Kanatların Gölgesinde Son Şarkı

Yıkım günü hiç beklenmedik bir anda geldi.

Ejderha tapınakta uyuyordu. Kız ise üzerindeki kızıl elbise ile onun yanına sokulmuş, kulağına sevgisini fısıldayan bir şarkı mırıldanıyordu.

Bu gür ve ahenkli melodi birdenbire kesildi.

Kız ters giden bir şeyler olduğunu sezmişti.

Önce o koku geldi. Sadece kızın fark edebildiği, hafif bir koku.

Ardından o ses duyuldu.

Kulaklarına arı vızıltısını andıran belirsiz bir gürültü çalındı. Hemen peşinden bir şeylerin yıkılıp ufalandığını hissetti. Ses, beyaz kubbenin diğer tarafından geliyordu.

Ansızın ortalık bir kükreme ile sarsıldı ve tapınak titredi. Ejderha gözlerini açıp başını kaldırdı.

Kız ve ejderha tapınaktan dışarı çıktı.

Kız, adadaki son günleri geldiğinde bir tanka karşı savaşacağını hayal etmişti.

Ancak ejderha ile birlikte karşılarında buldukları şey bir savaş uçağından başkası değildi. Gece gökyüzünde süzülen sayısız metal yığını vardı.

Bu saldırı bir hava akınıydı.

Ejderha kanatlarını çırparak havayı dövdü. Sert bir rüzgar estirerek gökyüzüne doğru fırladı.

Dişleriyle, pençeleriyle ve ağzından püskürttüğü alevlerle savaş uçaklarına karşı koymaya başladı.

Kanatları olmayan kızın ise ona yardım etmek için yapabileceği hiçbir şey yoktu.