyüsünü yapamadı, değil mi?" dedi Aqua. "Ama işler onlar için kötüleştikçe, İblis Kral'ın ordusu geri çekilmeye başladı. Sonunda, düşman komutanı 'Bu savaş sadece bir başlangıçtı! Bir gün çok daha büyük bir orduyla geri döneceğiz ve burayı küle çevireceğiz!' dedi. Ve sonra kaçmaya çalıştılar..."

"Ve sonra müthiş oldu! Bayan Megumin, kaçan birliklerin tam ortasına bir patlama yerleştirdi ve 'Benim adım Megumin! Axel'ın büyü yapanları arasında birinci ve Patlama'nın ustası! Küle dönecek olan siz olacaksınız...!' diye haykırdı. Tek kelimeyle müthişti!"

"Evet, daha havalı bir şey gördünüz mü hiç? Bizim için o tek büyüyü yapmak için tüm MP'sini harcaması inanılmaz!"

Bir festivaldeki tapınak alayında gibi sedyenin üzerinde giden Megumin, böyle muamele görmekten fazlasıyla memnun görünüyordu.

"Öyle mi? Anlıyorum! Pekala, bu kadar önemsiz rakiplerin en güçlü tekniğime dayanması pek beklenemezdi! Sonuçta, Patlamam İblis Kral'ın birden fazla generalini gömdü, efsanevi ödül avcısı Destroyer'ı saymıyorum bile!"

İnanılmazdı, evet. O sedyede yatarken bunun ne kadar kafasına vurduğu inanılmazdı.

"Yani Destroyer'ın gittiği doğru muymuş?!"

"Ne harika ve güçlü bir büyücü! Bayan Megumin, bize Patlama dışındaki diğer büyülerinizi gösterebilir misiniz?"

"A evet! Gelişmiş büyünüzde ne kadar güç olduğunu görmek istiyorum!"

"...Evet, elbette, size çok göstermek isterim ama ne yazık ki, şimdilik MP'mi bitirdim. Bu yüzden maalesef..."

"Elbette, elbette! Yarına kadar bekleyebiliriz, Bayan Megumin!"

"Ooo, yarın sabaha kadar bekleyemem!"

"Herkese gelip görmelerini söyleyeceğim!"

"...E-evet. Ama, öhöm, yarın meşgul olabilirim... Ah, Kazuma! Neyse ki Aqua seni hayata döndürebildi! Daha yeni dirilmiş olman senin için zor olmalı. Neden yarın sana ben bakmayayım?"

Megumin kendini o kadar kaptırmıştı ki işler çığırından çıkmak üzereydi. Açıkçası, nereye varacağını görmek isterdim.