Bölüm

[GENERATION FAILED - RAW TEXT]

◇The Following Morning—Dark Citadel Throne Room◇

The Dark One Dawkson sat in his usual position in front of the throne, with Phufun standing to his side. Ever since he had inherited the position of Dark One from his predecessor Calsi’im, Dawkson had refused to sit on the throne itself, saying it would be presumptuous for a half-baked Dark One like him to do what Calsi’im himself would not.

“Hey, Phufun,” Dawkson said. “We got some kinda meeting with a messenger from the western demons’ chief today, don’t we?”

“Indeed, Master. That is correct.” Phufun bowed politely, adjusting her glasses with her index finger as she did.

Dawkson folded his arms and gave a deep “hmm” of thought as he got matters straight in his head. “And we don’t have any sort of cooperative relationship with the western demons, but there’s been rumors lately saying most of ’em have taken a friendly outlook towards us these days?”

“It is as you say,” said Phufun, bowing once more. “I believe the messenger today is here to discuss precisely that subject.” Dawkson nodded his head. “Please do bear in mind, Master,” she continued as respectfully as she could, “you must give your response onlyafterlistening carefully and giving the matter its due consideration.”

“Yeah, I know,” Dawkson said. “Sorry. I’m counting on you to butt in if I mess up, all right?”

In times past, if Phufun had spoken to Dawkson in such a manner, he would have yelled something like, “Shuddap! No one tells ME what to do!” and punched her straight through one of the citadel walls. Now, however, he listened to what she said and took her opinion into consideration.

Lord Dawkson truly has become a splendid Dark One...Phufun nodded, a proud smile on her face.He’s changed so much. He listens to the people underneath him, and takes a calm and measured approach to every situation. I’ve hardly even seen him throw a fit...

There was just one wrinkle.

But I miss the days when he used to berate and punch me and say, “Who asked foryouropinion?!” Oh, he was so wild back then...A blush crept onto Phufun’s cheeks at the thought. She was, in truth, simply an inveterate masochist.

As Phufun was lost in her reverie, the lightning tiger Moulin stepped into the room, leading a woman Dawkson and Phufun didn’t recognize. “Presenting the messenger from the demons to the west!”

“Cool,” said Dawkson, looking up at the newcomer.

The woman followed Moulin’s lead and approached. She had a young-looking face, but her bearing was proper. She didn’t seem at all afraid to stand before the Dark One. “You are the great Dark One Lord Dawkson?” she asked, kneeling down on one knee and regarding him with an upturned gaze.

“Yeah, that’s right,” Dawkson answered, not taking his eyes off the woman. “I’m the Dark One Dawkson.”

The woman smiled happily. “Excellent!” she said. “You are even more gallant and gentlemanly than I had expected...” She seemed to blush as the words left her mouth.

“I don’t need flattery,” said Dawkson. “First off, what’s your name? Or am I just supposed to call you ‘messenger of the western demons’?”

“My apologies...” the woman said. “I am the daughter of the western demons’ chief. My name is Selinaphott.” She met Dawkson’s eyes and continued. “I have come here as an offering, as proof of the friendship between the western demons and the Dark Army. I am to be your bride, Dark One Dawkson.”

“Say what?” Dawkson looked utterly perplexed. Phufun, meanwhile, was focusing every last bit of mental energy she had to spare on trying not to let her emotions show on her face. Her face was perfectly blank.

Suddenly, Coqueshtti of the Infernal Four burst into the throne room, clutching her oversized syringe tight as she ran. “W-W-We have a big, big, big problem!”

“Hey, Coqueshtti...” Dawkson turned his attention to the little mad scientist. “I’m in the middle of a meeting, you know.” He didn’t raise his voice at all, but his intimidating presence alone was more than enough to make Coqueshtti freeze up on the spot.

“I-I-I know! I’m sorry!” Coqueshtti said, extremely flustered. “Th-There’s a scary woman demanding to meet you!”

“Huh? Demanding to meet me?” Dawkson furrowed his brows.

Not a second later, the woman in question made an entrance—landing a sharp kick to the back of Coqueshtti’s head. “Bawaaah?!” Coqueshtti cried, sent flying by the sheer force of the attack so hard that her body ended up embedded in the throne room’s wall.

The new woman stepped up, filling the spot where Coqueshtti had been standing mere seconds ago. She was tall and blessed with a very full chest. Standing proudly before Dawkson, she said with a cocky grin, “Well, well, well, if it isn’t the Dark One Dawkson. It’s been quite some time. I trust you’re well?”

Dawkson’s face scrunched up visibly at the sight of the woman. “You...” he said. “Wh-Why areyouhere?”

“Well, I never!” the woman said. “Is that any way to treat your old friend and the princess of the northern dark elves, Her Highness Nerona herself? And after I had come all this way to become your first wife.Why are you hereindeed!” Nerona stepped forward, but Selinaphott, who was still kneeling in front of the Dark One, grabbed hold of her arm. “Oh? And who’sthisgirl?”

“I am Selinaphott, daughter of the western demons’ chief!” she declared, not allowing herself to be cowed by Nerona’s superior disposition. “I have come from the west to be Lord Dawkson’s bride!”

“Well, now. It takes some nerve to pick a fight with the likes ofme. I think I like you! Now, are you prepared to speak with yourfists?!” She smirked, clenching her hand as if to demonstrate.

“I have been prepared for a long time.” Selinaphott gave Nerona a calm and friendly smile as she got on guard herself. “I was trained thoroughly in the arts of war, that I may be a bride worthy of the Dark One Lord Dawkson.”

Phufun pressed her glasses up against the ridge of her nose and glanced between the two prospective brides. “Be that as it may, I will have to ask you to please kindly refrain.” Her voice was cold as ice. “This is the throne room of the Dark Citadel—holy ground. If you continue to cause such disruptions, I’m afraid that both of you will have to leave.”

“Oh, yeah...” said Nerona. “Come to think of it, we’re not allowed to fight here, are we?”

“My most humble apologies!” said Selinaphott. “I was simply carried away by the moment...”

The two lowered their guard. Dawkson breathed a heavy sigh of relief.

◇Meanwhile, with Hero Gold Hair...◇

“Wh-What do you supposethatline’s about?” Hero Gold-Hair’s party gawked at the line of ornately decorated carriages leading to the gates of the Dark Citadel from their seats inside Aryun Keats’s carriage form. It had been a while since Dawkson had become the Dark One, so they had decided to pay him a visit to see how he had been getting on.

“I wooonder...” Tsuya said. “Look, a preeetty lady!” She pointed out a woman dressed in a white dress traveling in a roofless carriage, waving and smiling at everyone around.

“Her outfit looks like some kind of wedding dress, doesn’t it?” Valentine observed. “It makes me want to get married myself, a little. Tee hee!” She rested her chin on her hands, gazing raptly at the woman in the white dress.

Hero Gold-Hair folded his arms. “I wonder if that woman’s Dawkson’s bride...”

The words struck a chord with Riliangiu, Valentine’s former familiar. It reminded her of something she had encountered in her own investigations. “She may be. Ever since returning to his post as Dark One, Lord Dawkson has become fantastically popular among demonkind. It wouldn’t be at all strange to see demon clans who had maintained their neutrality until now sending prospective marriage candidates in the hopes of establishing kinship ties with the current Dark One.”

“Hm. I see...” Hero Gold-Hair nodded. “In that case, I suppose we should congratulate him when we meet! Keats, pull up behind the bride queue!”

“Right away!”

Aryun Keats joined the tail end of the line of carriages and proceeded merrily towards the Dark Citadel alongside the rest, without a care in the world.

◇Dark Citadel—Throne Room◇

Dawkson sat frozen in place in his spot before the throne. Before him, Nerona was regarding Selinaphott with an expression of contempt. “Don’t tell me youseriouslythink a helpless damsel like yourself couldpossiblybecome Dawkson’s bride. What are you good for, apart from your looks? I’ll make you regret opening your mouth!”

Nerona wore nothing but a scant white cloth wrapped around her body, contrasting her dark skin. It covered no more than a swimsuit, serving more to accentuate than conceal her form.

Selinaphott didn’t so much as flinch. She glared back at the dark elf princess with an unbowed expression. “A coarse, unschooled barbarian like you could never make a worthy bride for the Dark One Lord Dawkson! And why are you wearing that ridiculous outfit?! You need to redo your education from scratch before even thinking about wooing him! And next time, don’t dress like some kind of exhibitionist!”

Selinaphott was dressed in an eastern-style outfit—a kimono that must have come from some land with a Japanesque culture. It was made from white cloth, and lent her an aura of neat propriety that nicely complemented her still-youthful features.

“Excuse you!” Nerona shot back. “This outfit is the traditional bridal dress of the dark elf people! Insult it again and I’ll make you regret that too!”

“I will not allow a woman from a people with such obscene bridal wear to become the bride of the Dark One!”

“Youdare?!”

“Right back at you!”

İki kadın kafa kafaya vermiş, gözleriyle birbirini bıçaklıyordu. Yakın zamanda geri adım atacak gibi de durmuyorlardı. Phufun araya girip gözlüğünü burnunun kemerine doğru iterek kavga eden kızlar ile Dawkson’ın ortasında durdu. “İkiniz de! Az önce ne dedim ben size?! Burası Karanlık Hisar’ın taht odası, üstelik bizzat Karanlık Olan’ın huzurundasınız! Saç baş kavganızı gidin başka yerde yapın!”

Tam o esnada, bir bando takımını andıran bir grup kadın aniden içeri daldı ve trompetleriyle bir marş çalmaya başladı.

“Kim ulan bunlar yine?!” diye afalladı Dawkson. Taht odasının ortasında, Phufun’ın hemen arkasında bir kadın belirivermişti. Üzerindeki bembeyaz gelinlikle neşeyle gülümsüyordu.

Yeni gelen kadın, omzunun üzerinden Phufun’a bakarak, “Ne harika bir hizmetkârınız var,” dedi. “Karanlık Olan ile potansiyel bir tehdit arasına kendini siper ediyor... Hem de büyük bir kararlılıkla! Onu böyle iyi eğittiğinize göre gerçekten ulu bir lidersiniz, ey Karanlık Olan.”

“Oraya bak hele, seni gidi arsız!” dedi Nerona. “Dawkson’ın önünde öyle çat kapı beliremezsin!” Beyaz elbiseli kadına doğru yürürken öfkeden omuzları titriyordu.

Phufun kendisini azarladığında dizlerinin üzerine çöken Selinaphott da ayağa kalktı. “Bunu söylemek beni sarssa da Prenses Nerona’yla aynı fikirdeyim. Böyle rüküş ve şatafatlı bir kıyafet giyen bir kadının, kocama tek bir parmak bile sürmesine izin vermeyeceğim!” Büyük bir hiddetle kimonosunun kollarını bir kordonla bağladı, uzun namlulu katanasını çekti ve tetikte bekleyen kadına doğru ilerledi.

Gelinlikli kadın ikisine bakıp parmak uçlarıyla kibarca ağzını kapatarak küçümser bir kahkaha attı. “Size acıyorum...” dedi alay ederek. “Karanlık Olan Lord Dawkson’ın gelini olmaya ne kadar layık olmadığınızı bile anlamayacak kadar aptalsınız...” Kollarını iki yana açıp bir büyü sözleri mırıldanmaya başladı. Açtığı kollarının önünde bir büyü çemberi belirdi. “Ama korkmayın. Ben, masal halkının prensesi Pamuk Prenses, size haddinizi bildireceğim!” Kadın, Nerona ve Selinaphott’a doğru dramatik bir hareket yaptı. Başında kırmızı bir başlık belirdi ve büyü çemberinden peş peşe kurtlar fırlamaya başladı. “Şimdi vahşi kurtlarım, onlara Kırmızı Başlıklı Pamuk Prenses ile yüzleşmenin ne demek olduğunu gösterin! Defedin şunları!”

“Ha! Gel bakalım!” diyerek savaşa hazırlandı Nerona. “Prenses Nerona’yı alt etmek için üç beş aciz hayvandan fazlası gerekir!” Vücudundan dışarı yansıyan bir enerji, arkasında süzülmeye başladı. Bu, güçlü bir elf savaşçısı suretinde, saf savaşçı ruhunun somutlaşmış haliydi. Selinaphott ise kılıcıyla her an atılmaya hazır, zarif ve alçak bir duruş aldı.

Phufun bir kez daha savaşçıların tam ortasına girdi. Gözlüğünü düzeltirken üçüne de dik dik baktı. “Size söyledim!” diye çıkıştı. “Burası taht odası ve Karanlık Olan’ın huzurundasınız! Bu utanç verici davranışları daha fazla sürdürmenize izin vermeyeceğim!” Phufun’ın ellerinde karanlık bir ışıktan kırbaç belirdi. Kırbacı yere vurduğunda şaaak diye büyük bir ses koptu!

Nerona, Selinaphott ve Pamuk Prenses oldukları yerde donakaldı. Oda, ortada Phufun’ın durduğu dörtlü bir açmaza dönmüştü. İblisler Zanzibar ve Belianna ise silahları ellerinde hazır bekliyordu; Zanzibar uzun kılıcını, Belianna ise tırpanını kavramıştı.

Her şey o kadar hızlı gelişmişti ki Dawkson’ın aklını başına toplaması biraz zaman aldı. Önündeki dört kadına şaşkın şaşkın baka kaldı. “B-Bir dakika, durun bakalım...” diyerek ayağa kalktı. “Önce bir sakinleşelim...”

Sanki Karanlık Olan’ın ayağa kalkması savaşın başlama işaretiydi. Pamuk Prenses’in kurtları ileri atıldı; bir grup Nerona’ya, bir grup Selinaphott’a, bir grup da Phufun’a saldırdı.

“Laf dinlememeye kararlısınız anlaşılan...” Phufun’ın kırbacı havayı yararak kurtları savurdu. “Öyleyse ben de merhamet göstermeyeceğim!”

“Aptallar! Prenses Nerona’ya meydan okumak için bundan çok daha fazlasına ihtiyacınız var!” Nerona yumruğunu yere indirdi, arkasındaki elf savaşçısı silueti de onu takip ederek devasa enerji yumruğunu yere çarptı ve kurtları dümdüz etti.

“Sıra bende! Haaah!” Selinaphott tek bir akıcı hareketle ileri atıldı, kılıcıyla havayı yararak üzerine gelen kurtları birer birer biçti.

“Bak sen,” dedi Pamuk Prenses hafifçe gülerek. “Görünen o ki biraz yeteneğiniz varmış. Madem öyle...” Başka bir büyü sözleri mırıldanmaya başladı. Kırmızı başlık kayboldu ve elinde kıpkırmızı bir elma belirdi. “İleri! Yedi cüce savaşçım!” Konuştuğu sırada elmanın içinden ölümcül silahlar kuşanmış yedi cüce çıktı ve şaşırtıcı bir vahşetle Phufun ile diğerlerine doğru koştu.

“Bazı insanlar sadece zor yoldan öğrenir...” Phufun içini çekti. “Sonra sizi bir güzel pataklamam gerekecek!”

“Ne cüret!” diye tısladı Nerona. “Böyle ufak tefek savaşçıların Prenses Nerona gibilerini yenebileceğini mi sanıyorsun gerçekten?!”

“Asla pes etmeyeceğim!” diye haykırdı Selinaphott. “Karanlık Olan Lord Dawkson’ın gelini olana kadar asla!”

Üç kadın, cücelere karşı mücadeleye girişti. Durumun tamamen çığırından çıktığını söylemek yanlış olmazdı.

“Ne yaptığınızı sanıyorsunuz siz?!” diye kükredi Dawkson. “Hepiniz birden!” Ancak savaş giderek kızışmaya devam etti. Dawkson içini çekti. “Bir kadına vurmak istemiyorum ama... Kahretsin, sakinleşin artık!” Dawkson kolunu kaldırdı ve gücünün yettiği kadar savurdu. Bu darbenin yarattığı hava basıncı bile dördünü de savurup yakındaki duvara çarpmaya yetti. Şöyle bir sarsıldılar ve hareketleri yavaş yavaş durdu.

◇ Ertesi Gün — Flio’nun Evi ◇

Öğleden sonra erken saatlerde, çocuklar okuldaydı. Flio, Flio ve Rys Tuhafiye Mağazası’ndaki Rys’ten bir mesaj aldığı için aceleyle eve yeni gelmişti.

Flio, evin ana bölümünden biraz uzakta olan misafir odasına geçtiğinde, koltukta oturan ve vücudunun şurasında burasında kalın sargılar olan Phufun’ı buldu.

“Bayan Phufun, yaralarınız nasıl oldu?”

Phufun, Flio’nun endişesini elinin tersiyle geçiştirdi. “Coqueshtti fazla endişeleniyor işte. İlla bana düzgün bir tedavi uygulamak istedi. Ben bundan çok daha kötülerini atlattım.”

Tia, Phufun’a taze demlenmiş çayından bir fincan ikram etti. “Ah, Hanımefendi Tia...” dedi Phufun fincanı alırken. “Misafirperverliğiniz için çok minnettarım.” Tia, Calsi’im Karanlık Vekil iken onun hizmetçiliğini yapmıştı. Phufun, Dawkson’ın yola gelmesindeki rolünden ötürü Calsi’im’e büyük saygı duyuyordu; aynı şekilde, kendisi Dawkson’a nasıl hizmet ediyorsa, Calsi’im’e de öyle hizmet eden Tia’ya derin bir saygı besliyordu.

Phufun çayından derin bir yudum alarak tadını çıkardı. Fincanını bitirdiğinde gözlüğünü tekrar burnunun kemerine doğru itti ve konuşmaya başladı. “Lord Flio,” dedi başını eğerek. “Bir süre önce, bir durum olursa size haber vermemi nezaketle istemiştiniz. Korkarım bugün bu teklifinizden yararlanmak için geldim.”

“Bunlara hiç gerek yok,” dedi Flio her zamanki rahat gülümsemesiyle. “Karanlık Dağ Puding Parkı ortaklığımızdan tutun, daha geçen gün Club Outlook’taki açılış öncesi partisine kadar her konuda bize son derece yardımcı oldunuz. Yapabileceğim bir şey varsa seve seve yardım ederim.”

Phufun başını kaldırdı. “Öyleyse lütfen... Beni partneriniz olarak kabul eder misiniz?”

“Ha?!” Şok olan Flio’nun gözleri fal taşı gibi açıldı.

Daha saniye geçmeden, Phufun’ın kafası küt diye masaya gömüldü. Rys aniden belirmiş, uğursuz aurasını tehlikeli bir şekilde yayarak Phufun’ın kafasını göz çukurlarından yakalamıştı. “Ne dedin sen, Phufun?!” diye hırladı. “Az önce kocama inanılmaz bir şey söylediğini duydum sanki.” Rys konuşurken sesi buz gibiydi; Phufun’ın kafasını masaya bastırıp eziyordu. “Kocamın partneri olarak ben varım. Onun senin gibisine ihtiyacı yok.”

Ancak succubus tam olarak beklenen tepkiyi vermiyordu. Bu... efendim Lord Dawkson’dan dayak yemekten farklı... ama acısı hiç de az değil, enfes... Phufun’ın yüzü kızardı, bilincini kaybederken bile şehvetle nefes nefese kalmıştı.

Ne de olsa iflah olmaz bir mazoşistti.

◇ Houghtow Şehri — Houghtow Sihir Akademisi ◇

“Bugün yeni bir transfer öğrencimiz var...” A Sınıfı’nın sınıf öğretmeni Belano, her zamanki ayak taburesinin üzerine tünemiş, kara tahtaya harfler karalıyordu. “Hadi bakalım, herkes kendini tanıtsın...”

Belano’nun işaretiyle, yanındaki kız ileri doğru bir adım attı. “Benim adım Snow Little,” dedi kibar bir şekilde eğilerek. “Bu okula dün transfer oldum. Umarım çok iyi arkadaş oluruz.”

Belano tahtaya Snow Little’ın adını yazmayı bitirdi ve ayak taburesini kürsüye taşıdı. “Peki... Şimdi de sıran... Şu arkadaki boş yere ne dersin...?” Belano sınıfın en arkasındaki boş bir sırayı işaret etti ancak Snow Little tamamen başka bir sıraya, sınıfın tam ortasındaki bir yere gözünü dikmişti.

“Ama öğretmenim... Onun yanına oturma fırsatını kaçırmak istemem...” Garyl’in yanındaki, Salina’nın oturduğu sıraya doğru ilerledi. “Affedersiniz,” dedi yüzünde kocaman bir gülümsemeyle. “Rica etsem yerlerimizi değiştirebilir miyiz?”

Salina da aynı şekilde parlak bir gülümsemeyle karşılık verdi. “Asla!” diye çıkıştı. “Lord Garyl’in yanındaki sıra benim!”

İki kız yüzlerinde kocaman gülümsemelerle birbirlerine dik dik baktı. Kim sanıyor bu kız kendini?! diye düşündü Salina. Garyl’in yanındaki sırayı kapabilmek için tam beş kez eziyet gibi sıra değişikliği yaptım. Onu öylece eline teslim edeceğimi sanıyorsa çok yanılıyor!

“Demek adınız Lord Garyl!” dedi Snow Little, kendini Garyl’in oturduğu sandalyeye sıkıştırarak. “Benim adım Snow Little. Sizinle tanışmak gerçekten bir onur!” Çocuğa ışıl ışıl gülümsedi, bu ifadesine Cazibe büyüsünün tüm gücünü katmıştı. Büyüsünü gizlemekte o kadar ustaydı ki ne Belano ne de sınıfta büyüye karşı en hassas olan Elinàsze durumun farkına varabildi.

Snow Little, Garyl’in yanına sokulurken Salina hemen araya girdi. "Bir dakika!" diye itiraz etti. "Ne yaptığını sanıyorsun sen, Snow Little?!"

Snow Little onu hiç umursamadı. Kendi kendine kıkırdadı. Ablam Snow White, Karanlık Lord Dawkson’ın karısı olmakla meşgulken, ben de bu yakışıklı gençle günümü gün edeceğim. Etmeliyim! Yoksa yalnızlıktan patlarım...

Snow Little kendi hayal dünyasında kaybolmuşken, Garyl onu ensesinden tuttuğu gibi havaya kaldırdı ve Belano’nun ona ayırdığı sıraya kadar taşıdı.

"Ne? Ne? Ne?!" Snow Little şaşkınlıktan donakalmıştı. Ne ters gitmişti şimdi?! O-Olamaz, Cazibe büyümün işe yaramamış olma ihtimali yok, değil mi? Hızla arkasını dönüp çocuğa baktı.

"Ben Garyl. Başka okuldan geldiğin için muhtemelen yalnız hissediyorsun ama kurallara uymak zorundasın." Bunu dedikten sonra kendi sırasına geri döndü.

Snow Little sadece baka kaldı. Garyl’in ne tavırlarında ne de sözlerinde büyünün etkisinde olduğuna dair en ufak bir belirti vardı. Olamaz... diye düşündü Snow Little. Gerçekten de işe yaramadı!

◇ O sırada, Kahraman Gold-Hair cephesinde... ◇

"Sadece tebrik etmeye gelmiştik ama..." diye söze başladı Kahraman Gold-Hair. "Hey, Dawkson! Buraya ne oldu böyle?"

Kahraman Gold-Hair, eski dostu Dawkson’ı kontrol etmeye gelmişti ama taht odasının halini görünce dehşete düşmüştü. Duvarlar yıkılmıştı. Sütunlar parça pinçik edilmişti. Yerde kocaman delikler vardı; hatta bazısı bir insanın içine düşüp alt kata çakılacağı kadar büyüktü.

"Yok be, hiç tebrik sırası değil..." dedi Dawkson. "Buraların kusuruna bakma artık, onca yoldan beni görmeye geldin ama..."

"Seni yargıladığımdan değil tabii," dedi Kahraman Gold-Hair, hafifçe içini çekerek. "Yeni karın biraz fazla tutkulu sanırım! Ya da... biraz hırçın?"

Dawkson yüzünü ekşitti. "Sana öyle olmadığını söyledim. Bir sürü kadın aniden buraya dalıp benimle evlenmek istediğini söyledi. Ama benim hiçbirine zerre ilgim yok. Ağzımı bile açmadım! Kendi aralarında öyle bir saç saça baş başa kavga ettiler ki, sonunda bir hafta sonra kimin benimle evleneceğini seçmek için bir yarışma yapmaya karar verdiler!" Dawkson derin bir iç çekip gözlerini eski dostuna dikti. "Hey, Sarışın..." dedi, dikkatle bakarak. "Peki sen etrafındaki bunca kadının kavga etmesini nasıl engelliyorsun? Aranız gayet iyi görünüyor. Bunun bir sırrı falan var mı?"

"Ne demek istiyorsun?" dedi Kahraman Gold-Hair. "Onlar sadece benim parti üyelerim! Aramızda duygusal hiçbir—"

Kahraman Gold-Hair sözünü bitiremeden, gülümseyen Tsuya sağ kolunu omzuna yakın bir yerden sıkıca kavradı. Aynı anda Riliangiu sol kolunu, Valentine başını, Wuha Gappoli ve Aryun Keats ise sırasıyla sağ ve sol bacaklarını tuttu. Her birinin yüzünde kocaman birer gülümseme vardı.

"H-Hmm?! Durun! Ne yapıyorsunuz—?!" Kahraman Gold-Hair kafa karışıklığı içinde çırpınırken gözleri panikle etrafta döndü.

"Biliyordum..." diye mırıldandı Dawkson, olan biteni izlerken kafasını sallayarak. "Kadınlar gerçekten korkunç..."

◇ Yaşananların Kısa Bir Özeti ◇

Karanlık Lord Dawkson’ın önünde, her biri onunla evlenmek isteyen üç kadın aynı anda belirmişti: Batı iblislerinin reisinin kızı Selinaphott, kara elflerin prensesi ve Dawkson’ın çocukluk arkadaşı olan Nerona ve masal halkının prensesi Snow White. Üçü de geri adım atmayı reddedince ortalık savaş alanına dönmüştü. Dawkson’ın hizmetkarı Phufun bile kendini bu kaosun içinde bulmuştu.

Selinaphott, katanasını savurarak keskin büyü gücü dalgaları saçıyordu. Nerona, iblis gücünü fiziksel olarak ortaya çıkarıp amansız darbeler vuruyordu. Snow White ise farklı dünyalardan masal kahramanlarının fantastik güçlerini çağırarak savaşıyordu. Phufun iki elinde birer kırbaçla, menziline giren her şeyi durdurulamaz bir saldırı yağmuruna tutuyordu.

Sonunda kadınlar, savaş yeteneklerinin denk olduğunu fark ettiler. Bu yüzden savaşı ertelemeye karar verdiler.

"Eğer silahlar yetmiyorsa, o zaman hünerlerimizi ev hanımlığı alanında gösterelim," diye teklif etti Selinaphott. "Bu işi yemek yapma becerimle çözeceğim!"

"Ha? Benim için hava hoş," dedi Nerona. "Hodri meydan! Her alanda kapışmaya hazırım!"

"Aman tanrım!" dedi Snow White. "Bana en güçlü olduğum alanda mı meydan okuyorsunuz? Bu nezaketiniz için teşekkür etmeliyim!"

"Size yenilecek değilim!" diye atıldı, bir şekilde kendini bu yarışın içinde bulan Phufun. "Ben Usta’mın her gün tüm ihtiyaçlarıyla ilgileniyorum!"

Böylece, bir hafta sonra işi tamamen çözüme kavuşturmak için Karanlık Kale’nin taht odasında yeniden buluşmaya karar verdiler.

◇ Houghtow Şehri — Flio’nun Evi ◇

Dışarısı henüz karanlıktı, güneşin doğmasına daha vakit vardı. Karanlık Lord Dawkson’ın hizmetkarı, dişi iblis Phufun, Flio’nun evinin mutfağında canla başla pirinç yıkıyordu.

"Hanımım Phufun..." dedi küçük çılgın bilim insanı kız Coqueshtti. "Harika olduğunuzu biliyorum ama sadece bir haftada yemek yapmayı kusursuzlaştırmanız imkansız! Hiç deneyiminiz yok! Temizliği, çamaşırı ve yemeği her zaman bana yaptırırdınız!" Coqueshtti aniden çok fazla şey söylediğini fark edip elleriyle ağzını kapattı ve ağlamaklı bir sesle, "Havawa..." dedi.

Rys ise yan tarafta evin kahvaltısını hazırlarken göz ucuyla Phufun’a bakıyordu. "Phufun, efendinin her gün tüm ihtiyaçlarıyla ilgilendiğini söylememiş miydin? Hatta havalı bir poz falan da vermiştin..."

Phufun kulaklarına kadar kızardı. Gözlüğünü burnunun üstüne doğru iterek, "Lütfen anlayın, Hanımefendi Rys..." dedi. "Kocanıza yalvarıp bu evde eğitim almak istememin bir sebebi var."

Ev işi yarışmasına sadece bir hafta kalmıştı. Phufun hayatında daha önce hiç ciddi anlamda yemek yapmamıştı. Bu bilgiyi kafasına iyice kazıyabilmek için, birinin ona öğretebileceği umuduyla Flio’nun evine gelmişti.

"Kocamın eşi olmak istediğini söylediğinde seni gerçekten öldürmeyi düşünmüştüm. Ama eğer mevzu buysa, sana yardım etmekten hiç çekinmem!" dedi Rys, neşeyle gülümseyerek. "Şimdi, Phufun. Sen daha yemek yapmanın en temel kurallarını bile bilmiyorsun. Seni tek bir haftada bir uzmana dönüştürmek destansı bir başarı olurdu ama elimden gelenin en iyisini yapacağım!"

Phufun ciddiyetle başını salladı. "Bu, kaybetmeyi göze alamayacağım bir savaş..." diyerek kendini tamamen pirince odakladı.

Her zamanki gibi kahvaltıya yardım eden Byleri, Phufun’un çalışmasını izlerken gülümsedi. "Vay canına!" diye bağırdı. "Bayan Phufun, siz Bay Dawkson ile evlenmeyi gerçekten ama gerçekten çok istiyorsunuz, değil mi!"

GÜM! Pirinç tenceresi yere yuvarlandı ve içindekiler her yere saçıldı.

"N-Neler s-söylüyorsunuz—seni öldürürüm—Bayan Byleri? Kelimelerinizin ne anlama gelebileceğini—gebertirim—hiç tahmin edemiyorum!" Phufun sakin kalmaya çalışıyordu ama ne kadar uğraşırsa uğraşsın, sesi çok tiz ve yapay çıkıyordu.

Byleri, düşünceli bir şekilde işaret parmağını dudağına bastırarak bir süre daha Phufun’u izledi. "Yani... onu başka bir kadına kaptırmak istemediğiniz için mi eğitim alıyorsunuz?"

GÜM! Phufun tencereyi tam yerine koymuştu ki, Byleri’nin sözleriyle onu tekrar yere fırlattı. "Ben... b-b-öyle b-b-bir ş-şey s-s-söylemedim!" Sakin kalma çabaları tamamen boşa gitmişti; sesi yine bir önceki kadar tiz ve yapaydı. Ne dediğini anlamak bile zordu.

Byleri kafasını yana eğdi, şaşırmıştı. "Yani başkası Dawkson’la evlense de umursamaz mısınız?"

"Asla!" diye tısladı Phufun. "Buna izin vermem!" Bir anlık sessizlik oldu. "Durun! Ben az önce ne—" Phufun ne söylediğini fark edince yüzü kıpkırmızı oldu. İki eliyle birden ağzını kapattı.

Rys, Phufun’a anlayışlı bir şekilde gülümsedi. "Endişelenme, Phufun. Anlıyorum. Yardım etmek için elimden gelen her şeyi yapacağım."

"Hanımefendi Rys..."

"Sadece tek bir haftamız var, değil mi?" dedi Rys. "O halde bir saniyeyi bile boşa harcamayalım."

Phufun başını salladı. Yüzü son derece ciddi bir şekilde gözlüğünü burnunun üstüne doğru iterek, "Lütfen eğitim verirken, bu bir hizmetçinin işi olsa bile bana hiç acımayın," dedi. "Beni dilediğiniz gibi eğitin. Dün salonda kafamı masaya vurduğunuzdaki gibi bir muamele yapmanıza bile itiraz etmem..."

Coqueshtti, sessizce ağzını kapatarak Phufun’a baktı. Havawa... Lütfen böyle şeyler söylemeyin, Hanımefendi Phufun! Kafatasınızda çatlak oluşmuştu!

Byleri, Phufun’a gülümseyip neşeyle el salladı. "Hadi ama, yapabilirsiniz! Bay Dawkson ile kesinlikle siz evleneceksiniz!"

GÜM! "N-Neden b-bahsettiğinizi—öl, öl, öl, öl, öl—h-hiç b-bilmiyorum!" Phufun, Byleri’nin sözleriyle bir kez daha soğukkanlılığını kaybetti, metal tencereyi fırlatıp o tuhaf, tiz sesiyle konuştu.

"Hah..." Rys alaycı bir gülümsemeyle içini çekti. "Bu iş epey zor olacak, değil mi...?"

◇ Saatler Sonra — Flio’nun Oturma Odası ◇

"Bu... öğğ!" Çorba Elinàsze’nin dudaklarına değdiği an, yüzünü gözle görülür şekilde buruşturdu.

"Iyy!" dedi Rislei, eliyle ağzını kapatarak. "Bu da ne böyle?"

"Hiç sevmedim!" diye ilan etti Folmina, yüzünü ekşitip dilini çıkararak kaseyi kendinden uzaklaştırırken.

Kasesinin tamamını içen Wyne’ın bile yüzünde şaşkın bir ifade vardı. "Wehhh..." diye inledi. "Çok kötüydü, çok..."

"Phufun...?" dedi Rys, çorbanın tadıyla kaşlarını çatıp ağzını kapatarak. "Bu nasıl bir çorba?"

Phufun şaşkınlık içinde evdekilerin yüzüne baktı. Sabahın erken saatlerinde Rys’e, "En azından her zaman çorba yaparım!" demişti.

"O zaman," demişti Rys, "Neden bu sabah bizim için çorba yapmıyorsun?"

Kahvaltıya eşlik edecek çorbayı hazırlama görevi Phufun’a verilmişti ama şu an herkesin yüzündeki memnuniyetsiz ifadeyle karşı karşıyaydı. Şaşkınlıkla etrafına bakındı ve kendi el emeğinden bir kaşık alıp tadına baktı. Bir anda gözleri fal taşı gibi açıldı, eliyle hemen ağzını kapattı. "N-Nasıl olur... Tadı neden bu kadar berbat...?"

Bu kargaşanın ortasında sadece Flio, Garyl, Calsi’im, Ghozal ve Sleip çorbayı içmeye devam ediyordu. Rys, beşine de endişeli gözlerle bakarak, "İyi misiniz?" diye sordu.

Flio yüzünü ekşitti. Bir yudum daha alırken, "Gerçekten de çok... tuhaf bir tadı var," dedi. "Ama Phufun bunu yapmak için çok uğraştı, biliyorsunuz..."

Hemen yanındaki Garyl da tıpkı babası gibi yüzünü buruşturdu. Kasesini bitirmeye kararlı görünerek, "Yani, yenmeyecek gibi değil," dedi.

Calsi’im neşeli bir kahkahayla çorbasından bir yudum alırken, "Şey, daha önce hiç böyle bir şey tatmadığımı söylemeliyim ama küçük Phufun gerçekten çok çabalamış!" dedi.

Ghozal da kasesini dibine kadar sıyırırken güldü. "Ha ha ha! Bu işler böyledir. Bir dahaki sefere bize daha lezzetli bir şeyler yaparsın artık, değil mi Phufun?"

Sleip gürültülü bir kahkahayla Ghozal’a katıldı ve çorbasını tek bir yudumda bitirerek, "Çok doğru!" dedi.

Phufun, çorbasını içen beş adamın bakışlarına karşılık verirken gözlüğünü burnunun kemerine doğru itti. "Siz sadece bekleyin... Bir dahaki sefere göreceksiniz!"

◇ Bu Sırada — Birinci Kısım ◇

Klyrode Sihirli Krallığı ile Karanlık Ordu bölgesi sınırları arasında sıkışmış küçük bir köyde, Snow White’ın kız kardeşi Snow Little ile birlikte yaşadığı lüks daire yer alıyordu.

"A-Abla..." dedi Snow Little, titreyerek ve elini sıkıca ağzına bastırarak. "B-Bu da ne?"

Snow White, kız kardeşine neşeli bir gülümseme sundu. Parmaklarının ucuyla ağzını zarifçe kapatarak kıkırdadı. "Daha önce hiç yemek yapmamıştım biliyorsun ama aslında şaşırtıcı derecede kolaymış!"

"H-Hayır abla!" dedi Snow Little. "Bu... Bu kesinlikle yenecek bir şey değil!" Oturduğu yerden fırlayıp hızla tuvalete doğru koştu.

Snow White, gözlerine inanmakta güçlük çekerek Snow Little’ın gidişini izledi. "Ne kadar kaba!" diye homurdandı. "Oysa o çorbayı yapmak için ne kadar çok uğraşmıştım..." Kendisi de çorbadan bir yudum aldı. Bir anda, sandalyesini yana devirerek ayağa fırladı ve tuvalete doğru koşmaya başladı.

N-Nasıl olur! Kendi yaptığım bir çorba nasıl bu kadar iğrenç olabilir?!

Görünüşe göre Snow White, kahvaltı, öğle ve akşam yemeklerini sürekli dışarıda yeme alışkanlığına sahipti.

◇ Bu Sırada — İkinci Kısım ◇

Nerona, yakınlardaki Karanlık Hisar Alışveriş Kasabası’nda bir hanın tüm ikinci katını kapatmıştı. Şu an etrafındakilere bariz bir endişeyle bakıyordu. "Ş-Şey... Nasıl buldunuz?" diye sordu.

Nerona’nın deneme amaçlı yaptığı çorbanın tadına bakan yardımcılarının hepsi yerde uzanmış, ağızlarından köpükler saçarak can çekişiyordu.

"H-Hazretleri..." dedi yardımcılarından biri, bilincini açık tutmaya çalışarak zorlukla nefes aldı. "Bunun içine... ne koydunuz...?"

Nerona yardımcılarına kaşlarını çattı. "Yemek yapmada ilk deneyimim olduğunu biliyorum ama içine yenebilecek şeyler dışında bir şey koymadım ki..." diyerek kendisi de tadına baktı. "B-Bu da ne?! Böyle iğrenç bir şey nasıl var olabilir?!" Yardımcıları gibi o da ağzından köpükler saçarak yere yığıldı.

Görünüşe göre Nerona, daha önce et ızgara yapmaktan başka hiçbir yemekle uğraşmamıştı.

◇ Bu Sırada — Üçüncü Kısım ◇

Batı iblislerinin reisinin kızı Selinaphott, Karanlık Hisar yakınlarındaki bir ormanda kendi yardımcılarıyla kamp kurmuştu. Yere bir örtü sermiş ve basit bir taş ocak hazırlamıştı. Şu an ocağın önünde dizlerini altına alarak kusursuz bir duruşla oturuyordu. Sihirli Isıtıcı kullanarak tenceredekileri ısıtmaya odaklanmıştı.

Tencerenin içi tamamen sebzeyle doldurulmuştu. Sebzeleri hiç doğramamıştı; tencerenin üzerinden iğne yastığındaki iğneler gibi yukarı doğru fırlamış halde duruyorlardı.

Selinaphott ile aynı düzgün duruşla oturan ve tapınak görevlisi kıyafeti giyen yardımcılarından biri, "Leydi Selinaphott..." dedi. Alnından soğuk terler damlıyordu. "Sormamda sakınca yoksa... bu nedir?"

Selinaphott başını kıza doğru çevirip nazikçe gülümsedi. "Annem bana bir keresinde, malzemelerin hem lezzet hem de sağlık açısından en iyi şekilde, olduğu gibi sunulması gerektiğini söylemişti. Ben de sadece onun bu sözlerini uygulamaya dökmek istedim."

"B-Bunlar kararında uygulandığında bilgece sözler elbet..." dedi yardımcısı. "Ama sebzelerin kabuklarını bile soymamışsınız..."

Bir diğeri, "Ayrıca ormanda bulduğunuz o mantarların bazılarının görünüşü hiç hoşuma gitmedi..." diye ekledi.

Selinaphott, ocağın önündeki duruşunu hiç bozmadan gülümseyerek, "Endişelenecek bir şey yok," dedi. "Annemin bana verdiği tarife harfiyen uydum."

Ancak yardımcılarının yüzü kireç gibi oldu ve kendi aralarında fısıldaşmaya başladılar. "L-Leydi Selinaphott’un annesinin mutfakta tam bir beceriksiz olduğu bilinmiyor mu...?"

"O kadının yazdığı bir tarifi mi takip ediyor yani...?"

Görünüşe göre Selinaphott’un evinde onun için yemek yapan hizmetçileri vardı. Daha önce kendi başına böyle bir şeye kalkışmasına hiç gerek kalmamıştı.

◇ Bu Sırada, Kahraman Gold-Hair ile... ◇

Kahraman Gold-Hair o gün taht odasını bir kez daha ziyaret etti ve kendini Karanlık Hükümdar Dawkson ile derin bir sohbetin içinde buldu.

"Ne dedin? Yemek yarışmasında jüri olmamı mı istiyorsun?" Kahraman Gold-Hair, Dawkson’ın ricasını şaşkınlıkla tekrarladı.

"Evet," dedi Dawkson, mahcup bir gülümsemeyle. "Tek jüri ben olursam, taraflı davrandığımı falan söyleyebilirler. Bu işlerle ilgisi olmayan, tamamen tarafsız ve adil davranacak birine ihtiyacımız var diye düşündüm."

Tsuya’nın yüzü neşeyle aydınlandı. "Eveeet!" dedi. "Eğer sen jüri olursan, kesinlikle Phufun’u seçeceksin!"

"H-Hey, yapma ama!" diye karşı çıktı Dawkson, açıkça telaşlanarak. "Aramızda öyle bir şey yok!"

Kahraman Gold-Hair sessizce içini çekti. "Elbette. Ne de olsa bu, senin gelininin kim olacağını belirleyecek bir yarışma. Pekala, zaten yapacak daha iyi bir işim yok sanırım..." Kahraman Gold-Hair kollarını kavuşturdu. Kafasını kurcalayan bir şeyler olduğu belliydi.

"N-Ne oldu, Sarışın?" diye sordu Dawkson. "Bir sorun mu var?"

Ancak Kahraman Gold-Hair düşüncelere dalmıştı. Dawkson’a verecek bir cevabı yoktu. Neden içimde böyle kötü bir his var? Bunların hepsi Karanlık Hükümdar’ın müstakbel gelin adayları, değil mi? Yemek yapmada kötü olma ihtimali olamaz herhalde...

◇ Günler Sonra — Karanlık Hisar Taht Odası ◇

Dawkson tahtın önündeki her zamanki yerinde otururken, bacaklarının rahat hareket etmesini sağlayan derin yırtmaçlı, geleneksel bir elbise giymiş olan gölge iblisi Falmeil aniden önünde belirdi. "Karanlık Hükümdarım, gecikme için özür dilerim."

"Sorun değil," dedi Dawkson. "Eee? Benimle evlenmek isteyen o üç kadını araştırmayı bitirdin mi?"

"Araştırmamı tamamladım," diyerek diz çöktü Falmeil. "Önce hangi raporu duymak istersiniz, Karanlık Hükümdarım?"

"Fark etmez. Şaşırt beni."

Falmeil başıyla onayladı ve Sınırsız Çanta’sından birkaç belge çıkardı. Birini Dawkson’a uzattı. "Bu belgeleri sizin için hazırladım," dedi. "Ben açıklama yaparken lütfen bunları inceleyin. İlk olarak, şu anda batı iblislerinin reisi olarak görev yapan Leydi Selinaphott’un babasından bahsedelim. Yönettiği topluluk, batıdaki iblisler arasında nispeten zayıf kabul ediliyor. Bölgedeki diğer güçlü iblisler her geçen gün ona karşı hamleler yapıyor. Konumunun oldukça sallantıda olduğu anlaşılıyor; kendi güç merkezini yeniden inşa ederken sizinle yakın bir ilişki kurabilmek ümidiyle kızını size gelin olarak göndermiş. Ne de olsa geleceği parlak, büyük başarılara imza atabilecek yeni bir lider olarak görülüyorsunuz. Belki Karanlık Hükümdar Gholl kadar olmasa da ona yakın."

Dawkson, Falmeil’in raporunu dinlerken kendisine verilen kağıtları inceleyerek başını salladı.

"Sırada," diye devam etti Falmeil, "masal halkı var. Masal halkı, en nadir iblis türlerinden biri kabul edilir. Sürekli bir bölgeden diğerine göç ederler ve her gittikleri yerde başka bir iblis grubunun boyunduruğu altına girerler. Karanlık Hükümdar’a layık bir gelin çıkarabilecek bir halk olarak görülmezler. Ancak liderleri, Karanlık Ordu’nun şu anki yeniden yapılanma sürecini kendi şanslarını döndürmek için iyi bir fırsat olarak görerek kızını size göndermiş. Tıpkı batı iblisleri gibi, onlar da mevcut durumu prenseslerini evlendirmek için bir fırsat olarak değerlendirmişler. Ama bence başka bir nedenleri daha var."

"Başka bir neden mi? Nedir o?" Dawkson okuduğu kağıtlardan başını kaldırdı.

"Masal halkı, farklı dünyaların masallarından gizemli güçler ortaya çıkarma konusunda çok sıra dışı bir yeteneğe sahiptir. Bu yetenek çok nadir olduğu için, masal halkı kaçırılma ve köleleştirilme tehlikesiyle karşı karşıya kalıyor. Sınırları içinde köle müzayedeleri düzenleyen bağımsız bir ülke var. Masal halkından biri satılığa çıktığında, her zaman çok yüksek fiyatlara alıcı buluyor. Köle avcıları, böyle bir kazanç elde etmek ümidiyle onları Klyrode’un öbür ucuna kadar takip ediyor. Ancak kendi prensesleri Karanlık Hükümdar’ın gelini olursa, masal halkı Karanlık Ordu’nun koruması altına girecek."

"Anlıyorum..." diye düşündü Dawkson. "Peki, gelin mevzusu bir yana, bu masal halkını her halükarda koruma altına almamız gerekmez mi? Bu konuyu Zanzibar ve Belianna ile konuşacağım. Gerekirse kendim de sahaya inerim! Kendi soydaşlarım zor durumdayken görmezden gelecek değilim."

Falmeil başıyla onayladı. "Bu durumda, vakit kaybetmeden harekete geçmeliyiz. Yüce İblis Zanzibar zaten daha zorlu görevler istiyordu. Eminim bir hal çaresi bulabiliriz."

"Sana da çok iş çıkardık," dedi Dawkson, ama Falmeil gülümseyerek başını eğdi.

"Görevimi yapmaktan mutluluk duyarım," dedi. "Benden beklenen de budur zaten."

Dawkson henüz Yuigarde adıyla bilindiği zamanlarda, bu tür bilgilerin ne kadar hayati olduğunu hiç ama hiç anlamazdı. Planlarını ve stratejilerini her defasında sadece kaba kuvvete dayandırırdı. Bunun sonucunda, Klyrode Büyü Krallığı'nı işgal etmeye kalkıştığında, danışmanlarının sözünü dinleyen Bakire Kraliçe yüzünden her adımda önü kesildi. Karanlık Ordu muazzam bir kayıp yaşadı ve çok geçmeden yok olmanın eşiğine geldi. Eğer o talihsiz macera olmasaydı, Zanzibar'ın isyanı asla filizlenmeyecek ve Yuigarde, Karanlık Hisar'dan kaçmak zorunda kalmayacaktı.

Ancak Kahraman Altın Saç ile diyar diyar gezerken, Dawkson bilgi edinmenin değerini nihayet kavramaya başladı. Sadece bununla da kalmadı; Kahraman Altın Saç ona takım çalışmasının önemini ve iyi bir liderde bulunması gereken özellikleri de öğretti. Bu yüzden, ikinci kez Karanlık Lider koltuğuna oturduğunda ilk işi Falmeil'i işe almak oldu. Bir gölge iblisinin yetenekleri, istihbarat işleri için biçilmiş kaftandı. Artık etrafındakilerin fikirlerine kulak veren ve onların emekleri için minnetini göstermeyi asla ihmal etmeyen bir lider olmuştu.

Karanlık Lider gerçekten çok değişti... diye geçirdi içinden Falmeil, elindeki belgeleri düzenlerken. Yuigarde'ın emrinde çalışmayı asla istemezdim ama Efendi Dawkson için canımı bile ortaya koyarım.

"Son olarak," dedi son belgeleri de teslim ederken, "kara elfler var. Duyduğuma göre Prenses Nerona, siz henüz küçükken sizinle epey vakit geçirmiş, efendim."

Dawkson elini yüzüne kapatıp derinden içini çekti. "Her zaman baş belasının tekiydi... O zamanlar çelimsiz, zayıf bir çocuktum. Beni peşinden her yere sürükler, canı nasıl isterse öyle hırpalardı. Doğrusunu söylemek gerekirse, o günlerden kalan ufak bir travmam bile olabilir..."

"Efendim," dedi Falmeil merakla. "Bahsettiğiniz bu hırpalamalar... Belki de başka bir anlama geliyor olamaz mı?"

"Başka ne anlama gelebilir ki..." dedi Dawkson. "Üzerime yırtıcı bir kılıçdişli saldırdı... Beni zorla bir dağın zirvesine tırmandırıp aşağı itti... Bir bambu hasıra sarıp çamurlu nehre fırlattı... Sadece bunları düşünmek bile tüylerimi diken diken etmeye yetiyor..." Gerçekten de Karanlık Lider, Nerona'nın eziyetlerini sayarken bir yandan kollarını kavramış, tir tir titremeye başlamıştı.

Falmeil, Dawkson'a son derece ciddi bir ifadeyle baktı. "Yüce liderim..." dedi. "Haddimi aşmıyorsam sormak isterim, acaba tsundere kelimesinin anlamını biliyor musunuz?"

"Ha?" Dawkson'ın kafası karışmış gibiydi. "Tsundore mi? O da ne?"

Falmeil derin bir iç çekti. Tam da tahmin ettiği gibiydi. Prenses Nerona... diye düşündü. Sanırım bu zavallı çocuk için fazla tsundere kaçtınız... "Önemli değil. Lütfen ne dediğimi unutun. Şimdi kara elfler konusuna geri dönelim." Dawkson, Falmeil'in uzattığı belgelere bakarak başıyla onayladı. "Önceki iki adayın aksine, kara elfler kalabalık ve güçlü iblislerdir. İblis Lordu Zanzibar ve Leydi Belianna gibi cehennem zebanilerinden sonra, kara elfler en güçlü ikinci klandır. Lord Calsi'im, Karanlık Vekil olarak görev yaparken, pek çok kişi kara elflerin iblis soyunun yeni hükümdarları olacağını tahmin ediyordu."

Dawkson raporu okurken kaşlarını çattı ve başını öne eğdi. "Yazılanlara bakılırsa, kara elfler canları istese bugün yönetimi ele geçirebilirler. Öyleyse neden prensesleri Nerona'yı bana gelin olarak göndersinler ki?"

"Prenses Nerona buraya kendi arzusuyla geliyor," diye yanıtladı Falmeil.

"Öyle mi?"

"Evet. Prenses Nerona, batı iblisleri ile masal halkının, prenseslerini Karanlık Lider ile evlenmek üzere gönderdiğini duyar duymaz, kendisinin de gelininiz olacağını ilan etmiş. Tabii ki bu karara karşı çıkanlar olmuş ama en sonunda kendi dediğini yaptırmış."

Dawkson, kafası iyice karışmış bir halde başını yana eğdi. "Anlamıyorum..." dedi. "Neden benimle evlenmeyi bu kadar çok istiyor ki? Bana işkence etmeye doyamadığını söyleme sakın..." Bu düşünceyle sırtından aşağı soğuk bir ürperti geçti.

"Efendi Dawkson..." dedi Falmeil. "Belki de şimdi tsundere kelimesinin ne anlama geldiğini anlamaya başlıyorsunuzdur?"

Dawkson hiç de anlamış gibi görünmüyordu. "Zerre kadar anlamadım..." dedi. "Bekle, yoksa olay bu mu? Tsundere, zorba demek mi?"

Falmeil iç çekti. "Her neyse, Prenses Nerona buraya tamamen kendi isteğiyle, sizinle evlenmek için geliyor. En azından bunu anlamanızı umuyorum." Başını saygıyla eğdi. Prenses Nerona... diye düşündü, bir kez daha iç çekerek. Korkarım tüm çabalarınız beyhude...

◇Houghtow Şehri—Flio’nun Evi◇

"İşte böyle," diyerek sözlerini tamamladı Falmeil. "Çeşitli siyasi meseleler ve konumunun getirdiği sorumluluklar yüzünden, Efendi Dawkson'ın bu mantık evliliğini kabul etmekten başka pek seçeneği yok."

Phufun, tavadaki malzemeleri biraz fazla hararetli bir şekilde karıştırırken öfkeyle dilini şaklattı. "Efendimin hizmetkarı olarak, onu böyle sığ amaçlarla peşinden koşan kadınlardan korumak benim görevim!" diye gürledi. "Ama..." diye ekledi, sesini alçaltıp mırıldanarak. "Masal halkının ve batı iblislerinin durumuna yine de biraz üzülüyorum. Bu iş bittikten sonra, Efendimizle o insanlara evlilik dışı yollarla nasıl yardım edebileceğimizi konuşmalıyız..."

Phufun'un bu sözleri üzerine Flio'nun yüzünde sıcak bir tebessüm belirdi. Ne derse desin, Phufun Hanım aslında çok yufka yürekli biri...

"Vay canına," dedi hemen yanında duran Byleri. "Mantık evliliği falan... Böyle karmaşık işlerden hiç anlamam. Ama Phufun Hanım... Bu söyledikleriniz, sonunda Bay Dawkson ile evlenmek istediğiniz anlamına mı geliyor?"

KÜT! Tava, Phufun'un elinden fırlayıp büyük bir gürültüyle yere çarptı. "L-Leydi Byleri, s-siz... ne... sizi öldürürüm... n-neler söylüyorsunuz? Korkarım k-kelimelerinizin a-anlamını h-henüz kavrayabilmiş değilim! Kan ve dehşet adına!" Soğukkanlılığını korumak için elinden geleni yapsa da, Phufun'un sesi doğal olmayan, tiz bir çığlık gibi çıkmıştı.

Rys merakla başını yana eğdi. "Ama bu çok garip değil mi? Kara elf prensesi Nerona'nın mantık evliliği yapmak için hiçbir sebebi yokmuş gibi görünüyor..."

Rys'in sözleri Phufun'u gerçek dünyaya döndürdü, gözleri faltaşı gibi açıldı. "Doğru! O kadın, bir bakıma Efendi Dawkson için en büyük tehdit!" Yumruğunu sıktı. "Efendimin peşine tamamen kendi bencil emelleri için düşmüş. Tek amacının onu mazoşist bir köle haline getirmek olduğunu düşünebiliyorum ancak! Küçüklüklerinden beri efendime her türlü şiddeti uygulamış! Onu asla affetmeyeceğim! Asla, asla, asla! Ah, öyle kıskanıyorum ki... H-Hayır! Bunu söylediğimi duymadınız farz edin..." Phufun, ağzından kaçırdıklarını biraz geç fark ederek boğazını temizledi.

Karanlık Lider konusu ne zaman açılsa Phufun her zaman aşırı heyecanlanırdı.

Rys, Phufun'un duygularını çok iyi anlıyordu. "Tamam, tamam," dedi yatıştırıcı bir sesle. "Bu konuyu şimdilik kapatalım ve eğitime dönelim. Hadi Phufun. Yeni malzemeler hazırla ve tarife baştan başla!"

Phufun başıyla onayladı. "Nasıl isterseniz, öğretmenim!" diyerek hemen ailenin büyülü derin dondurucusuna doğru koşturdu.

Karanlık Lider'in gelini olmak için yapılacak yemek yarışması yarın Karanlık Hisar'da gerçekleştirilecekti.

◇Bu Sırada—Bölüm 1◇

Snow Little, ablasının yaptığı yemekten bir ısırık aldı... ve anında arkasına bile bakmadan tuvalete doğru koştu. Snow White onun gidişini şaşkınlıkla izledi. "Çok garip..." dedi. "Bu sefer kendim de tatmıştım. O kadar da kötü değildi sanki?"

Snow White yarım kalan soteden kendisi de bir lokma aldı. Bir saniye geçti. Ve sonra Snow White da elleriyle ağzını kapatarak can havliyle tuvalete doğru fırladı.

◇Bu Sırada—Bölüm 2◇

Kara elflerin prensesi Nerona, odadakilere bakarak endişeyle yutkundu. Hizmetkarları, hazırladığı soteden henüz birer lokma almıştı. Hepsini bir titreme dalgası sardı.

Hizmetkarların başı gibi görünen adam öne doğru bir adım attı. "Majesteleri, bu muazzam bir gelişme! Sonunda, hiçbirimizi bayıltmayan bir yemek yapmayı başardınız!"

Nerona'nın yüzünde kocaman bir gülümseme belirirken gözlerinden yaşlar süzüldü. "Y-Yaptım!" diye haykırdı, zafer pozu vererek. "Sonunda başardım!"

Hizmetkarların lideri, bilincini açık tutmak için iradesinin son kırıntısını kullanırken gururla gülümsedi.

◇Bu Sırada—Bölüm 3◇

Selinaphott'a eşlik eden tapınak hizmetçilerinden biri, çekinerek hanımına yaklaştı. "Leydi Selinaphott? Bu... nedir?"

Selinaphott neşeyle gülümsedi. "Sebze sotesi! Kendimi övmek gibi olmasın ama bu sefer gerçekten harika bir iş çıkardığıma inanıyorum!"

Selinaphott, hizmetkarlarının önüne kocaman, gelişi güzel doğranmış sebzelerle dolu bir tabak koymuştu. Her zamanki gibi sebzelerin hiçbiri soyulmamıştı. Bir şekilde sotelenmiş gibi duruyorlardı ama bu kaba dilimlerin içinin pişmediği, aslında neredeyse tamamen çiğ oldukları çıplak gözle bile anlaşılabiliyordu.

Selinaphott, yemek yaparken rahat etmek için kimono kollarını bir ipe bağlamış halde, sözde sotesine gururla bakıyordu. Bu sırada arkasındaki hizmetkarlar, yüzleri kireç gibi bembeyaz kesilmiş bir halde oldukları yerde donakalmışlardı.

◇Bu Sırada, Kahraman Altın Saç’ın Yanında...◇

"Eeeh?" Tsuya esnedi. "Kahraman Altın Saaaç? Gecenin bu vaktinde nereye gidiyooorsun?" Kahraman Altın Saç’ın partisi, Wuha Gappoli’nin lüks dairesinde uyurken, Tsuya uyanmış ve Kahraman Altın Saç'ın sessizce dışarı süzülmeye çalıştığını görmüştü.

Kahraman Altın Saç, onun sesini duyunca parmak ucunda yürürken öylece kalakaldı.

"Bana sakııın..." Tsuya’nın yüzü gölgelendi. "O şuh kadınların çalıştığı, hani şu kıkırdaşıp durdukları kulübe gittiğini söyleme?"

"H-Hayır!" Kahraman Altın Saç panikle başını salladı. "Hiç de öyle değil, Tsuya! Sadece... içimdeki bir ses bana buradan hemen gitmem gerektiğini söylüyor. Merak etme, yarın dönmüş olurum!"

"İçindeki ses miii?" diye sordu Tsuya.

Evet, diye atıldı Kahraman Altın Saç, kendini çaresizce savunmaya çalışarak. Ne anlama geldiğini ben de tam çözebilmiş değilim. Ama içgüdülerim bana fısıldıyor, eğer yarın öğleye kadar burada kalırsam canımdan olacağım!

Ancak Tsuya, Altın Saç’ı yakasından tuttuğu gibi Wuha Gappoli’nin içine geri sürükledi. Öyle diyorsun ama o kıkır kıkır gülen kadınların çalıştığı kulübe gitmeyeceğine emin miyiz? Oraya gitmek kesinlikle yasak, bunu kafana sok! Hem senin ben varım bir kere!

Sana gerçeği söylüyorum, diye itiraz etti Kahraman Altın Saç. Her şeyi tamamen yanlış anladın! O kulübe gitmeyi düşünmüş olsam bile, bu sadece tehlikeden saklanıp sığınmak için olurdu, o kadar!

İşte bak, yakaladım seni!

Hıh. Senin içgüdülerin de fena sayılmazmış hani...

Her neyse! diye kestirip attı Tsuya. Yarın Lord Dawkson’ın gelin adaylarını seçmek için jüri koltuğunda oturmak zorundasın! Doğruca yatağa gidiyorsun, anlaşıldı mı?

Tsuya kendisini içeri sürüklerken Kahraman Altın Saç pek direnmedi. Belki de kaderine çoktan boyun eğmişti...

Ertesi Sabah—Karanlık Şato Taht Odası

Karanlık Hükümdar Dawkson’a kimin eş olacağını belirleyecek yemek düellosu, Karanlık Şato’nun taht odasında yapılacaktı. Dawkson tahtının önündeki her zamanki yerine kurulmuş, huzursuz gözlerle etrafı süzüyordu. Yanında ise gölge iblisi Falmeil duruyordu. Falmeil, bu yarışmaya bizzat katılan yardımcısı Phufun’un yerini almıştı. Dört yarışmacı için son teknoloji büyülü aletlerle donatılmış dört geçici mutfak kurulmuştu.

Batı iblislerinin reisinin kızı Selinaphott, başına bir bandana bağlamış, her zamanki kimonolarının kollarını arkadan tutturmuştu. Karanlık Hükümdar’ın önünde ellerini yere koyarak derin bir saygıyla eğildi. Yemek konusundaki maharetim, aramızdan kimin Karanlık Hükümdar’ın eşi olmaya layık olduğunu kanıtlayacak, dedi. Lord Dawkson, sizi asla hayal kırıklığına uğratmayacağım.

Pamuk Prenses elbisesinin eteklerini zarifçe kaldırıp reverans yaptı. Masal halkının prensesi olarak, her türlü peri masalından güç alabilirim, dedi. Belki de halkımın geleceği için Karanlık Hükümdar’ın kalbini çaldığım bu hikaye, repertuarımın en güzel parçası haline gelir!

Nerona kollarını göğsünde kavuşturdu ve mağrur bir tavırla dikildi. Yüzünde kendine güvenen bir gülümseme vardı. Peh, diye soludu. Ben Dawkson’ı küçüklüğünden beri tanırım! Sonradan görme bir alay kadına yenilecek değilim!

Dawkson’ın sadık yardımcısı succubus Phufun ise diğer yarışmacılara soğuk bir bakış fırlattı. Gözlüğünü burnunun üstüne doğru hafifçe itti ve tek kelime etmedi.

Gekiduta yarışmacılara doğru eğilerek selam verdi. Çok güzel! Ben Fli-o-Rys Karanlık Şato Şubesi çalışanlarından Gekiduta. Bu yarışmanın adil bir şekilde yürütülmesini sağlamak adına hakemlik görevini üstleniyorum. Jürilerimiz, yarışmacıların hazırladığı yemekleri tadacak ve her birine puan verecek. En yüksek toplam puanı alan yarışmacı zaferini ilan edecek. Herhangi bir itirazı olan var mı?

İtirazım yok, efendim, dedi Selinaphott. Her şey usulüne uygun.

Hiç sorun değil! diye şakıdı Pamuk Prenses.

Asla olmaz! dedi Nerona. Hepsinin tozunu yutturacağım!

Hıh. Phufun bir kez daha gözlüğünü burnunun köprüsüne doğru itti.

Jürilerimizin tarafsızlığını korumak adına, diye devam etti Gekiduta. Onları özellikle bu dört yarışmacıyla hiçbir bağı olmayan, bilhassa eğitimlerine hiçbir şekilde yardım etmemiş kişilerden seçtik. Şimdi, lafı daha fazla uzatmadan jüri üyelerimizi takdim etmeme izin verin! Gekiduta elini Karanlık Hükümdar’ın yanına yerleştirilmiş üç koltuğa doğru uzattı. Koltuklarda Karanlık Dağ Puding Puding Parkı’ndan Peguilla, şatonun hemen önündeki Fli-o-Rys şubesinin bitişiğinde giyim dükkanı işleten Leggy Vuitton ve elbette Kahraman Altın Saç oturuyordu.

Kahraman Altın Saç dirseklerini jüri masasına dayadı ve derin bir iç çekti. Kaçmayı başaramadım... diye mırıldandı. İçimde gerçekten ama gerçekten çok kötü bir his var...

Gekiduta tekrar yarışmacılara döndü. Pekala! diye haykırdı. Size verilen menü doğrultusunda, ilk yemeğimiz köri olacak! Her yarışmacı, bu yemek için gerekli malzemeleri ve baharatları Fli-o-Rys Karanlık Şato Şubesi’nden temin etmekle sorumluydu. Tam da söylediği gibi, yarışmacıların her birinin kendi küçük mutfağında ciddi bir malzeme stoğu birikmişti. Şimdi... diye devam etti. Yarışma... Selinaphott, Nerona, Pamuk Prenses ve Phufun kararlılıkla odaklandı. Gekiduta sağ kolunu havaya kaldırdı. Ancak kolunu indirip yarışmayı resmen başlatamadan bir ses yükseldi.

Bir dakika durun!

Gekiduta olduğu yerde kaldı. Dört yarışmacı da bu ani müdahaleyle irkilmişti.

N-Ne anlama geliyor bu? diye sordu Selinaphott.

N-Ne oldu? diye üsteledi Pamuk Prenses.

Hey, yapmayın ama! Tam da şimdi durdurulur mu! diye söylendi Nerona.

N-Nedir sorun? diye sordu Phufun.

Dördü birden sesin geldiği yöne döndü. Jürinin koltuğundan ayağa kalkan Kahraman Altın Saç, gözlerini kısmış, yarışmacıların geçici mutfaklarını dikkatle inceliyordu.

Bu yarışmayı düzenlemeye hiç gerek yok! Kazanan zaten şimdiden belli! Kahraman Altın Saç, parmağıyla Phufun’u işaret ederek haykırdı. Onun dışındakilerin hepsi sınıfta kalacak! Bu kadınların hiçbirinde Karanlık Hükümdar’ın eşi olabilecek kumaş yok!