Yetişkinlik ve Bir Karşılaşma

Çocukken o kadar imrendiğim yetişkinlik, bir de baktım ki, ne kadar sıkıcı ve bunaltıcıymış. Hiç de gurur duyulacak gibi değil.

Yetişkinleri çocukların evrimleşmiş hali, tüm özelliklerinin baştan sona artacağını sanıyordum ama hiç de öyle değilmiş. Çocukken daha iyi olduğunu düşündüğüm çok şey var.

Hoşlanmadığım şeylerden kaçma şekli, kendinden beklenti şekli, başkalarından beklenti şekli gibi...

Arkadaş edinme şekli de öyle.

Eğer bu, çocuklardaki gibi saf ve doğal bir şekilde yapılabilseydi, ilişkimiz daha sağlıklı olabilirdi. Az çok gurur duyulacak bir insan olabilirdik.

Tam kararında bir mesafeyi koruyarak, temiz bir ilişki kurabilirdik.

Amirlerin dedikodusunu yaparak, oyunlarda birlikte oynayarak, izlemek istediğimiz filmleri paylaşarak...

Birbirimizin aşklarını ve evliliklerini kalpten Kutsayarak.

Ben ve Ito, sadece böyle bir ilişkiyle yetinmeliydik.

Yemek bile ihmal edilirse, son demektir.

Bu düşünceyle, hafta içi Öğleleri haftada en az bir kez yemek kamyonundan yemek almaya başladım.

Şirketimizin bulunduğu ofis binasının hemen altında sıralanan birkaç yemek kamyonunda, Öğle vakti olunca küçük bir kuyruk oluşur. Her türlü şirketi barındıran bir bina olduğu için, kuyruktaki insanların kıyafetleri çeşit çeşit.

Şık takım elbiseli, iki yanı tıraşlı, tam da spor kulübü tarzı bir şirkette taciz sınırında geziniyormuş gibi duran insanlar da var; "Şimdi akvaryuma mı gidiyorsunuz?" diye sorulacak kadar rahat giyimli insanlar da var.

İkincilerin çoğu, aynı şirketten insanlar olduğu ilk bakışta anlaşılıyor. Boyunlarından sarkan personel kartlarında şirketi temsil eden bir oyun karakteri çizili.

Ben de o taraftanım. Ama bugün akvaryum bile değil, "Şuradan Market'e kadar" tarzındayım.

"İyice rahatlamışsındır herhalde" der gibi bir ifadeyle roast beef kasesi kuyruğunun en arkasında dururken, arkamda birinin durduğunu hissettim. Muhtemelen bir kadın.

Nedense, vücudumu çevirir gibi yaparak, kadının yüzüne şöyle bir baktım.

Tüyleri diken diken oldu. Nefesi kesilecek gibi oldu.

—İ-Ito?

—E, Fuyu-kun?