3

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

If he needed a problem, he had them in spades.

“Yeah, that’s right! What the heck am I gonna do with all this juice?”

Kamijou stared befuddled at the mountain of nineteen drink cans on the bench (Mikoto had consumed just one: the coconut cider), but in the end, he was going to have to physically carry them all.Three hundred and fifty times nineteen, so 6.65 kilograms, huh, I guess it’s what they say: the dust piling up and stuff. His futile calculations brought him even deeper into despair. He was in about the same mental state as an acrophobic who had just carelessly peeked beneath a suspension bridge.

And with this and that, Kamijou tottered back home in the red afternoon light with an armful of cans. The road leading through the residential district was narrow, with nothing but student dorms on either side, and there weren’t many cars. But it was the one kind of place where if you started thinking that a carwouldn’tcome along, you might be sent flying by the rear end of a car that suddenly leaped out of a garage in reverse.

Unfortunate though he was, even Kamijou wasn’t accustomedenough to bad luck to smile and be killed by a car five minutes away from home.

Getting back’s gonna be a hike, thought Kamijou, psyching himself up and readjusting the juice he was carrying.

The cold cans had been in his hands like this for a while, and they were starting to steal away quite a bit of his body heat.Why do I have to be nearly frozen to death during this stupidly hot Japanese summer?!he lamented to himself.

All of a sudden, Kamijou noticed a tennis ball on the ground at his feet, and he snapped out of his thoughts.Was someone playing with it and just left it here afterward?he wondered.

“Whoa, there.”

He had been just barely about to step on it, but he stopped his upraised foot and shifted it a little to the side to try and avert disaster.Jeez, that was close. If I had tripped over this thing, it would have sucked!he thought…

…when suddenly, the wind blew.

The swaying ball slid into the space between his foot and the ground as if the whole thing had been calculated.

“Egh! Wait, you little—!”

He had already started to put his body weight into that leg—he couldn’t stop his foot at this point. All his weight came down on the ball perfectly, and he toppled over backward.

There was so much juice in his hands that he couldn’t fall safely, either. His back slammed into the ground, driving all the air out of his lungs, and he writhed in place without even enough to muster a “what rotten luck.”

The cans of juice that hewascarrying scattered and rolled all over the place, clinking and clanking, but for the moment, he just laid there sprawled out and took some deep breaths. He even figured,Well, they’re just cans of juice, so it probably doesn’t matter if some of them get dented.

“D-damn it. What did I do to deserve this…,” he huffed, finally sitting himself upright. Seeing the nineteen cans spread out over such a large area made him feel hopeless. “Do I really hafta pick upsix kilos of this stuff again?” he whined to himself. Still, it wasn’t like he had any other solutions. When all was said and done, he was going to have to gather them up by himself, all alone.

As he bent over to do so, a shadow fell directly over him.

…A cloud?

What’s this?He automatically looked up.

Mikoto Misaka was standing there.

Whoa?!

Kamijou flinched, then took a step back from the crushing pressure of the silent middle school girl looking down at him.

“You, uh…Huh? Didn’t you go somewhere with your little sister? I mean, if you want more juice, I can give you two or three cans.”

“…” Mikoto didn’t respond to what he said.

That’s odd, he thought, before remembering something. Mikoto had told him this, with a bit of lightning thrown in, just before: that he should take the minimum responsibility as the victor, since he defeated her. That he should act in a way that she can stick out her chest and declare, fairly and openly, that she had lost to this man.

How was he supposed to do that right now? The Touma Kamijou in question had just stepped on a tennis ball, fallen onto the pavement, flung cans of juice all over the road, and was in the process of bending over and picking up the cans, feeling sorry for himself. And finally…

Gah?! She got too close, this is bad, at this angle I can see up her skirt— Hey, wait, wasn’t she just wearing gym short pants before, why did she class-change into panties?!

Despite currently being confused about a few different things, he was aware looking straight at it would make anyone mad.

Mikoto looked down at Kamijou with eyes that seemed to have lost all emotion.

“If you require assistance, I will help you, suggests Misaka with a sigh.”

“???”

Kamijou stared for a moment in suspicion at Mikoto. She was far from sighing—she was breathing so quietly it struck him as strange, but…

And that was when he finally noticed the night-vision goggles in her hands.

“Oh, okay, it’s the sister. You know, you really do look like Mikoto.”

“…Mikoto…? Misaka responds. Oh, you mean my big sister.”

“Who else would I be talking about?”She’s going at her own pace as always,he noted. “…I see. You’re her little sister. No wonder I thought she class-changed away from short pants.”

“Short…?”

“No, that was just me talking to myself! Uh, anyway, right! What are those rough-looking army goggles you’ve got there?”

“Unlike my big sister, Misaka has no skill at seeing the flow of electricity or magnetism, so Misaka requires an apparatus to visualize them, Misaka politely explains in detail.”

“…”

Don’t go thinking that you sound polite just because you used some fancy words,Kamijou said to himself.

“The heat and humidity were high, so I removed them. However, if you feel it is necessary, then I will equip them, suggests Misaka.”

Little Misaka pulled the goggles over her forehead, muttering something to herself.

“Hm. Huh? But didn’t you go with your sis before?”

“Misaka came from that direction, says Misaka, pointing.”

Little Misaka pointed down the road. For some reason it was the completely wrong direction.

“?” Kamijou canted his head, confused.

“In any case, what will you do about the littered juice cans? asks Misaka. If you leave them here, it will conflict with the road traffic law and you may be fined any amount up to 150,000 yen, she adds.”

“…Right, sorry. I’ll pick them all up, so go away.”

He knew that she hadn’t said that in a nasty or bitter way or anything, but being told to get something donenowbecause he was bothering people around him managed to touch a nerve.

As he silently picked up the cans of juice one by one…

“If necessary, Misaka will help as well, Misaka proposes.”

“Eh? It’s okay, I’ll do it. Besides, you’ve got no reason to help me, do you?”

But then, at the worst possible moment, a small truck came rolling down the residential roadway. It screeched to a halt in front of Kamijou and Misaka, and its driver honked the horn at them a few times in exasperation.

“…”

Without another word, Little Misaka began to collect the juice making a mess on the road. He felt a little ashamed at making a girl he didn’t really know help him fix his own blunder. However, the truck’s horn had been beeping at them to hurry up since it arrived, so he couldn’t even say that. Having no other choice, he settled on the gender equality option: each of them picking up half.

He found himself unable to leave it like that, though, so he said shortly, “Sorry. I’ll buy you an ice cream at the convenience store later or something, so I hope you……!”

As he was saying that, he looked at Little Misaka again and caught his breath in spite of himself.

The defenselessly crouching Little Misaka wasn’t giving a thought to her particularly short skirt. He got a peek at some kind of white-and-blue stripes between her legs.

Still squatting, Little Misaka looked up at him, her face blank.

“…What is it? Misaka queries.”

“Ee…! N-nothing, it’s nothing, okay? It’s absolutely nothing, okay?”

“You say that, but I am detecting dilated pupils, ragged breathing, and abnormalities in pulse are being detected, evaluates Misaka objectively. In conclusion, you are in a state of excitement, are you not? says Misa—”

“No, nothing! It’s really nothing! I’m really sorry!”

“?”

Misaka’s head tilted, puzzled, like she wanted to ask who he was apologizing to.

Then the truck blared that miserable horn again. Kamijou got a move on like someone had kicked him in the butt and went back to picking up the juice.

Once they were finished, the truck violently proceeded on its way, indeed seeming quite angry. Incidentally, as the truck drove by, Little Misaka’s skirt flipped up. She still didn’t push it back down.

Hmm…I think I might have figured out how to tell these sisters apart,sighed Kamijou. Mikoto didn’t leave herself this unprotected—she wore gym short pants under her skirt.

“Now then, where shall I bring this juice? asks Misaka, her arms full of juice cans.”

“Eh? No, I can do that myself, all right?”

“Now then, where shall I bring this juice? insists Misaka.”

“I said it’s okay, you don’t have to. It’s not your responsibility or anything.”

“Just tell me already.”

He thought he felt her voice growing sharp. He gave up and decided to let Little Misaka carry it.

Fortunately, his dormitory was only a five-minute walk away. It was a dreary place, what with all the identical buildings lined up next to each other. Actually, it was apparently the number one wind turbine location in Academy City or something, since the building winds all funneled into the same direction.

They slipped into what was practically a back alley, then he turned the entrance doorknob, casting doubt as to whether or not the security systems were actually working, and they headed for the elevator.

Oraya doğru ilerlerken, karşılarına temizlik robotu çıkıp yanlarına yaklaştı. Esasen sekiz santim yüksekliğinde, kırk santim çapında, tekerlekleri ve üzerine oturtulmuş döner paspasıyla adeta bir yağ varilini andırıyordu.

Şu ana kadarki tanım Beceri Şehri için pek sıra dışı bir manzara sayılmazdı ama işin kalan kısmı biraz farklıydı. Temizlik dronunun düz tepesinde, on üç on dört yaşlarında bir hizmetçi kız mütevazı bir edayla dizlerinin üzerine çökmüş, bacaklarını altına alıp oturmuştu.

"Selam, Touma Kamijou!"

Maika Tsuchimikado. Kamijou'nun kapı komşusu Motoharu Tsuchimikado'nun üvey kız kardeşiydi. Temizlikçilik okuluna (okuyunuz: hizmetçi okulu) gittiği için bu hizmetçi üniformasını giyiyordu. İlk bakışta, kötü bir şey yaşandıktan sonra biraz nefes almak için kızlar yurdundan kaçmış bir firari gibi görünebilirdi. Ancak Kamijou hafızasını kaybedeli çok uzun zaman olmamıştı. Onu buralarda sürekli gördüğüne göre, görünüşe bakılırsa kız tesise düzenli olarak sızmayı alışkanlık haline getirmişti.

"Bugün bizim klima bozuldu, ben de yatmaya geldim! Sanırım bu gece abimle biraz gürültü çıkaracağız, o yüzden şimdiden kusura bakma, olur mu?"

"…Ha, hizmetçilik okulu da zormuş ha. Yaz tatiliniz bile yok!"

"E yani. Okulumuz gerçek hizmetçilerin tatile ihtiyacı olmadığını öğretir! Hizmetçi adayları için cumartesi veya pazar yoktur. Hafta içi arada sırada izin vermeseler hepimiz düşer bayılırız."

"Ama bu buzul çağında tembel bir hizmetçiye gerçekten talep var mı ki?"

"Aslında bir bakıma 'tamamlanmamış' hizmetçilere, kusursuz olanlardan daha çok talep var ama… Ah, bu arada Touma Kamijou. Bunlar Çekiliş Operasyonu'ndan kazandığın ganimetler mi?"

"Yok, bunların parasını adam gibi ödedim (muhtemelen). Biraz kirli bir işten kazandım ama istersen birini alabilirsin."

"Yeşil çaylı varsa alırım."

"…Yeşil çaylı sütü yeşil çaydan sayıyorsan var tabii."

Maika Tsuchimikado küçük elini uzatıp Kamijou'nun kucağındaki toz yeşil çaylı sütü aldı. Ardından temizlik robotu rotasını değiştirip Kamijou ile Küçük Misaka'nın etrafından dolandı. Maika hâlâ dizlerinin üzerinde otururken kolunu geniş bir kavisle sallayarak vedalaştı.

"Son bir şey daha. Evden kaçan kızlara kucak açmanın ilk kuralı! Öğleden sonra onları odanda yalnız bırakma. Barış içindeki bir şehirde onları beslemenin en kolay yolu, gündüz dışarı salıp gece çökünce toplamaktır. Yılda 365 gün, haftada 7 gün 24 saat odaya kapatırsan yaşam belirtisi gürültüler anında dışarı sızar ve komşular durumu çakabilir. Ayrıca, şu rahibe odanda acayip bir patırtı koparıyor, haberin var mı?"

Üzerinde oturan kızla birlikte temizlik dronu tekerleklerini döndürerek uzaklaştı.

"Kızları odaya kapatmak gibi hobilerin mi var? diye soruyor Misaka, biraz ciddi bir edayla."

"Hemen ciddileşme. Sadece otlağın tekini barındırıyorum," diye kestirip attı Kamijou, yine de… Kanunlar bu konuda ne diyordu acaba? Bunun "reşit olmayan birini kaçırmak" veya benzeri bir suç sayılmamasını tüm kalbiyle umdu.

Kamijou ile Küçük Misaka, içine bir sumo güreşçisi binse kabloları kopacakmış gibi duran asansöre binip yedinci kata doğru çıktılar.

"Ding-dong" diye ucuz bir elektronik ses duyuldu ve asansörün yedinci kata vardığını müjdeledi. Kaldığı yurt binası kabaca dikdörtgen şeklindeydi, bu yüzden asansörden indiklerinde onları karşılayan tek şey düz bir koridor oldu.

İleride—sadece kendi odasının kapısının önünde—metal korkuluk tuhaf bir şekilde yenilenmişti. Kamijou bunun hafızasını kaybetmeden önce yaşandığını anlamıştı, bu yüzden nedenini bilmiyordu ama görünüşe göre aptalın teki korkuluğu alevle uçurmuştu. Yakından bakıldığında, duvarlarda ve yerde yer yer yepyeni duran lekeler de göze çarpıyordu.

Kapının önünde çömelmiş olan Index ile Aisa Himegami, karşı karşıya geçmiş alacalı kediye bakıyorlardı. Ellrini kediye uzatmış, ona sevgi gösteriyorlardı. İki çift elin arasında şımartılan kedi yerde yuvarlanıyordu.

"…Ha, ne yapıyorsunuz orada? Hey! Ne oldu, anahtarı kaybedip dışarıda mı kaldınız?" diye seslendi. İkisi de kafasını çevirip baktı.

"Ah, Touma gelmiş! Yok ya, Sphinx'te pire var da biz de— Hey, bekle! Touma, yine yanında başka bir kız getirmişsin!"

Feryat eden kız, on dört on beş yaşlarında olan Index'ti. İsmi yüzde yüz sahte olsa da, çay fincanını andıran, beyaz zemin üzerine altın işlemeli, kabarık bir rahibe cübbesi giymişti. Anlatılanlara göre bazı çevrelerde kendisine "Yasak Kitaplar Indeksi" deniyordu ama Kamijou ona "haberim olmadan peydahlanan otlakçı" muamelesi yapmayı tercih ediyordu.

"Belki de Yıldızın boyledir. Sürekli farklı rotalar inşa ediyorsun. Sanki olay örgüsü tetikler gibi."

Onun hakkında uyuşukça yorum yapan kız ise on altı on yedi yaşlarındaki Aisa Himegami'ydi. Uzun siyah saçları ve kırmızı-beyaz tapınak görevlisi üniformasıyla adeta geleneksel bir rahibe timsaliydi. Buna rağmen boynunda sallanan büyük gümüş haç bunların arasında hemen göze çarpıyordu. Zaten öyle de olmalıydı; görünüşe göre taşıdığı "Derin Kan" adlı gücü mühürlemek için yapılmış bir bariyerdi o haç.

Derken Index'in bu konuda kendisine söylediği şeyleri hatırladı:

"Touma, Touma. Aisa'nın Kelt haçına dokunma, tamam mı? Sonuçta o, Yürüyen Kilise'nin asgari bariyeri koruyan parçasından sökülmüş bir haç. Hmm, normal bir kiliseyle kıyaslarsak, çatısındaki o büyük haçı yanında taşımak gibi bir şey sanırım?"

"Ha. Yani sağ elimle dokunursam kırılacak mı?"

"………………………………………………………………………Evet, tıpkı benim cübbeme olduğu zaman gibi."

"Ha? Ne? Duyamadım."

"Hiç! Bir şey demedim, bir şey de düşünmüyorum!"

O olaydan sonra Index'in yüzü nedense kızarmış ve sanki hırsını çıkarırcasına Kamijou'nun kafasını ısırmıştı. Her neyse, işin özü o haça asla ama asla dokunmaması gerektiğiydi.

Bu arada, haç gücünü mühürlediği için Himegami gittiği seçkin özel okul tarafından "yeteneksiz" ilan edilmiş ve atılmanın eşiğine gelmişti. Özel okulların kayıt kriteri olarak en az Seviye İki Yetkinlik istemesi sıra dışı bir durum değildi. Spor bursuyla üniversiteye giren atletlerin sakatlanıp spor yapamaz hale geldiklerinde nasıl muamele gördüğünü düşününce, kızın durumu gayet iyi anlaşılıyordu.

İşin aslı, haçı çıkarsa Derin Kan tekrar aktifleşecekti belki ama onu bir daha asla çıkarmaya niyeti yok gibiydi.

O öyle, bu böyle derken öğrenci yurdundan da otomatik olarak kovulmuştu. Ancak Beceri Şehri'nden ayrılırsa, Derin Kan'ın gücünün peşinde olan büyücülerin hedefi haline gelebilirdi. Duyduğuna göre, ne yapacağını bilemeyerek ortalıkta amaçsızca dolaşırken karşına Kamijou'nun sınıf öğretmeni Komoe Hanım çıkmıştı. Kızı toplayıp Kamijou'nun başına otlakçı yapmıştı.

Bunca büyük bir şehirde böyle birine tesadüfen rastlamanın imkansız olduğunu düşünenler çıkabilirdi ama evden kaçan kızların doğal olarak toplandığı yerler gerçekten vardı. Komoe Hanım sosyal psikoloji, çevre psikolojisi, davranış psikolojisi ve trafik psikolojisi gibi alanlarda uzmandı. Bu tür yerleri gezip sorunlu kızları bulmayı ve onları koruması altına almayı hobi edindiği söyleniyordu. Kamijou ise yaz tatili bittiğinde, öğretmenin tetiklediği bu olay örgüsü yüzünden "şok edici" bir nakil öğrenci olayıyla karşılaşacağına dair içini kaplayan o uğursuz hisse engel olamıyordu.

Himegami, Kamijou'nun taşıdığı meyve suyu kutusu dağına göz ucuyla bakıp sordu: "Neyse. O hazine dağı da ne öyle? Hasta bir çocuk musun sen? Musluk suyu içemeyen türden mi?"

"Tabii ki değilim. Hem meyve suyu vücuda daha zararlı bir kere." Kıza bakıp içini çekti. "Hadi ama Index, tatlı işi sendeydi değil mi?"

"Ih. Meyve suyunu severim ama şu 'açma halkası' denen şeylerden nefret ediyorum. Touma, benimkini açsana!"

Modern kültüre alışık olmayan Index, kutulardaki açma halkalarını açmayı beceremiyordu sanırım. Nasıl yapılacağını bilmediğinden veya gücü yetmediğinden değil de, daha çok Bunu çok zorlarsam tırnağım kırılır diye düşündüğünden yapmıyordu.

Açma halkası fobisi olan Index, gözlerini Kamijou'nun yanında dikilen ve kucağı kucak dolusu meyve suyuyla dolu olan Küçük Misaka'ya çevirdi.

"İç çeker. Yahu Touma, sorunlu kızlarla karşılaşma oranı cidden çok yüksek! Hem birisi sana bulaşma dese de dinlemezsin zaten. Eee, bu kız kim, nereden gelmiş, ne iş yapar?"

"Kendi şahsi görüşümü sorarsan. Bence kendisi gizemli bir örgütten kaçan bahtsız bir kız."

"Bir susar mısın? Etrafımdaki herkesi tek taraflı olarak uğursuz ilan edip duruyorsun," diye söylendi Kamijou, ellerinde meyve suyu kutularıyla. "…Neyse, az önce takılmadan edemeyeceğim bir şey söyledin değil mi? Kedi pirelendi de ne demek?"

"Evet," diye başını salladı Index. "Bir sabah uyandım, Sphinx'in her yeri pire doluydu. Sanırım senin futon falan tamamen mahvoldu."

"Bana 'falan' deme! Futonun içine kedi gibi şeyleri sokmayın! Ayrıca döktüğü bütün tüy başıma bela olacak! Dur bir dakika, ben de sabahtan beri neden kaşındığımı düşünüyordum. O yüzden miydi yani?! Tüh!" diye bağırdı Kamijou. "Bir de neden odayı yalnız bırakıp çıktınız ki?! Üreyen bütün pirelerle beraber orası iblis yuvasına dönmeyecek mi?! Demek bu yüzden ikiniz de dışarıdasınız! Kahretsin!"

Kapı kolu tam önündeydi ama açmaya cesaret edemiyordu.

Derken Index onu hiç umursamadan elini cübbesinin koluna soktu ve bir şeyler arayarak hışırdatmaya başladı.

"…Şey, Index. Giysilerinin içinden neden yeşil yapraklar çıkarıyorsun?"

"Buna adaçayı deniyor. Tuhaf bir şekilde dışarıda buralarda büyüyormuş. Biliyor muydun?"

"…"

İlaç kullanımı, Akademi Şehri'nin Yetenek Geliştirme sürecinin temel taşlarından biriydi. Tıbbi bilgiler, zihninde tarihi bir kronoloji gibi akmaya başladı.

Adaçayı; Ballıbabagiller familyasından, Akdeniz kıyılarına özgü çok yıllık bir bitki. Yapraklarına salvia denir. Tıbbi kullanımının yanı sıra baharat ve süs bitkisi olarak da yetiştirilir... Zihninde beliren bilgiler bundan ibaretti.

"Eee, o otlarla ne yapacaksın peki? CP doldurmak için onları mı kemireceksin?"