Nibelungen Kapısında

Nibelungen’in ana girişinin önünde, şehrin adının kazındığı taş bir kemerin altında duruyorlardı. Sonunda şehre vardıklarında, gümüş saçlı adam adımlarını kesti.

Bakışlarını doğrudan kıza dikti. Sesi gergin geliyordu. "Bir insan şehrine girmek üzereyiz. Bu yüzden şimdi senden bir ricam var. Etrafına bakarken sakın peşin hükümlü olma. Orada mutlaka iyi insanlar çıkacaktır karşına. Elbet hoşuna gidecek şeyler de bulacaksın."

Kız, üzerinde fazla düşünmeden başını salladı.

Adam, bu onayın pek de içten olmadığını fark edemedi.

Çünkü kız, zaten çoktan keyif alacağı bir şey bulmuştu bile.

Sadece ıssız tarla yollarında, gecenin karanlığına rağmen o gencin elinden tutulup çekilmek bile kızı mutlu etmeye yetmişti. Kalbi deli gibi çarpıyordu. Adamın yeniden elini tutmasını, hatta bu kez onu kendine daha sıkı çekmesini istiyordu.

Hâlihazırda ne kadar keyif aldığını ona söylemedi. Eğer bunu dile getirirse amaçlarına ulaşmış olacaklarından ve her şeyin son bulacağından korkuyordu.

Onunla yürümeye devam etmek istiyordu.