Güller ve Gölgeler Altında

Brunhild yalan söylemiyordu.

O gecenin ilerleyen saatlerinde Sigurd günlük antrenman rutini bitirmiş, odasına dönmek üzereydi. Tam Siegfried malikanesinin gül bahçesinden geçiyordu ki...

Gözü Brunhild’e ilişti.

Bahçe kıpkırmızı açmış çiçeklerle doluydu. Brunhild, bu çiçek denizinin tam ortasında, fıskiyenin kenarına oturmuştu. Normalde gümüş rengi olan saçları, ay ışığının altında maviye boyanmıştı.

Belki de bu hüzünlü renk yüzündendi ama Sigurd’un gözüne kız çok yalnız görünmüştü.

Brunhild’e doğru ilerledi. Kız derin düşüncelere dalmış gibiydi; yanına kadar gelmesine rağmen onu fark etmemişti bile.

“Burada ne yapıyorsun?” diye seslendi. Brunhild sonunda başını kaldırdı.

“Hmm…? Şey… Ah…”

Onu hiç fark etmediği belliydi, kelimeler boğazında düğümlendi. Beklenmedik bir tepkiydi bu. Sigurd’un tanıdığı Brunhild her zaman tetikte, gardını düşürmeyen bir kadındı. Oysa şimdi şaşkın ve tuhaf davranıyordu.

Sigurd aralarında rahatsız edici bir sessizlik oluşacağını hissetti. Bu yüzden, iki kelimeyi bir araya getiremeyen Brunhild’in yerine konuşmayı o sürdürdü. “Normalde erkenden yatarsın. Gece yarısı çoktan geçti, farkındasın değil mi?”

“…Gece yarısı mı? Bu kadar geç olduğunun farkına varmamışım.” Bir an duraksadıktan sonra devam etti: “Uyumaya çok korkuyorum.”

“Korkuyor musun? Neyden?”

Sigurd’u saniyeler içinde yere seren bir kadın neyden korkuyor olabilirdi ki?

“Bugün öğleden sonra seninle izlediğim filmden.”

Film… Birlikte izledikleri o korku filmi mi?

“Öyle bir filmin neresi korkunç? Sahte olduğu her halinden belliydi. Hem hayaletler falan değil, asıl sen çok daha korkunçsun,” dedi Sigurd alaycı bir tonla. Ama kızın o asık suratı değişmedi.

“Bana ölümü düşündürdü,” dedi Brunhild.

Sigurd devamında ne söyleyeceğini bekledi.

“O filmde ölüler hayalete dönüşüp dünyada başıboş geziyorlardı… Gerçekten de böyle mi oluyor? Öldükten sonra beni bekleyen şey bu mu? Ya kaderim çok daha dehşet vericiyse?”

Böyle düşününce ölüm dayanılmaz derecede ürkütücü geliyordu.

Brunhild gözlerini yere indirdi. Gerçekten de korkmuş gibiydi.

“…O filmi izleyip de böyle düşünen başka kimse yoktur herhalde,” diyen Sigurd, kızın yanına oturdu.

Gül bahçesi ağır ve baygın bir kokuyla doluydu. Ancak bu kokunun arasına karışan, insana huzur veren başka kokular da vardı. Etraflarında hafif, yumuşak bir atmosfer dalgalanıyordu. Bu, Aden’in meyveleriyle beslenerek büyüyen Brunhild’in teninden yayılan o doğal kokuydu.

“Gül kokusunun iyi bir gece uykusuna yardımcı olduğunu duymuştum ama bende pek işe yaramıyor. Tıpkı meyveleri gibi, bu diyarın çiçekleri de Aden’dekilerin yanına bile yaklaşamaz. Bu mide bulandırıcı koku kusma isteği uyandırıyor.”

Sigurd sadece, “Anlıyorum,” diyebildi.

Sonrasında bir süre ikisi de sustu. Sigurd artık Brunhild’i konuşmaya zorlamadı. Sadece yanında durdu.

Sessizliği bozan taraf Brunhild oldu.

“Odana dönüp uyumayacak mısın?”

“Yapamam.”

“Neden?” Brunhild başını yana eğerek sordu.

“Şey, uyumaya korkuyorsun ya hani? Dürüst olmak gerekirse tam olarak neden korktuğunu pek anlamıyorum ama yine de uyuyamaman benim suçum.” Sonuçlarını hiç düşünmeden onu o korku filmine götüren kendisiydi.

Bahçede yapayalnız kalmaktansa, yanında birinin olması belki korkularını hafifletirdi. Sigurd’un aklından geçen buydu.

“Şafak sökene kadar burada benimle mi oturmayı planlıyorsun?” diye sordu kız.

“Eh, bir noktada doğa ana çağırdığında kalkmam gerekebilir tabii.”

“…Aptal.”

Brunhild’in dudak kenarları hafifçe yukarı kıvrıldı ve yüzünde küçük bir tebessüm belirdi. Bu, uşaklara karşı taktığı o resmi maskeden uzak, sahici ve canlı bir ifadeydi.

Sigurd o an fark etti; bu gülümsemeden nefret etmiyordu.

Brunhild ayağa kalktı. “Teşekkür ederim. Çok daha iyi hissediyorum. Sanırım artık uyuyabilirim.”

Sigurd oturduğu yerden ona bakarak sordu: “Gerçekten mi?”

“Eğer endişeleniyorsan odama kadar bana eşlik edebilirsin. Benimle birlikte uyursan tüm kaygılarımın yok olacağına eminim.”

“Ne—?”

Bu sefer afallama sırası Sigurd’daydı. Yüzü kıpkırmızı kesildi ve bir hışımla ayağa fırladı. “Seni aptal…! Bir erkeğe böyle şeyleri bu kadar rahat söyleme! Kardeş olsak bile…”

“Ne oldu ki?” diye sordu Brunhild. Ama oğlan o kadar paniklemişti ki, kızın yüzündeki o muzip gülümsemeyi fark edemedi.

“Şey, ııı… Sen ıssız bir adada büyüdün, o yüzden pek anlamıyorsun herhalde ama… Bir erkek ve bir kadının birlikte uyuması demek… yani aslında… şey…”

Sigurd’un tamamen kekelediğini gören Brunhild kahkahayı patlattı. Karnını tutarak gülüyor, hatta gözlerinden yaşlar geliyordu. “Tanrım, kardeşimle uğraşmak gerçekten çok eğlenceliymiş.”

Sigurd durumu ancak o zaman kavradı. “Seni gidi…! Ne dediğini biliyordun ve bilerek mi söyledin?!”

“Elbette biliyordum. Hatta bir adım daha ileri gideyim; senin bu kadar celalleneceğini de biliyordum.”

Sigurd’un içinden onu yumruklama isteği yükseldi.

Ama kendini tuttu.

Kızın bu şakacı gülümsemesi, o kederli bakışlarından çok daha güzeldi.

“Seninle vakit geçirmekten hoşlanıyorum,” dedi Brunhild.

Sigurd, “Öyle mi?” diye karşılık verdi ama aslında göründüğü kadar rahatsız olmamıştı.

“Bu yüzden bana fazla yakınlaşmanı istemiyorum.”

Oğlan bir anlam veremedi. “…Sana yük mü oluyorum?”

“Hiç de bile. Konumumu ve amacımı düşünürsek, varlığından memnuniyet duymalıyım.”

“O zaman sorun yok demektir.”

“Evet ama…”

Geçip giden bir bulut ay ışığını perdeledi. Brunhild bir süre düşüncelere daldıktan sonra tekrar söze başladı.

“Gelecek ne getirir bilemiyorum…” diye bir giriş yaptı ve ekledi: