***

BAŞLIK: Söz Verilen Güven

Şimdi... Bir sorun var. Ne zaman bırakmam gerekiyor? Dünyadaki tüm erkekler böyle bir durumda ne yapardı acaba? Bu benim ikinci hayatım, ama bir kıza sarıldığım ilk an; yani gelecekteki tecrübelerim de yalan oldu. Demek istediğim, sadece duygularıma kapıldım! Nasıl oldu da buraya geldik, aklım almıyor... Ne yapıyorsun sen, diye sordum kendi kendime.

İkimiz de sessizlik içinde birbirimize sarılıyorduk. Kollarımda Miori'nin hafifçe kıpırdandığını hissettim.

Düşüncelerim birbiriyle yarışıyordu. Miori de sakinleşmiş gibi, sanırım ayrılma vakti geldi, ama onu uyarmadan bırakırsam soğuk davranmış olurum, bu da kötü olurdu! Ayrıca, biraz yumuşak hissettiriyor ve şu an bir kıza dokunduğumun çok farkındayım, bir de güzel kokuyor, o yüzden açıkçası ayrılmak istemiyorum. Tabii bunu yüksek sesle söyleyemem. Oha, oha, oha, dur bakalım! Ben ne düşünüyorum böyle? Bahsettiğimiz kişi Miori; kendine gel! Cidden, sakin ol, tamam mı?

Kulağımın dibinde Miori'nin sessizce burnunu çektiğini duydum ve nefesini boynumda hissettim.

N-Ne yapacağım ben?! Aaaah! Çok geriliyorum. Kahretsin, kalbim gümbür gümbür atıyor! Zihnim allak bullak olmuşken, Uta da Miori ile bana bakıyordu. İlk başta bizi sıcak gözlerle izlemişti, ama o sıcaklık yavaş yavaş kayboluyor, yerine gittikçe soğuk, buz gibi bir ifade geliyordu. N-Nesi var?

Hayır, daha da önemlisi, böyle bir durumda ne yapmam gerekiyor? Uta bana hançer gibi bakarken, Miori'ye nasıl sarılır oldum ben? Neler olup bittiğini anlamıyordum. Tek bildiğim, bunun benim yaptıklarımın bir sonucu olduğuydu.

“Şimdi bırakabilirsin. Bırakmazsan Uta kızacak.” Miori nazikçe beni itti.

İşaret için teşekkürler. Hayatımı kurtardın!

“Kızgın falan değilim. Sadece... Sence de biraz fazla uzun sürmedi mi?” Uta bize sertçe baktı.

Doğru cevabın ne olduğundan emin değildim. “Evet, belki biraz fazla uzun sürmüştür,” diye kekeledim utangaçça.

Miori Uta'ya döndü ve ellerini birleştirip özür diler gibi konuştu. “Uta, üzgünüm. Çünkü Natsuki beni seviyor.”

Bu kız ne diyor böyle?! Biraz önce ağlıyordu, şimdi hiçbir şey olmamış gibi davranıyor. Her zamanki gibi sevimsiz. Sinirlerime yenik düşüp kendimi kaybetmişim! Dur, hayır, gergin falan değildim... Her neyse, en azından neşeli rolünü yapacak kadar kendine gelmiş.

Uta'nın bilinmeyen bir nedenden ötürü hâlâ bana dik dik baktığını fark ettim. Yine mi ben? Şimdi Miori'ye bakman gerekmez mi?

“Bana güvenebileceğimi söylememiş miydin? Bir erkek sözünden dönmez, değil mi?” dedi Miori.

“Sorun neden tehdit gibi geliyor?” diye sordum.

“Seni tehdit ediyorum. Sana güvenmeye başladığımda, ‘Yok canım, şaka yaptım, bitti,’ diyemezsin. Anladın mı?”

“Öyle bir şey demeyeceğim.”

“Asla, asla. Tamam mı?” Durakladı ve ardından, sanki kelimeler ağzından kontrolsüzce dökülüyormuş gibi, “Beni bir daha terk etmeyeceksin, değil mi?” dedi.

Şaşkınlıkla Miori'ye baktım. Ortaokulda aramızda geçenlere atıfta bulunuyordu. O zamanlar onu kıskanmış ve hayatımdan çıkarmıştım. O dönemde hep yalnız olan, kasvetli ve omurgasız bir korkaktım. İnsanlarla çevrili, spot ışıkları altında parlayan Miori'nin etrafında olmaya dayanamıyordum, bu yüzden ondan kaçındım.

Ona, “Benim gibi biriyle takılmamalısın!” demiştim.

Benim için bu, neredeyse on yıl öncesine ait bir anıydı.

“Hiçbir şey yokmuş gibi davransam da, aslında giriş törenimizin sabahı seninle konuştuğumda çok gergindim,” diye itiraf etti Miori.

Ama onun için bu anı sadece iki ya da üç yıl öncesine aitti.

“Fark etmeni istemediğim için eskisi gibi davranmaya çok uğraştım.”

Miori'yi incitmiştim ama bu noktada bunu neredeyse unutmuştum. Ya da daha doğrusu, söylediklerimin onu inciteceğini hiç hayal etmemiştim. Bu yüzden Miori'nin benimle konuşurken ne hissettiğini düşünmek aklıma bile gelmemişti.

“Üzgünüm.”

“Sorun değil. Atlattım. Çünkü şimdi yine eskisi gibi sohbet edebiliyoruz.” Etrafta yuvarlanan topu nazikçe aldı. “Hem bana güvenebileceğimi de söylemiştin.”

Miori yıpranmış topa baktı ve yavaş yavaş, kendisi, Wakamura ve diğer ikinci sınıflar arasında geçenlerin detaylarını anlatmaya başladı.