CHAPTER 5That was no wrestling.

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

“Whoa…,” Masachika uttered unconsciously as he stood before the sand and the vast blue sea. It was an approximately three-hour journey from the station closest to school. After exiting the station, they had lunch and did some shopping before hopping on a bus for another thirty-minute ride, and then it was a ten-minute walk from the bus stop to the Kenzaki residence’s vacation home. The walls of the spacious, two-story stylish cottage were painted a brilliant white. You could invite ten, even twenty people over and still have plenty of room to spare. But what was most surprising of all was the private beach. All you had to do was open the sliding glass door to the patio in the first-floor living room, and you were at the beach, which was even more private than any of them had imagined. Why? Because the entire area was surrounded by trees, blocking off the outside world, with the exception of the beachside path right behind the cottage. Furthermore, the eighty-meter-wide beach was sandwiched between two rocky terrains that were essentially cliffs, which meant that nobody could just sneak in. Put simply, this beach, which was eighty meters wide and fifteen meters long, was basically cut off from the outside world by the surrounding woods and cliffsides. It was only natural for Masachika to audibly gasp at their own secluded little world, especially since he’d been expecting the beach to be connected to areas that any tourist could use.

“Our own private island… Well, I guess it’s not an island, but still.”

“Ha-ha. I know how you feel.” Touya nodded as they took in the view. The guys had already changed into their bathing suits and were waiting outside for the others. Incidentally, there were two rooms for two and a room for three at the cottage. After some discussion, it was decided that the two guys would stay in one of the doubles, while the second-year girls would stay in the other, which left the triple for the three first-year female students. Masachika was a little apprehensive about Alisa staying in the same room as their rivals, Yuki and Ayano, but it was Alisa herself who’d requested to. (It was more about not having to stay in the same room as Maria, though.)

“By the way, you really are muscular, huh?” Masachika noted in admiration as he checked out Touya in his swimsuit. He’d always thought the president looked like he was in shape, but Touya was even more chiseled than Masachika had imagined. He had ripped pecs with thick arms and legs, to boot. That, coupled with the fact that he was over a hundred eighty centimeters tall and was wearing disposable contact lenses instead of his usual glasses, made him look like a professional wrestler.

“I’m not as muscular as I look, though. I have big bones. They even used to call me ‘tubby’ back in the day,” Touya said with a bashful smirk, noticing his schoolmate’s admiration.

“Big-boned, you say? Uh-huh…”

Thanks to his nerdy brain, Masachika was imagining his schoolmate’s old self as a badass-looking dwarf. Throughout Masachika’s somewhat rude meandering thoughts, Touya was checking him out as if he was impressed as well.

“You’re actually in really good shape yourself. I can see you work out. Nice abs.”

“Oh, thanks. I only do small, twenty-minute workouts every day, but I never have much trouble getting abs if I want them,” Masachika replied aloofly, despite being praised. After joining the student council, which actually required a good deal of stamina, he noticed that he was losing muscle mass and strength, so he’d started working out again a little over a month ago. But he knew his muscles were nothing more than for show, which was why he didn’t know how to respond to the praise.

“…Oh, right. We should probably get the umbrellas and beach loungers all set up and ready to go.”

“Wait. You have beach loungers, too? Do we really need a beach umbrella when we have the patio, though? Plenty of shade over there.”

“I guess it really depends on what everyone’s in the mood for. Anyway, give me a second. I’m going to go look for the stuff.”

“Oh… All right.”

Touya promptly walked across the patio and went back inside. While Masachika definitely wanted to help, he was hesitant to search someone else’s house, so he decided to wait for Touya to return without a clue of what to do with himself. But not even a minute went by when the sliding glass door to the living room opened again. Standing there was Yuki, wearing a pink checkered bikini. She almost immediately noticed Masachika standing around, so after making sure the coast was clear, she rushed over to him, flip-flops clapping against the sand.

“Big brother, big bwother, big bwothaaa,” she rapidly repeated in a soft voice as she approached him.

“What happened? Your voice software is even buggier than usual.”

He wryly smirked until his sister suddenly stopped right in front of him with her face twisted with fear.

“Monster… There’s a monster inside…”

Her voice trembled.

“Huh? A monster?”

“A very powerful-looking creature… No Japanese person would ever stand a chance.”

Just when he finally realized what she was referring to, the glass patio door opened once more, revealing the monster herself. Her skin was brilliantly pale in the summer sunlight, and her silver hair danced in the wind. The sky-blue lacy bikini held her ample breasts while emphasizing her tiny waist like a work of art. A pareu was wrapped around her waist, but a thin piece of cloth could hardly hide her seductive hips, nor could it do anything to contain her plump thighs and bafflingly long legs peeking out from the slits.

“Jaw drops. Awooga! Hubba-hubba!”

“Ah yes, a classic.”

“Sh-she looks like an hourglass with flesh on it!”

“Now you’re being gross. I know what you mean, though.”

“A body like that should be illegal. I mean, check out that curve from her lower back to her ass. What do you eat and how do you train to get that way?”

“…It’s hard to imagine you two are the same age.”

“It’s like she’s from another planet. I refuse to believe there’s a fifteen-year-old girl with a pro-model body like that!”

“Dude, don’t be so hard on yourself. You’ve got some really nice ribs on ya,” he teased while glancing down at his trembling sister.

“Right? But look more closely at Alya. You can kinda see her ribs, too. How can you have tits that big and still have your ribs kind of poking out like that? Unbelievable. She seriously only has fat in all the right places.”

She snorted with a self-deprecating smirk.

“…I’m going to be real with you. I don’t see the appeal in visible ribs. Not one bit.”

The siblings continued their exchange until Alisa noticed their gazes and began to cross the patio…when someone suddenly called out to her and stopped her from behind. When she turned around, Chisaki and Maria emerged from the glass doorway to the living room.

“Sweet god! Check out those melons!”

“Quit it.”

He glared at Yuki with disgust for her unhinged reaction to Maria’s body, but he couldn’t help but empathize after giving Maria and Chisaki another look. Maria was wearing a ruffled white bikini and had, in a way, a body that was even more incredible than her sister’s. She had the wicked figure of a bikini model with an almost contradicting innocent, youthful smile. If you saw her in a magazine, you wouldn’t feel she was out of place at all.

“Boom. Boom.”

“Enough with the meaningless sound effects.”

“Are those G-cups? No… H?”

“Stop. Come on.”

“Hold on. We mustn’t rush things. Relative grading is fine, but absolute grading is just as important. Hmm… At first glance, she is bigger in all the right places, but when you consider the difference in height, Alya has mass, which—”

“Enough.”

“Ouch!”

Masachika smacked the back of Yuki’s head before she could continue her straight-faced, ridiculous analysis any further, but her leering gaze almost immediately found its way back to the Kujou sisters as if she was unreformable.

“Mmm… But when you look at them side by side, Masha seems to have a little extra meat around the waist…”

“She’s more than skinny enough. Alya just has a really toned body. That’s all.”

“Heh. The fact that their body types slightly differ like this makes it even hotter,” Yuki mentioned with a pervy gaze, as if she were some creepy old man, before switching her attention toward Chisaki.

“Those aren’t words that should be coming out of a teenage girl’s mouth.”

“And this other lady… Snap… Crackle… Pop.”

“Did you break something? …Did you seriously just check out her biceps, abs, then thighs while making sound effects?”

His gaze slid to where Chisaki stood in a high-neck bikini, and his expression instantly grew tense. She had a wonderful body as well but in a way far different from Maria. He could tell even from a distance. It went beyond your average athlete. Her six-pack was more toned than Masachika’s. Her entire body was more ripped than it was “feminine” and soft—like the body of a wild animal.

“…A warrior and a cleric?”

“…I know exactly what you mean.”

They exchanged a nod while imagining the traditional party in an RPG…when all of a sudden, Touya appeared behind the two ladies with a beach umbrella and some beach loungers under his arms.

“Oh, look. The party’s tank is here with his shield.”

“…Wait. Is Alya the hero in this scenario?”

“Of course she is. Look at the president. Look at him. Do you think that guy could ever get a harem? So Alya wins by default.”

“Rude.”

The four others on the patio exchanged words as the siblings continued their nerdy conversation, but…

“Wow. Somehow, it’s like Chisaki’s the only one he can see, even with those two by his side.”

There was no way a man could avoid being captivated by their beauty. It didn’t help that these two extremely sexy sisters were standing on each side of Touya, either. And yet his eyes were locked on Chisaki as if to say, “You’re the only one for me.” Masachika gained even more respect for the man, while Yuki grumbled in admiration as well.

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

“Love is blind… Wait. Maybe he just likes small tits?”

“Now that was rude.”

After softly chopping Yuki’s head, Masachika suddenly decided to look around for the final member…when he noticed Ayano was standing on the opposite side of him in complete silence. Needless to say, he jumped.

“…How long have you been there?”

“…A while.”

She stared up at him with her usual blank expression and her long black hair in a bun. Exactly how long she had been standing there was a mystery.

“Oh, uh… That bathing suit looks really nice on you,” he praised, sensing some slight awkwardness.

“Thank you.”

Masachika was being honest, though. Unlike the others, Ayano was actually wearing a mature, one-piece swimsuit that emphasized her nice figure while still showing less skin. Yuki, who was standing next to him, suddenly sauntered over to Ayano’s side with a mischievous smirk.

“You ain’t seen nothin’ yet, bro. Ayano, turn around.”

“As you wish.”

“Check it out. Sexyyy, right?” gushed Yuki as Ayano spun around. Masachika was quick to see why as well. It was sexy. The back side of Ayano’s swimsuit was almost nonexistent. It was a backless piece of swimwear with only some string tying the piece together, essentially exposing every inch of her body from the nape of her neck to the top of her butt. There was something strangely alluring about the fact that most of her body was covered in the front yet so exposed in the rear. Yuki pointed at Ayano’s beautiful back with a smug grin.

“Whaddaya think?”

Masachika quietly observed Ayano’s exposed back, especially the intersecting shoestring tied together.

“Reminds me of a whole smoked ham that—”

“Do you wanna die?”

“Oh, uh… She looks just like a Hollywood movie star? Yep.”

Doom filled the air, and he immediately tried to smooth things over. Despite this, his sister continued to glare at him like a hit man for the next few seconds until the others started walking over, seemingly having finished their conversation. Yuki’s scowl instantly curled into a ladylike smile.

“At any rate, I will be emphasizing my stomach while Ayano will be competing with her back, so we’re counting on you.”

“I have no idea what you two are counting on me to do, but knock yourselves out.”

He parted with those words and rushed over to Touya to help him skewer the beach umbrella into the ground. In the meantime, the others set up the beach loungers and sheets.

“Hmph! That should do it.”

“Phew. That was a lot harder than I thought it’d be.”

Masachika looked up, sweat dripping down his body after having just put up the umbrella, when he suddenly made eye contact with Alisa, who seemed like she had something on her mind. She, however, instantly looked away and began fidgeting with her hair as if to say, “I was just watching you set up the umbrella. What’s the problem?” Her body remained facing in his direction, though, which was one of the reasons she was so easy to read.

“You look really cute, Alya,” he complimented with a crooked smirk.

“…! I do? Thanks,” she curtly replied without even glancing in his direction.

“Giggle.Awww.He said you looked cute, Alya.”

Maria suddenly wrapped her arms around Alisa.

“Hey?! G-get off me!”

“Ah.♪”

Alisa knocked her sister’s arm away as though she was annoyed before immediately creating some distance between them, but all Masachika could see was the unbelievable amount of jiggling the force caused to a certain region of Maria’s body. Could you really blame him, though? There was only a small piece of string holding the bikini together in the middle, which meant you could clearly see her cleavage… At least, that was the excuse Masachika kept telling himself before he swiftly looked up and away from Alisa’s icicle-like piercing gaze.

“You look really good, too, Masha.”

“Giggle.♪Thank you.♪”

Masachika was immediately overcome with guilt as Maria smiled innocently, making it unclear whether she’d noticed his leering.

“Masachika, Masachika, Masachika.”

A finger rapidly poked his thigh. When he looked down, Yuki was sitting on the beach sheet with her back turned to him. She had her hands wrapped behind her head as she lifted up her hair, exposing her bare back.

“Can you rub some lotion on me?” she asked with an inviting, sidelong glance.

“I’d rather die.”

“Ouch.”

She shrugged at his cold reply and briskly stood up.

“I’m kidding. I already put some sunscreen on before leaving the house.”

“Then stop wasting my time.”

“I was simply playing into the trope for you.”

“Which loses all its excitement when it’s you.”

“Oh? Would it be more exciting for you if I were Alya, perhaps?”

“Huh?” grunted Alisa in surprise. Masachika reflexively looked back at her, and their gazes met once more. However, this time, her eyes narrowed before she quickly crouched and covered herself with both arms as if she was worried that he was going to do something to her.

“Seriously? I’m not going to rub lotion on you… Can you even tan? I always kind of thought Russians and the like would only get red but never actually tan.”

“Yes, I can tan. A little. There are people who only turn red, though, but you would still need to put on sunscreen, regardless.”

“Oh… Right…”

In spite of his best efforts to change the subject, Alisa’s wary gaze did not waver, so Masachika decided to face Touya instead to escape the awkwardness.

“So, uh… Ready to do this?”

“Hold on… Before that…”

Touya’s eyes wandered in a bashful way for a few moments as he hesitantly continued:

“…we might never get the chance to do this again, so how about we all run toward the ocean together and yell, ‘The beach!!’?”

“…What?”

Masachika was legitimately baffled by the random suggestion and frowned. Touya immediately seemed depressed, so Chisaki spoke up hurriedly and stammered:

“Y-yeah, it wouldn’t be a beach vacation without that. Let’s do it. Timing everything perfectly and synchronizing with one another would be a good way for the student council to become closer.”

“Uh-huh…”

Once everyone realized this was probably something Touya had always dreamed of doing, they exchanged glances and compassionately decided to follow along.

“Hey, why not take a picture, too? We can use the timer. Hmm… Oh. How about we put it over there on the patio table?” Yuki suggested, taking out her digital camera.

“Wait… Are you really going to take a picture?” Alisa asked somewhat timidly as she covered her body with both arms.

“I simply want to capture this shared memory. I will not send pictures of anyone in their bathing suit to anyone other than the people in the picture if requested.”

“O-oh… I guess it’s fine if that’s the case…”

Alisa agreed to Yuki’s idea, but there was something about how she phrased it that kind of bothered Masachika. However, he left it alone. Once the camera was set up, everyone took off their flip-flops and lined up straight on the sand, staying perfectly still until Touya took the lead and…

“““The beach!!”””

“Th-the beach!”

“The beach.”

Five shouted with glee in unison, one stuttered in their gallant attempt, and another simply spoke in a monotone voice. An indescribable energy filled the air of the midsummer beach as the camera shutter clicked in the background. Immediately, Alisa uncomfortably drooped her shoulders, while Ayano curiously tilted her head with a blank expression.

“…Yep. Perfect. Let’s do this!”

“Wait. Are we seriously not going to do anything about the awkward—?”

“Come on, Touya! Race me to that boulder!”

“Shall we join them, Ayano?”

“As you wish, Lady Yuki.”

All four of them then rushed toward the sea as if to say, “Like hell I’m doing this any longer!” ignoring Masachika’s pleas. Those who were left were Masachika, the Kujou sisters, and an awkward silence.

“So, uh… Ready to have some fun?”

“…”

He’d hesitantly asked Alisa, but she continued to look away uneasily, so he had no choice but to turn his focus to Maria for help…only to realize that she was already back under the beach umbrella for some reason.

“Masha? You’re not going to swim?”

“Don’t worry about me.♪I’ll be right over after I inflate this.” She smiled comfortably while taking a seat on the beach blanket. She then pulled a deflated swimming ring out of her bag and began to unfold it as she cheerfully confessed:

“Actually, I can’t swim.”

“…?”

Masachika looked over at Alisa in clear shock.

“Uh… Oh. Do people not swim much in Russia? Because the water freezes?”

“Of course people in Russia swim. We even learn how to swim at school. We could swim at the beach in the summer back when we lived in Vladivostok.”

“…And yet she can’t swim.”

He almost added, “Despite having two natural floating devices attached to her?” but he quickly swallowed his words before making that mistake. And yet Alisa still narrowed her sharp, disgusted gaze at him as though she could somehow read his mind.

“…We never went swimming much as a family. That’s all.”

“O-oh, that makes sense. There are a lot of people in Japan who don’t know how to swim, either, now that I think about it. There are even things the great Masha can’t do, huh! I think that’s really cool! It makes her unique!” he roared, trying to smooth things over before immediately turning around to head into the ocean. But before he could utter, “See you two there,” somebody grabbed his wrist from behind.

“Uh… Alya?”

A bad feeling tugged at his organs as he timidly turned around, where he was met with Alisa’s stern gaze.

“You forgot to stretch.”

“Yes, ma’am…”

Masachika freely swam through the calm sea, which was far clearer than he ever imagined. It was so clear that he could see three meters deep with goggles on.

Whoa! That’s a lot of fish. I could just sit here and watch this all day without ever getting bored.

Slightly regretting that he hadn’t brought a snorkel, he continued his relaxing swim while taking in the view.

“Pfft! Ahhh.”

Biraz yorgunluk hissetmeye başlayınca kıyıya dönmeye karar verdi. Plaja doğru kurbağalama yüzmeye başladı ama sadece birkaç saniye sonra… fark etti ve paniğe kapıldı. Gördüğü tek şey, dalgalarla birlikte suda usulca sallanan birinin sırtıydı ve bu, yüzde yüz ölü bir bedene benziyordu; Ayano'nun ölü bedenine.

“Bu da ne…?! Ayano!” diye haykırdı ve serbest stil yüzerek olabildiğince hızlı ona doğru ilerledi.

“…? Evet?”

Ama Ayano, sanki hiçbir şey olmamış gibi başını kaldırdı sadece. Saçlarını geriye attı, şnorkelini ağzından çıkardı ve merakla Masachika'ya baktı.

“Ah, şey… İyi misin?”

“…? Neden olmayayım ki?”

“Yok bir şey…”

Boğulmadığı tepkisinden belli olunca, gergin bir şekilde gülümsedi ve sordu:

“Eğleniyor musun?”

“Evet, çok.”

“…İyi. Rahatsız ettiğim için üzgünüm.”

“Hiç rahatsız etmedin.”

“Neyse, ben karaya döneceğim…”

“Pekâlâ.”

Hafifçe başını salladı, sonra şnorkelini tekrar takıp suda yeniden süzülmeye başladı. Yüzmedi. Kendini usulca sallanan dalgalara bıraktı sadece. Ayano'nun bu kendine özgü eğlence tarzına şaşırmış olsa da, Masachika kıyıya döndü, uzandı ve dalgalarla birlikte bedenine sürtünen su ile kumun hissinin tadını çıkardı.

---

“Adamım, bu harika hissettiriyor.”

Gökyüzüne dönük gözlerini kapattığında bile, parlak güneşin altında göz kapakları kızıl kızıl parlıyordu. Açıkta kalan tenini yavaşça yaksa da, bacaklarına ve yanlarına vuran soğuk okyanusla birleştiğinde tarifsiz bir iyi hissettiren yanı vardı. Her dalga bedenini hafifçe başına doğru itiyor, yanaklarına çarpıp geri çekilmeden önce bedenini kuma doğru usulca sürüklüyordu. Bu neredeyse tarifsiz hissin tadını bir süre daha çıkarmaya devam etti, ta ki aniden su sıçrama sesini duyana kadar… ve hemen ardından yukarıdan gelen devasa bir su yükü yüzüne çarptı.

“Pffft! Peh! Ack!”

Hemen doğruldu ve yüzünü elleriyle silerken burnundan olabildiğince sert nefes verdi. Tuzlu suyun burnuna kadar inmesini bir şekilde engellemeyi başardıktan sonra, sesin geldiği yöne doğru baktı ki…

“Yo. Eğleniyor musun, abi?”

“Cık. Tabii ki sendin.”

Yuki, alaycı bir gülümsemeyle ona yukarıdan bakıyordu.

“Gerçek seni dışarıda böyle göstermeli misin, emin misin?”

“Neden olmasın? Herkes taa orada.”

Sonra bakışlarını denize çevirdi ve merakla başını yana eğdi.

“Daha da önemlisi, dev ahtapot ne zaman ortaya çıkacak? Bütün gün bekledim.”

“Merak etme. Hiçbir dev ahtapot canavarı olmayacak.”

“İmkansız! Dev bir ahtapot, denizanası ya da deniz anemonu denizden çıkıp biraz dokunaç erotiği yapmadan plaj plaj olmaz!”

“Belki o, müstehcen dünyasında bir şeydir ama gerçek dünyada öyle bir şey olsa kitlesel bir panik yaşanırdı!”

“Ama… o zaman… ben niye buradayım ki? Bütün bunların anlamı ne?”

“Yüzmek için mi?”

Masachika, dört ayak üzerine yere çöken kız kardeşine soğukça ters ters baktı.

“Pekâlâ… eğer erotik olaylar olmayacaksa, yapabileceğimiz şeylere odaklanıp onları listeden çıkarmamız gerekecek… Hadi. O şeyi yapalım.” İçini çekti, yavaşça ayağa kalktı.

“Ne şeyi?”

“Sana hecelemem mi gerekiyor, sersem?! Herkes bilir ki plajdayken o şey, birbirine su sıçratmak demektir!”

“Bunu nasıl tahmin etmem gerekiyordu ki?! Ama sanırım plajda böyle bir şey yapmak yazılı olmayan bir kuraldır!”

“Demek öyle bir şey yapılıyor, ha,” diye düşündü Masachika, animelerden ve çizgi romanlardan böyle çeşitli sahneler hayal ederken:

“Al bakalım!”

“Ah! Çok soğuk! Şimdi sen kaşındın! Al bunu!”

Yuki hiç vakit kaybetmedi, hızla çömeldi ve iki elini suya soktu, bol miktarda su alıp ona fırlattı.

“Vataaa!”

…Belki de sadece hayal gücüydü ama kızların çizgi romanlarda çok daha sevimli şeyler bağırdığını hissetti.

“Hıh…! Pfft!”

Sıçrayan su tam yüzüne doğru mükemmel bir isabetle uçtu ama o hızla başını çevirip darbeyi yumuşattı. Yanağı seğirirken, hızla tekrar ona döndü ve sağ koluyla olabildiğince çok su sıçratarak bir yıkım yayı yarattı.

“Vay canınaaa!” diye garip bir şekilde haykırdı Yuki, iki eliyle yüzünü kapatıp engelledikten sonra hemen ellerini savurarak kontratak yaptı. Bir süre böyle karşılıklı gidip geldiler, ta ki sırayla yapmayı bırakıp tam anlamıyla acımasızlaşana kadar. Kardeşler, yarı oturur pozisyonda, yakın mesafeden birbirlerine su fırlatmaya devam ettiler.

“Beni böyle yenebileceğini mi sanıyorsun?!”

“Mmmng?! Al bakalım!”

“Hey?! Bacaklarını kullanamazsın!”

“Mva-ha-ha-ha!”

“Pfft! Ha-ha-ha!”

“Ha-ha…! Ha-ha-ha-ha…!…İç çeker.”

“Yuki… ne oldu?”

Masachika, onun parlak gülümsemesinin aniden solduğunu fark edince su sıçratmayı bıraktı. Oyunları durduğu an, saçlarından ve çenelerinden damlayan su damlacıkları bir hüzün hissi taşıyordu.

“Sadece… bu, düşündüğümden çok daha sıkıcıymış.”

“Bunu yapmak isteyen senken öyle söyleme. Şimdi ben garip hissettim.”

“Sanırım bu, sadece küçük beyinli, yavaş zekâlı çiftlerin otuz saniyeden fazla eğlenebileceği bir şey.”

“Hadi ama. Bunu biraz daha nazikçe ifade edemez miydin?”

“Üzgünüm. Sanırım düşük IQ'lu, köylü bir çift olmalısın ki—”

“Senden kibar olmanı istiyorum! İfadeyi şuna çevirmeni değil—”

“Kapa çeneni!”

“Ha?! Ah…!”

Yuki aniden Masachika'nın üzerine atıldı, o da doğal olarak bir adım geri çekildi… tam o sırada bir dalga çarpınca kumda ayağı kaydı ve geriye doğru düştü. Yere çarptığında bir su fıskiyesi havaya fışkırdı.

“Bff! Hack! Öksür!”

Su diz hizasında bile olmasa da, ters dönersen kolayca boğulabilirdin. Masachika paniğe kapılarak ellerini yere koyup kendini yukarı kaldırdıktan sonra, burnundan su püskürttü ve Yuki'ye göz ucuyla ters ters baktı… o sırada Yuki de onun boynuna sarılmıştı.

“Neyin var ki—?”

“Suya sen de!”

“Ha?! Ah!”

Ellerinin desteği olmadan, sırtı bir kez daha yere çarparken kolayca tekrar suyun altına itildi.

“Bu da ne?!”

Bu sefer su burnuna kaçtı ve yandı. Gözyaşları içinde, kendini zorla yukarı çekti ve kız kardeşini şiddetle itti.

“Mn…! Heh… Heh-heh-heh! Daha öğrenecek çok şeyin var, sevgili abiciğim. Yer çekimi üstte olanı kayırır!”

“Bana kalırsa sen bayağı zorlanıyorsun. Cık! Sanırım küçük bir kız kardeşin asla bir ağabeye denk olamayacağını öğrenme vaktin geldi!”

Masachika karşılık verdi, olgunlaşmamış bir şekilde boyut ve güç avantajının konuşmasına izin verdi. Birkaç çekişmeden sonra tamamen doğrulmayı başardı ve Yuki'yi aşağı itmeye başladı. Yuki parmak uçlarıyla kuma tutundu, ayakta kalmak için çaresizce çabaladı ama bu kadar geri itildikten sonra karşı koymak zor oldu. Masachika, zaferden emin bir şekilde sırttı… tam o sırada Yuki kulağının dibinde çığlık attı:

“Ayano! Şimdi!”

“O işe yaramayacak—”

“Affedersiniz, Masachika Bey!”

“Sen nereden çıktın yahu?!”

Daha kısa bir süre önce uzakta suda ölü taklidi yapmasına rağmen, Ayano'nun sesini tam arkasından duydu ve aynı anda tam bir nelson kilidine alındı. Ama onu en çok paniğe sürükleyen şey, çıplak sırtına sıkıca bastıran yumuşak tepelerdi; aralarında sadece ince bir kumaş parçası vardı. Bu, sürpriz bir güzel kız sandviçiydi. Gerçi öndeki kız kardeşiydi, bu biraz kötüydü ama arkasındaki çocukluk arkadaşı olunca sakin kalmak zordu ve Yuki bu kısa panik anından faydalanarak onu yan tarafına doğru itti.

“Gnnng!”

Omuzları suya gömüldükten sonra kulağına su kaçtığını hissederek kaşlarını çattı.

“Ayano! Sağ kolunu tut!”

“Özür dilerim!”

“Özür dileyeceksen o zaman yapma—”

Kollarını ve bacaklarını yakalayıp üzerine tırmandılar ve onu çekiştirdiler; suda tutmak için ellerinden geleni yaptılar. İki güzel kadının mayolarıyla ona sarılması çoğu erkeğin rüyası olsa da, kızların bu davranışları kaba ve vahşiydi, bu da hiç eğlenceli değildi. Aslında Masachika, kaçmak için oldukça ciddi bir şekilde karşı koymaya başlamak zorunda kaldı ki bunu birkaç dakika sonra başardı da. Sonunda kuru toprağa kaçtı ve orada hemen dört ayak üzerine çöküp panik içinde nefes nefese kaldı.

---

“Ben gelmedim… taa plaja kadar… güreşmek için, kahretsin…”

“İyi misin? Özür dilerim. Çok ileri gittim.”

“Sen iyisin, Ayano. Sorun Yuki. Hey, beni dürterek dur.”

Yanında çömelmiş ve nazikçe sırtını ovuşturmakta olan Ayano'ya döndükten sonra, hızla diğer tarafına, yani çömelmiş ve alaycı bir gülümsemeyle yanağını dürten Yuki'ye tiksintiyle ters ters baktı.

“O sıradan bir güreş değildi. İki güzel genç kızla mayolarıyla sumo güreşi yaptın.”

“Bazen senin için endişeleniyorum.”

Belirgin bir memnuniyetle parıldayan Yuki, saçlarının uçlarından su damlayan abisine masumca bir kaşını kaldırdı.

“Öyle diyorsun ama biliyorum ki yumuşak tenlerimize sürtünmek hoşuna gitti. Yani, kendine bak. Kızarmışsın.”

“Kızarmamın sebebi yeterince oksijen alamamam,” diye sakince düzeltti ama Yuki onun şikâyetini zarifçe bir kenara itti ve sanki kendisini hiç ilgilendirmiyormuş gibi ayağa kalktı.

“Madem sevgili abiciğim eğlencesini yaşadı, neden bir kez daha yüzmeye gitmiyoruz? Ah, sanırım daha önce tahta şeklinde bir şamandıra görmüştüm. Onu neden şişirmiyoruz?”

“Ama…”

“Ayano, Yuki ile takıl. Beni merak etme. Ben burada biraz daha dinleneceğim.”

“…Emriniz olur.”

Yuki'nin hevesle kulübeye geri uçtuğunu ve Ayano'nun tereddütle arkasından geldiğini izledikten sonra, Masachika kuma oturdu ve okyanusa gözlerini dikti.

“Hmm? Touya ile Chisaki nereye gitti?” Kujou kardeşleri uzakta görünce sesli düşündü. Daha önce yarıştıkları kayaya göz gezdirdi ama orada da yoklardı.

“…Neyse, aranmasına gerek olmayan kişiler varsa, onlar Touya ve Chisaki’dir.”

Onlar boğulmazdı. Asla. Eğer kayanın diğer tarafında özel bir randevunun tadını çıkarıyorlarsa, Masachika bunu bozmak istemezdi, orası açıktı. Kararını verdikten sonra, kayıtsızca soluna baktı – Alisa’nın yüzdüğü yere – sonra bakışlarını ters yöne çevirdi. Orada, Maria’nın kıyıdan biraz uzakta, simidinde nazikçe süzüldüğünü gördü. Süzülmeye devam ediyordu… ve süzülmeye… ve… Yavaşça açık denize mi sürükleniyordu?

“…! İyi olacak mıydı?”

Maria’nın yüzme bilmediğini söylediğini hatırladı, sonra kalbinde hafif bir endişeyle ona doğru yöneldi.

“Masha!”

“Aa, Kuze. Selam. Bu kadar hızlı yüzdüğünü hiç bilmiyordum.♪”

“Evet, ben… Boş ver şimdi onu. Sen ne durumdasın? İyi misin? Çünkü gelgit seni açık denize çekiyor gibi görünüyor,” diye sordu suda durarak, yine de Maria’nın onu her zamanki neşeli gülümsemesiyle karşılamasına biraz şaşırmıştı.

“Öyle olabileceğini düşündüm ama emin değildim,” diye yanıtladı, sağ elini yanağına koyup başını hafifçe endişeli bir tavırla eğdi.

“Demek gerçekten açık denize sürükleniyorsun!”

“Kıyıya geri yüzmeye çalıştım ama nedense işleri daha da kötüleştirdi.♪”

“Bu gülünecek bir şey değil, Masha.”

“Hmm… Ama ağlamak da bana yardım etmeyecek. Sadece suyu tatlandırır.”

“Ne?”

“Aa, ama eğer öyle olursa, sanırım bir fok balığı gibi olurum, bu da yardımcı olur, değil mi?”

“Masha.”

“Alya çok şaşırırdı eminim.”

“Masha! Neden birdenbire saçmalıyorsun?!”

“Ha? Ne demek istiyorsun?”

Maria’nın şaşkın ifadesini görünce, Masachika burun kemerini sıktı ve onun rastgele gibi görünen saçmalıklarını anlamaya çalışmaktan vazgeçmeye karar verdi.

“Neyse, Masha, yüzme bilmiyorsun, bu kadar açıkta simidin devrilirse öleceksin.”

“Mmm… Bilmiyorum. Sanırım biri fark eder ve o olmadan önce beni kurtarmaya gelir.” Zerre kadar huzursuzluk belirtisi göstermeden gülümsedi. Gerçekten iyi olacak mıydı? diye düşündü, endişeyle.

“Bir dahaki sefere lütfen biraz daha erken yardım çağır, tamam mı?”

“Üzgünüm.♪ Ama yine de benim için geldin, Kuze.”

“…Sadece şanslıydın ki seni gördüm.”

Kıkırdar. “Yine de minnettarım. Teşekkür ederim.” Maria, hayatını ona gerçekten emanet ediyormuş gibi nazikçe gülümsedi. Masachika kızardı.

İç çeker. “Her neyse. Güvende olman yeter,” diye mırıldandı hızla başka yöne bakarken, bu da Maria’nın daha da gülümsemesine neden oldu. Sanki iç ısıtıcı bir şey izliyordu ama aynı zamanda gülümsemesi Masachika’nın ruhunun derinliklerine kadar görüyordu, bu da onu huzursuz ediyordu.

“Neyse, kıyıya dönmeye hazır mısın?”

“Evet, lütfen.♪”

“Şey…”

Ancak, Maria’yı kıyıya nasıl götüreceğini düşünmeye başladığında, nereyi tutması gerektiğini tekrar sorgulamaya başladı. Eğer bir erkekle uğraşıyor olsaydı, kolunu simidin içine sokup çekebilirdi ama bir kadınla bunun uygun olup olmayacağı konusunda tereddüt etti. Simidin ipleri olsaydı sorun olmazdı ama ne yazık ki öyle bir şey de görünürde yoktu.

“Ben hazırım.♪”

“Aa, şey… Evet…”

Maria sağ elini uzattı, Masachika da çekingen bir şekilde tuttu. Eli onunkinden küçüktü ve yumuşaktı; o kadar narin ki sıksa kırılacakmış gibi geliyordu, yine de çok rahatlatıcıydı.

Kıkırdar.

“N-ne oldu?”

“Aa, hiçbir şey.♪”

Masachika, Maria’nın anlamlı gülümsemesinden gözlerini kaçırdı ve kıyıya doğru yüzmeye başladı. Tek koluyla yüzerken ve onu çekerek ilerlerken, onu tekmelememek için bacak hareketlerini minimumda tutmaya özen gösterdi.

“Vay canına.♪ Ne kadar hızlı gidiyoruz.♪ Çok güçlüsün, Kuze.♪”

Arkasından hayranlık ve heyecanla haykırınca sırtının aniden kızarmaya başladığını hissetti. Masachika sonuçta bir erkekti. Şirin bir kız tarafından masum iltifatlara boğulmak, elbette onu iki kat daha sıkı çalışmaya itecekti.

“Hmm…? Kuze, omzunda bir tür morluk var…” diye aniden bahsetti, sesinde hafif bir endişe vardı.

“Ha…? Aa.”

Ah, doğru. Bunu tamamen unutmuştum, diye düşündü, arkasına bakarak.

“Eski bir yara. Artık acımıyor.”

“Gerçekten mi?”

Maria endişeli görünüyordu ama gerçekten acımıyordu ve omzunun arka tarafındaydı, bu yüzden Masachika genellikle unutuyordu.

“Bir şey mi oldu? Bir tür kaza mıydı?”

“Önemli bir şey değildi. Sadece bir köpek ısırdı. Hepsi bu.”

Ama bu sözleri sarf ettiği ve önüne döndüğü an, Maria’nın elinin kendi elini sıkıca kavradığını hissetti, bu da onu biraz paniğe sürükledi.

“Cidden önemli bir şey değil. Sadece havalı görünmeye çalışıyordum ve düzgünce tedavi edilmedi, bu yüzden küçük bir iz kaldı…”

Bu, çocukken parkta o kızla buluştuğu zamanlar olmuştu. Bir gün birlikte oynarken, büyük cins bir köpek bir şeyden dolayı heyecanlandı ve aniden kıza doğru atıldı. Masachika, onu korumak için anında köpeğe saldırmıştı ama üstesinden gelmeye çalışırken sağ omzundan ısırılmıştı. Neyse ki, sahibi zamanında yetişti ve sadece kaba kuvvet kullanarak köpeği uzaklaştırmayı başardı, bu yüzden yara o kadar derin değildi. Ancak Masachika, kızın önünde havalı görünmek ve onu endişelendirmemek istemişti. Dahası, yaralanmayı büyütürse Gensei’nin babaannesini suçlayacağından endişeleniyordu, bu yüzden yarayı tedavi etmek için asgariyi yaptı. O zamanki doktor, yaşlandıkça yaranın yavaşça solacağını söylemişti ama geriye açık mor bir yara izi kalmıştı. Masachika artık bunu pek umursamıyordu.

“Erkekler zaten birkaç yara iziyle iyidir. Dedem bile gülmüş ve yara izlerinin erkeğin onur nişanı olduğunu söylemişti. Aa, bu arada, bir arkadaşımı korumaya çalışırken almıştım.”

“…Aa.”

Sesindeki alışılmadık, alçak tondan, Maria’nın biraz rahatsız olduğunu hisseden Masachika, kolu yavaşça enerjisi tükenmesine rağmen önüne dönük bir şekilde olabildiğince hızlı yüzmeye devam etti. Garip sessizlik, kıyıya dönüş yolunun yarısından fazlasını geçene kadar devam etti. Ayaklarının yere değebileceğini varsaydığı anda, Maria’nın eli aniden kendi elini sıkıca kavradı.

“…? Masha? Her şey yolunda mı?”

Sırtüstü yüzmeye geçerek arkasına döndü ama Maria çağrısına yanıt vermedi ve bunun yerine omzunun üzerinden suya bakmaya devam etti.

“Masha—”

“Hii!”

Gergin ama yumuşak bir çığlıktı. Hemen elini bıraktı ve iki elini de simide koyarak, yüzen cihazdan kendini kaldırmaya çalışırken bacaklarını çırptı.

“N-ne yapıyorsun?! Bu son derece tehlikeli!” diye uyardı tamamen şaşkınlıkla ama çok geçti. Üst vücudunun ağırlığı zaten simidin üzerine doğru itiyordu, arka tarafı havaya kaldırıp Maria’yı öne doğru fırlattı. Büyük bir sıçrama oldu ve Maria, kaçınılmaz olarak derinliklere batana kadar bacaklarını havada çılgınca çırptı.

“Ha?! İ-iyi misin—?!”

Sudan aniden iki kol uzandı ve Masachika’nın boynuna dolandı. Şaşkınlığının ortasında, saçları alnına ve yanaklarına yapışmış Maria, can havliyle ona sarılarak sudan fırladı.

“N-ne yapıyorsun—?!”

Maria’nın yanağı Masachika’nınkine bastırıldı. Yumuşacık kolları boynuna ve omuzlarına değiyordu. Ve en dikkat çekici olanı, Masachika’nın göğsü ve karnı, Maria’nın göğüslerinin inanılmaz yumuşak, çıplak teniyle buluştu.

“……?!?!”

Aşırı uyarılma, Masachika’nın vücudunun anında içten içe yanmaya başlamasına neden oldu ama o zamana kadar tuzlu su zaten hızla ağzına yaklaşıyordu, bu yüzden paniğe kapılarak yerinde yüzmeye başladı.

“D-denizanası!”

“…?! D-denizanası mı var?!”

Kulağına çığlık attıktan sonra, gözleri suda dört döndü, orada yarım daire şeklinde ve beyaz bir şeyin yüzdüğünü fark etti ve donakaldı… ama daha yakından baktığında, kendi kendine yüzmüyordu. Daha çok, çaresizce denizin ritmiyle sallanıyordu.

“…Hmm? Masha, o bir plastik torba, denizanası değil.”

“Ha? S-sadece bir plastik torba mı…?”

“Evet… belki…”

“Sadece ‘belki’ mi?!”

Masachika’nın ifadesindeki belirsizlik, Maria’nın gevşeyen kollarını bir kez daha sıkıca ona dolamasına neden oldu.

“Ah?! Kesinlikle! O kesinlikle bir plastik torba!”

“Aaa! Yardım edin! Beni ısırdı!”

“Vay canına! Paniğe kapılınca Rusça konuşuyor!”

Mutlak bir dehşetle çığlık atan Maria’nın aksine, Masachika garip bir şekilde etkilenmişti. Gerçi Masachika da kendi sebepleriyle paniğe kapılmıştı. Dürüst olmak gerekirse, kim onu suçlayabilirdi ki?

Maria’nın çıplak teni, serin okyanus suyunda bile aşırı sıcaktı. Yumuşak. O kadar yumuşak ki… özellikle Masachika’nın göğsüne bastırılan tepecikler. Kokusu güneş kremi kokusuyla karışmış olsa da, burun deliklerini dolduruyordu, bu da işleri daha da zorlaştırıyordu.

A-aman Tanrım… Boğulacağım, değil mi?!

Anne sevgisinin tatlı kıvrımlı şişkinliklerinde boğulmak… güzel olurdu ama o gerçekten okyanustan bahsediyordu, ki bu da vücudunu yavaşça yutuyordu. Tehlike hissi onu hemen simidi aramaya itti ama simit zaten birkaç metre uzakta yüzüyordu ve Maria’nın çılgınca tekmelemesi ve suyu sıçratması yüzünden daha da uzaklaşmaya devam ediyordu.

“İ-iyi, Masha. Sakin ol.”

---