İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Zindan Kokusu

“Ölümsüzleri Kov!”

Zombileşmiş cesetler, Aqua’nın büyüsüyle bir anda yok oldu.

O ana kadar kaç tane ölümsüz yenmiştik ki?

İkinci Görüş becerimin termograf benzeri ışıltısıyla yolumu bulduğuma sevindim. Eğer elimde sıradan bir meşaleyle bu kadar çok zombiyle karşılaşsaydım, çoktan eve ağlayarak kaçmıştım. Bu denli ölümsüz, insanı travmaya sokmaya yeterdi.

“Hey, bu garip değil mi sence? Bu kadar ölümsüz? Fazla kalabalıklar. Buraya girmek için partinde bir Baş-rahip olması gerekir. Zaten etrafta hazine de yok gibi görünüyor. Eve dönelim mi?”

Bu zindan, temelde acemi partiler için bir alıştırma yeri olması gerekiyordu. Fakat yeni yetme bir grubun bu kadar çok ölümsüz canavarla başa çıkması mümkün değildi.

Sağa sola büyü savurmasına rağmen Aqua, yorulduğuna dair hiçbir işaret göstermiyordu.

Sanırım bu da her neyse, bir tanrıça olmanın avantajıydı.

Ama Aqua olsun ya da olmasın, yakında oradan çıkmamız gerektiğini düşündüm.

“Haklısın, hazine bulamadık ama bir sürü ölümsüzü arındırdım, bu yüzden şahsen mutluyum. Dur, bekle. Hâlâ o taraftan bir tane koku alıyorum.”

Düşman Duyusu becerim sessizdi ama bu, Aqua’nın günü gibiydi.

Zindanın derinliklerinde Aqua, yolumuzu kapatan duvara doğru gitti ve kedi nanesi yemiş bir kedi gibi etrafı koklamaya başladı.

Hiçbir becerim devreye girmiyor ya da beni hiçbir konuda uyarmıyordu.

Ama Aqua iş başındaydı ve ileride bir şey olduğunu düşünüyordu.

Duvarın her santimini ellerimizle kontrol etmeye başladık. On dakika geçti. Daha da fazlası.

Hiçbir şeye dair bir işaret bulamamıştık ve eve dönmeyi önermek üzereydim ki...

Duvarın sonundaki bir kısım aniden bir yana doğru dönerek açıldı. Bunu biz yapmamıştık; diğer taraftan açılmıştı.

Öteden alçak, mırıldanan bir ses geldi:

“Yanınızda bir Rahip var mı?”