Siyah Saçların Gölgesinde

Ejderhaların saldırısından bu yana epey zaman geçmişti ama şehir hâlâ teyakkuzdaydı.

Zırhlı araçlar caddeleri doldurmuş, silahlı askerler aralıksız devriye gezmeye başlamıştı.

Yine de şehrin o eski canlılığını yavaş yavaş geri kazandığı da bir gerçekti.

Opera binasında temsiller sıklaşmış, anne babaları çok uzaklaşmasa da çocuklar meydandaki ejderha avcısı heykelinin etrafında koşturup oynamaya başlamıştı. Sigurd da çocukken bu meydanda az ejderha avcısıcılık oynamamıştı. Kitapçının önünde dikilip ayaküstü bir şeyler okuyan müşteriler göze çarpıyor, dükkanlar tezgahlarında ejderha eti kızartıp satıyordu.

"Şey, Sigurd..." Brunhild, elinden sürüklenirken gözlerini yerden ayırmadan yürüyordu. "Aklından ne geçiyor bilmiyorum ama... geri dönelim. Bu şehirde yürümek istemiyorum."

"Çünkü her yer ejderha avcısı dolu, değil mi?" Bunu biliyorum.

"Nasıl hissedeceğimi biliyorduysan beni neden buraya getirdin? Sırf bana eziyet etmek için mi?"

"Belki de, evet." Sigurd adımlarını durdurup Brunhild'e döndü. "Şimdi söyleyeceklerim muhtemelen canını yakacak."

Brunhild gözlerini hâlâ yerden kaldırmamıştı.

"Ama söylemek zorundayım. Çünkü sen sadece bana karşı dürüst oluyorsun. Ne yaptığını sadece ben biliyorum. Buna karşılık ben de sana karşı dürüst olacağım. Benimki seninki gibi büyük bir sır değil elbette... ama bunu kimseye anlatmazsan sevinirim."

Brunhild'in rütbe töreninde babalarına bir tuzak kurmayı planladığını ve onu durduramayacağını biliyordu. Tabii ki elinden geleni yapacaktı ama istediği sonucu elde etme ihtimali oldukça düşüktü.

Eğer kız babasını öldürmeyi başarırsa, ya ülkeden kaçma yolunu seçecek, ya amacına ulaştığı için huzur içinde canına kıyacak ya da ordu tarafından yakalanıp idam edilecekti. Başarısız olduğu senaryoyu ise düşünmeye bile gerek yoktu.

Bu, içindekileri dökmek için eline geçen son şanstı.

"Dürüst olmak gerekirse... Babamı pek sevmem."

Şehre adım attıklarından beri Brunhild ilk kez kafasını kaldırıp Sigurd'a sorgulayan gözlerle baktı.

"Babam... beni pek umursamaz. Ne idüğü belirsiz bir kadına hiç yoktan teğmenlik rütbesi verdi sonuçta. Bu durum beni acayip öfkelendirdi."

"Ama," diye devam etti, "şu şehre bir bak Brunhild. Hoşuna gitmeyen şeylerle dolu olduğunu biliyorum. Ejderha eti, yakıt olarak kullanılan ejderha yağı ya da Eden'ın külleri... Bunları görmeye bile katlanamadığını biliyorum. Ama..."

...hepsi hayatta.

"Bu ülkede herkes Eden'dan gelen kaynaklar sayesinde yaşayabiliyor. Babamın Eden fetihleri herkese mutluluk getiriyor."

Sözlerini sürdürdü: "İşte bu yüzden ona saygı duyuyorum. Memnun etmesi zor biri, onu pek anladığım da söylenemez... üstelik senin babanı öldüren de o... Ama bu ülkeyi ve insanlarını ayakta tutan muazzam bir adam."

İşte bu yüzden onun gibi olmak istiyorum.

Sigurd korkuyordu. Hayatında hiç bu kadar korktuğunu hatırlamıyordu.

"İçimden geçenler bunlar. İstersen benden nefret edebilirsin. Bunları duyduktan sonra nefret etmen en doğalı zaten. Ama eğer bu bir veda olacaksa... bir dostumdan hiçbir şey saklamak istemedim."

Brunhild bir süre sessiz kaldı. Sigurd'un sözlerini zihninde tartıp biçer gibiydi.

Onlar caddenin ortasında öylece dikilirken, yanlarından bir sürü insan geçip gidiyordu.

"Ben..." Uzun bir sessizliğin ardından Brunhild kısık bir sesle konuşmaya başladı. "Ben, Hakiki Dil denen o lisanı konuşabiliyorum. Bu dil, ses çıkarmadan bile her canlıyla iletişim kurmamı, hislerimi ve düşüncelerimi onlara eksiksiz aktarmamı sağlıyor. Kusursuz bir lisan."

Sigurd bunun neyle ilgili olduğunu anlayamamıştı ama kızın sözünü de kesmedi.

"Senin kullandığın lisan ise tamamen anlamsız. Canımı çok yakacak şeyler söylüyorsun. İçindeki bu düşünceleri bana açarak benden ne bekliyorsun, hiç bilmiyorum. Tam olarak neyi aktarmaya çalıştığın da belirsiz. Bir iletişim aracı olarak, rezaletin tek kelimeyle dik alası."

Sigurd hâlâ Brunhild'in elini tutuyordu. Endişe yüzünden avuç içi terlemişti. Ama kız elini çekmeye yeltenmedi.

"Senin lisanın mantık sınırlarının çok dışında... Öyleyse neden... ben...?"

Genç kız, yavaşça onun elini sıkmaya başlamıştı.

Kelimeleri giderek daha da hararetleniyordu.

"Beni suçlamak istiyorsan durma, suçla. Beni suçlamalısın da zaten. Onlarca masumu öldürdüm. Yüzlercesine zarar verdim. Senin hayallerini de ayaklar altına aldım. Unut beni. Nefret et benden. Tiksin. Lanet oku. Vur bana. Olması gereken bu, değil mi? Öyleyse neden...? Neden sen..."

...bana o gözlerle bakıyorsun?

"Mutlu olmuştum."

Gözlerinde ne bir öfke ne de bir nefret vardı. Onunla göz göze gelmeye dayanamayan kız kafasını öne eğdi.

"Hasta odasında bana şehre nasıl saldırdığını anlattığında, seni asla affedemeyeceğimi düşünmüş, çok sinirlenmiştim. Ama bir yandan da mutlu olmuştum... Beni bu işlerin dışında tutmayıp yabancı gibi görmemene sevinmiştim... O an kafamda her şeyi affetmiştim zaten. Görünen o ki, ben de pek tekin bir adam değilim."

"Söylediklerin çok saçma... Farkındasın, değil mi?"

"Farkındayım."

Eğer...

Eğer ona yaslanabilseydi.

Belki de gelecekleri, düşündüğünden çok daha aydınlık olurdu.

Sigurd elini tuttuğu sürece her yere gidebilirdi. Eden'da asla göremeyeceği güzellikleri ona tanıtabilirdi çocuk. İçindeki o saf, temiz duygular sayesinde ona asla yalan söylemezdi. Genç kız için bu çocuk, Eden'ın yerini alacak bir sığınak olabilirdi belki de.

Hem o adam... yani Sachs da tamamen işe yaramaz biri sayılmazdı. Yalan söylemekte ve sahte maskeler takmakta usta olduğu için kız ondan pek haz etmezdi. Ama en azından, adamın kendisine duyduğu babacan sevginin altında bir kötülük yatmadığını biliyordu. Onu Sigurd kadar sevemese bile nefret de etmiyordu. Sachs'ın hastane odasındaki ilk karşılaşmalarında dediği gibi...

Dünyadaki herkes ona düşman değildi ya.

Ona doğru bir adım atabilseydi...

ve sonra bir adım daha...

Gözlerini çocuğa çevirdi.

Çocuğun yüzü görüş açısına girdi; iri gözleri, geniş göz bebekleri...

Ve...

siyah saçları.

Kömür karası saçları.

Tıpkı o adamınki gibi...

İşte o an.

Zihninde iki anı birden canlandı.

Ağlayan ejderhanın cesedi.

O cesede ifadesizce bakan gözler.

Kömür karası saçlı o adam.

Aniden içinde simsiyah alevler parladı. Bu cehennem ateşi, az önce zihninde yeşeren o sıcacık geleceği bir anda yakıp kül etti.

...Yemin etmiştim.

Dört yıl önce, bu dünyada ejderhaların tek bir dostu bile olmadığını öğrendiğimde...

...son ana kadar senin yanında duracak tek kişi ben olacağıma yemin etmiştim.

Kendime nasıl ihanet ederim?

Zihnindeki o tatlı hayal eriyip gitmiş olsa da içindeki cehennem alevleri hırsla parıldamaya devam ediyordu. Kız nihayet gerçeği idrak etti. En nihayetinde kurduğu tüm hayaller, bu harlı alevlerin arasında yok olup gidecekti.

Benim amacım ne?

İnsanlarla arkadaşçılık oynamak mı?

Yaralı kalbimi iyileştirmek mi?

Mutlu olmak mı?

Yaşamak mı?

Hayır. Hiçbiri değil.

Hatırladı.