Merhamet ve Masraf Arasında

“…”

“…”

“S-sorun değil! Kilise Sphinx’e sığınacak bir yer vermeye zaten karar verdi bile!”

“Oha, harbi hiç plan program yapamıyorsun, değil mi? En azından başka bir canlının hayatına karşı sorumluluklarını bir düşün!”

“Onu ailemizden biri gibi büyütürsek her şey yoluna girer!”

“O kedinin bana babacık demeye hiç hakkı yok!”

Ağzında kötü bir tat bırakacaktı ama Kamijou, Misawa Okulu’na giderken muhtemelen bu sokak kedisini bir yere bırakmak zorunda kalacağını düşündü... Ancak bunu yaparsa Index’in o kediyi geri almak için yüzde yüz peşinden geleceğinden de emindi.

“Aptal! Aptal Touma! Bu kediye kesinlikle bakmaya çoktan karar verdim ben!”

“...Böyle saçma sapan laflar etmeden önce kendi paranı kazanana kadar beklemelisin.”

“Ama merak etme! Sen sadece hiragana yazılacak kadar aptalsın!”

“Beni dinlesene! Bir dakika, bu da ne demek şimdi?!”

Diğer yandan, eğer kediyi beslemesine izin verirse Index’in durulacağını da hissediyordu.

...Nasıl desem... Ne berbat bir şans.

Kamijou yenilgiyle içini çekti. Sokak kedisinin mama masraflarını düşününce, bugünden itibaren akşam yemeklerinde her gün bir çeşit eksik yemesi gerekeceğini fark etti. Cidden bitkin düşmüştü. Gerçekten de, onca şeyin, onca zamanın içinde, neden gidip aptal bir sokak kedisini bulmuştu ki?

“........................................................................................ Tamam.”

“Ha? Touma, bir şey mi dedin?”

“............................................................ Pes ediyorum, besleyebilirsin, tamam mı?”

Fakat, neyse...

Index bu tek cümleyle gözyaşı dökecek kadar mutlu görünüyordu. Bu da ona, her şeye rağmen, belki de bunun o kadar kötü bir fikir olmadığını düşündürdü.

“Ey göklerdeki Rabbim! Görünen o ki o sıcak ışığın sonunda kalpsiz, zalim, sadist ve yılan ruhlu Touma’nın yüreğine ulaştı. Bu tek kedinin masum ruhunu kurtaran kutsamanı asla unutmayacağım!”

...İçinden geçenler bunlardı ama nedense bu durum pek de içine sinmemişti.