Hayatın İçinden Bir Hafif Roman

Ooo, abiciğim, baksana.

Takasaki Garı’nda gecenin karanlığı hüküm sürüyordu. Beni durduran bu ses, kız kardeşim Namika’ya aitti.

Kulüpten mi dönüyorsun, diye sordum.

Evet. Bugün her zamankinden uzun sürdü. Sen de işten mi çıktın yeni?

Aynen, Cafe Mares’te vardiyam vardı.

Bu arada, yanındaki kız iş arkadaşın mı? Namika, göz ucuyla hemen yanımdaki Nanase’ye baktı.

Doğru tahmin. Aynı vardiyadaydık, beraber eve dönüyoruz.

Tanıştığımıza memnun oldum. Ben Nanase Yuino. Neşeli bir gülümsemeyle kendini tanıttı.

İnanmıyorum, siz Nanase-san mısınız? Abim bazen sizden bahsediyor. Ben de kız kardeşi Namika.

Ben de memnun oldum Namika-san. Nanase hafifçe kıkırdadı. Demek benden bahsediyor, öyle mi?

Evet, sonuçta onun favorisisiniz. Gerçekten de nefes kesecek kadar güzelmişsiniz!

Aptal kız, insanın yüzüne söylenir mi bu? Nanase’nin hayranı olduğumun ortaya çıkmaması gerekiyordu.

F-Favori mi? Nasıl yani?

Ha ha ha! Nanase, sen ona bakma. Namika yine saçmalıyor işte. Konuyu geçiştirmek için hemen araya girdim. Nanase’nin görmeyeceği bir açıyla arkadan kız kardeşimi hafifçe dürttüm.

Ah! Namika acıyla inleyip bana ters bir bakış fırlattı.

Namika-san, bir sorun mu var?

Yok, bir şey değil. Abime her zaman göz kulak olduğunuz için teşekkür ederim. Namika nazikçe eğildi.

Şu bakışa bak hele. Ne yapmaya çalışıyorsun sen?

Nanase kıkırdayarak olgun bir abla edasıyla gülümsedi. Rica ederim, ne demek.

Onu böyle görünce biraz takılmadan edemedim. Aslında bugünlerde durum tam tersi, ben ona göz kulak oluyorum. Ne de olsa Nanase’nin abisiyim. Kendimden emin bir şekilde sırıttım.

N-Ne? Haibara-kun! Nanase şaşkınlıkla itiraz etti.

Nasıl yani? Abiciğim, sen ne saçmalıyorsun yine? Namika ise bana her zamanki gibi bön bön bakıyordu.

Bak şimdi Namika. Nanase beni abisi olarak görüyor. Bu da teorik olarak onu senin ablan yapar. Mantığı kavrayabildin mi?

Zerre kadar kavramadım. Tek kavradığım, senin tam bir süzme gerizekalı olduğun.

N-Namika-san? Lütfen onun dediklerini ciddiye alma, olur mu?

Tabii ki almam. Böyle bir abiye katlanabilecek tek kişi benim zaten.

G-Gerçekten mi? Belki de... durum öyle değildir? Nanase çekingen bir tavırla araya girdi.

Bir kere, onun sınıf arkadaşı olan bir kızın, onu abisi olarak görmesine imkan yok.

Nanase’nin boğazına bir şey kaçmış gibi öksürmeye başladı.

Eğer öyle biri varsa, kesin sorunludur. Şımarık bir velet olmalı. Olgunluktan zerre nasibini almamış biri yani. Hele bu adama bel bağlayacak kadar zevksiz olmasına hiç değinmiyorum bile! Namika, tek nefeste ardı ardına lafları gediğine koyarken durumdan fazlasıyla keyif alıyor gibiydi.

Neden bu kadar eğleniyorsun ki sanki?

Ö-Özür dilerim... Diğer tarafta ise Nanase ağır bir darbe almış gibi tamamen çökmüş durumdaydı.

Uzatma artık Namika. Ablanı daha fazla üzme.

Efendim? Nasıl yani? Namika, hüzünlü bir hal alan Nanase’yi uzun uzun inceledi.

Kızın yüzünden resmen, böyle şeyler sadece hafif romanlarda olmuyor muydu, sorusu okunuyordu.

Yani şey gibi mi? Favorim ve Sınıfımızın En Güzel Kızı Evlatlık Kız Kardeşim Oldu gibi bir şey mi? diye sordu.

Alt başlık olarak da, Ve Gerçek Kız Kardeşimle Biricik Abla Olma Mücadelesine Giriyor, eklesek nasıl olur? diye öneride bulundum.

Bu gerçekten iğrenç.

Yolu buraya çıkaran sendin ama! Beni böyle yarı yolda bırakmandan nefret ediyorum Namika!

Her neyse, böyle bir güzelin seni abisi gibi görmesi için hiçbir sebep yok!

Var bir kere! Hem zaten bana abiciğim diyor!

Sana bir kez bile öyle hitap etmedim! Namika ile tartışırken sessiz kalan Nanase sonunda kendine gelip araya girdi. Sadece... Bir dönem aklım başımda değildi diyelim. Evet, kesinlikle geçici bir muhakeme hatasıydı!

Namika, Nanase ile benim aramda gidip gelen bakışlarla bizi süzdükten sonra çekingen bir sesle sordu: Şey, o zaman size Yuino ablacığım mı demeliyim?

B-Bana öyle demene hiç gerek yok!