Sonsöz

Her ciltte bizimle olanlara; yeniden merhaba.

Dokuz cildin tamamını bir çırpıda alıp aramıza katılanlara; sizinle tanıştığımıza memnun oldum.

Ben Kazuma Kamachi.

Sanki her defasında sizi şaşırtacak ters köşeler yapıyormuşum gibi hissediyorum; bu kitap da onlardan biri oldu. Onu farklı kılanın ne olduğunu anlamak için hikayenin derinliklerine dalmanız gerekecek.

Bu kitaptaki okültizmin anahtar noktası, oldukça temel kavramlara yapılan bir saldırıydı. Karşınıza çıkan her şey; büyü kitapları ve büyü çevreleri gibi zaten geçmiş ciltlerde de yer alan unsurlardı.

Hikaye bu kez Daihasei Festivali’nde geçiyor. Temelde devasa bir spor şenliği diyebiliriz. Nasıl buldunuz? Şahsen ben spor şenliklerini tamamen unutmuşum. Hangi oyunlar oynanırdı? Şimdiki çocukların oynadıklarıyla eskiler arasında bir fark var mı? Kitabı yazarken kafamı kurcalayan sorulardan bazıları bunlardı. Umarım o spor festivali havasını size hakkıyla geçirebilmişimdir.

Çizimleri için Bay Haimura’ya ve editörüm Bayan Miki’ye teşekkürlerimi sunarım. Onlar olmasaydı bu eser asla tamamlanamazdı. Gelecekte de birlikte çalışmayı dört gözle bekliyorum.

Ve tabii ki tüm okuyuculara teşekkür etmek istiyorum. Sizler olmasaydınız bu hikayeye başlamazdım bile. Gelecekte size okuyacak daha çok şey sunmayı umuyorum.

Şimdi, bu sayfanın sonuna gelmişken,

ve bir sonraki sayfayı çevirmeniz için dua ederken,

şimdi, tam da bugün, kalemimi elinden bırakıyorum.

Sahi, başrol kadın kimdi?

Kazuma Kamachi