Zoraki Sofralar ve Mahcup Gülüşler

Sigurd öğle yemeğini bitirdi, oturduğu yerden kalkarken "Konuşma için bol şans," dedi.

Tam kapıya yönelmişti ki Brunhild arkasından seslendi: "Yemeğimi yemeye yine gelmeni isterim."

Sigurd başını çevirip baktığında göz göze geldiler. Brunhild bakışlarını hemen yere indirdi, az önceki sesindeki o sertliği törpüleyerek ekledi: "Tabii istemiyorsan gelmek zorunda değilsin..."

Sigurd cevap vermek yerine sağ elini havaya kaldırmakla yetindi. Kıza her gün patlayıp durduğu zamanların telafisini yapmaya çalıştığı düşünülürse, bu istek onun için çocuk oyuncağıydı.

O günden sonra Sigurd, her gün Brunhild’in öğle yemeklerine ortak olmaya başladı.

Brunhild’in konuşma tarzı hâlâ kaba ve kibirliydi. Duygularını dışa vurma konusunda da pek başarılı sayılmazdı. Ancak Sigurd onun tabağındakileri bitirdikçe, kızın yüzünde belli belirsiz bir memnuniyet okunuyordu. Dudak kenarları hafifçe, biraz da sakarca yukarı kıvrılıyordu. Sigurd’a göre bu samimi ifade, kızın hizmetçilere gösterdiği o göz alıcı ve kusursuz gülümsemelerden çok daha kıymetliydi.