Ruby Kükrüyor

“Tebrikler!”

“Ne kadar da güzel gelinler oldunuz!”

“İki geline de mutluluklar dilerim!”

Açık bir gökyüzünün altında, düğün misafirleri az önce bir rahibin önünde, kilisede evlilik yeminlerini eden yeni gelin ve damadı kutlamak için buğday serpiştiriyordu. Bu, gelin ve damadın doğurganlık dileğiyle buğday serpilen bir ritüel olmalıydı. Ancak...

“Oniler dışarı!”

“Oniler dışarı!”

“Ay, ay, ay! Aptallar, biraz yavaş olun!”

Bazı sert mizaçlı erkek misafirler, buğdayı kol gücüyle, doğrudan damada fırlatıyordu. Bu, Halbert, Kaede ve Ruby’nin düğün töreniydi ve Halbert’a buğday fırlatanlar, Dratrooper yoldaşlarıydı. Halbert’a hayır dualarını etmek ve iki şirin gelini kapan tek kişi olduğu için duydukları kıskançlığı gidermek adına, buğdayı tüm güçleriyle atıyorlardı.

“Oniler dışarı!”

“O garip bağırma da neyin nesi?” Halbert bağırdı.

“Görünüşe göre Majestelerinin dünyasından gelme bir büyü sözleriymiş, onileri evden kovarken kullanılıyormuş, biliyor musun?” Kaede, beyaz shiromuku kıyafeti içinde, yüzünde huzurlu bir ifadeyle söyledi.

Erkekler, elbette, Kaede veya Ruby’ye isabet ettirmemeye özen gösteriyordu. Bu da Halbert’ın buğday saçmalarının amansız saldırısıyla tek başına yüzleştiği anlamına geliyordu. Buğday saldırısı, sonunda buket atma zamanı geldiğinde hafifledi.

“...Vay canına. Cehennem gibiydi,” Halbert mırıldandı.

“İyi dayandın ama, Hal,” Kaede gülümsedi.

“Hadi ama, tören bitmedi, o yüzden toparlan biraz!” Ruby sırıttı.

Kaede onu teselli ederken ve annesinden ödünç aldığı gelinliği giyen Ruby onu harekete geçirirken, Halbert alaycı bir şekilde gülümsedi ve yakasını düzeltti.

“Oh be... Tören bitti bari. Şimdi sadece resepsiyon kaldı.”

Kaede kıkırdadı. “Şimdi düşününce, Sör Glaive törende erkekçe gözyaşları döküyordu. Ben hep böyle zamanlarda gelinin babasının ağlaması gerektiğini sanırdım.”

Tören sırasında Halbert’ın babası, sanki duygularına yenik düşmüş gibi ağlıyordu. Ancak o sahneyi hatırlayınca, Halbert sadece omuz silkti ve alaycı bir şekilde gülümsedi. “Yok canım, ikinizi gelinliklerinizle görünce duygulanmıştır eminim. Kaede, seni küçükken beri tanır, Ruby’nin saçları da kızıl olduğu için onu kendi kızı gibi görüyor. Beni de ikinizin yanında gelen bir bonusdan fazlası olarak görmediğine eminim.”

“Bana da kızı gibi davrandı zaten,” Ruby onayladı. Glaive’in resmen gelinleri olmadan önce bile, onun gözünde zaten kızlarıydılar.

“Yine de, senin babandan bile daha fazla ağlaması pek normal miydi, Kaede, emin değilim,” Halbert ekledi.

“Ahaha...” Kaede alaycı bir şekilde güldü.

“Neden olmasın? Böyle bir ailen olduğu için sana imreniyorum,” Ruby dedi. Bir ejderha olarak, Naden gibi onun da ailesi yoktu. Ruby’nin böyle bir törene gelip katılabilecek kan bağı olan akrabası yoktu.

Halbert ve Kaede ne diyeceklerini bilemez bir haldeydi.

“Hey, öyle bakmayın bana.” Ruby başını salladı. “Benim de ailem var şimdi. İkiniz ve tüm Magna ile Foxia aileleri artık benim ailem, bu da bana yeter.”

“Ruby...” Halbert yavaşça söyledi.

Kalabalıkta aniden bir mırıltı yükseldi.

“O da ne?!”

“Çok büyük! Acaba o mu?!”

Ne olduğunu merak ederek, üçü de gökyüzüne baktı ve...

“““Ha?!”””

Çok yüksekte uçuyor olsa da, beyaz bir ejderhanın figürünü net bir şekilde seçebiliyorlardı.

“Leydi Tiamat mı o?!” Ruby nefesi kesilerek sordu.

“Ejderha Anne’nin gözlem uçuşu... Onu böyle gün ortasında görmek neredeyse imkansızdır...” Kaede mırıldandı.

Normalde, Ejderha Anne gözlem uçuşlarını gece yapardı. Eğer böyle gün ortasında, hem Naden hem de Ruby’nin düğünlerinin olduğu başkentin üzerinde beliriyorsa, bu onun açık bir niyetini gösteriyordu.

Halbert, Ruby’yi kendine çekti ve dedi ki: “Gördün mü, Ruby? Senin de düğününe gelecek bir annen varmış sonuçta.”

“Evet!”

Sonra kale yönünden bir kükreme duydular. Naden olmalıydı. Geri kalmak istemeyen Ruby, insan formunda olmasına rağmen, gökyüzündeki “annesine” doğru bir ejderha kükremesi saldı. İki kızının sesleri ona ulaşmış mıydı? Madam Tiamat’ın sesi, bir balinanın şarkısı gibi yankılandı.