Uzaklardaki Silüet

Birlikte yedikleri sayısız yemekten birinde Brunhild, merakına yenik düşüp Sigurd’a sordu: “Bu malikanedekiler neden ustalarının nerede olduğunu bilmiyor?”

Aslında haklıydı. Sigurd bunu daha önce pek düşünmemişti ama son zamanlarda babası sefere çıktığında adeta sırra kadem basıyordu. Eskiden en azından hangi okyanusa açılacağını söylerdi. Bu kez o kadarını bile lütfetmemişti. Gerçi babasının gemisinin hangi sularda yüzdüğünü bilse bile, Sigurd’un açık denizde bir savaş gemisinin peşine düşecek hali yoktu. Haliyle babasının gideceği yeri söylemesinin pek bir anlamı da kalmıyordu. Brunhild bu konuyu açana dek, babasının rotasını kendisinden bile gizlediğini fark etmemişti.

“Onun oğlusun ama sen bile nerede olduğunu bilmiyor musun?”

“...Hayır, bana bir şey söylemedi. Yaptığı iş gereği başkentte pek vakit geçirdiği söylenemez zaten. Ama bir yıla kalmaz döner.”

“Bir yıl mı? Her seferinde bu kadar uzun mu sürer?”

“En iyi ihtimalle öyle. Dönmesi üç yılı bile bulabilir.”

Brunhild gözlerini yumdu ve sağ omzunu sol eliyle sıkıca kavradı. “Gerçekten çok uzun bir süre...”

Norvelland İmparatorluğu dünyanın dört bir yanındaki Cennetleri fethetmekle meşguldü ve bu hedef için gereken Balmung Topu'nu sadece Sigebert kullanabiliyordu. Bu yüzden vaktinin çoğunu karadan ziyade denizlerde geçirmesi işten bile değildi.

“Ejderhalar insanlara saldırmak için özel bir çaba sarf etmese de, insanoğlu durmadan ejderhalara musallat oluyor. Bir ara bir ejderhanın saldırısına uğramalısınız. Ancak o zaman bu dehşetin ne demek olduğunu anlarsınız.”

Brunhild’in dudaklarından dökülen bu sözler, insanın kanını donduran türden bir yorumdu. Nibelungen şehrinden intikam almayı mı planlıyordu? Ejderha soyunun kızı olarak bir kefaret mi ödetecekti?

Sigurd ciddi bir tavırla, “Eğer öfkeni tüm insanlıktan çıkarmaya kalkarsan cehennemi boylarsın,” dedi. “Böyle bir şey sadece babamı değil, masum sivilleri de ateşe atar.”

“Cehenneme gitmek... İşte bu gerçekten sorun olurdu.” Brunhild derin bir iç çekti.

Şakalarını anlamak güçtü; üstelik zerre kadar da komik değillerdi.