Sessiz Anlaşma

Fuyuka, Asahi'nin evinden zorla ayrılmaya yeltendi ama az kalsın yine yere kapaklanacak olması ve midesinin isyanı yüzünden, daha önce kendisine söylendiği gibi odaya geri döndü. Asahi, onun nihayet kendi sınırlarını anladığını varsaydı; kesinlikle onu dinlemeyi seçtiği için değildi.

İyi hissetmediği oldukça açıktı, bu yüzden en başta hareket etmeye çalışması şaşırtıcıydı.

“Şimdi dönebilir miyim?”

“Evet, dönebilirsin.”

Hem onun onayını hem de ona uzattığı elektronik termometrenin bip sesini duyduktan sonra arkasını döndü. Termometre otuz sekiz derece gösteriyordu; hastaneye kaldırmayı gerektirecek kadar ciddi değildi ama ateş sayılacak kadar kötüydü. Bu durum sürdüğü sürece kendi başına hareket etmek isterse, sadece irade gücünden fazlasına ihtiyacı olacaktı.

“Burada otuz sekiz derece yazıyor, sen de iyi olduğunu mu söylüyorsun? Sanki.”

Gözlerini kaçırdı, karşılık veremedi. Oldukça narin olduğu belli oluyordu.

İçini çekti ve o garip sessizliki bozmak için, “Açsın, değil mi? İstersen on dakikada biraz lapa yapabilirim,” dedi.

“Sen mi pişireceksin?” diye sordu, gözleri şaşkınlıkla büyümüştü.

“Başka birini görüyor musun burada? Ne yani, sırf erkek olduğum için mi yemek yapma becerime güvenmiyorsun?”

“Hiç de öyle bir şey ima etmiyordum ama…”

Kesinlikle bir şeyler söylemek istiyordu ama işin aslı aç olmasıydı. Asahi, o garip duraksamasına bir şey eklemeden önce sözünü kesti.

“O zaman orada kal ve rahatla. Ben sana yaparım.”

Belki de söylemenin en iyi yolu değildi ama o, her zaman herkese karşı açık sözlü olmuştu, diye düşündü.

Fuyuka da ne olursa olsun oldukça açık sözlü görünüyordu. Ona göre bu iyi bir şeydi; bu şekilde onu yanlış anlamazdı. Boş laflarla zaman kaybetmeden birbirlerini anlamak, ikisinin de takdir edebileceği bir durumdu ve bilmesi gereken tek şey buydu. Onun yardımına ihtiyacı vardı, o da bunu sağlamak istiyordu. Durum bundan ibaretti.

Asahi odadan çıkarken, “O zaman sana bırakıyorum,” diye mırıldandı.

Başka bir söz etmeden mutfağa yöneldi.