Kanatların Gölgesindeki Felaket

Kamijou Touma, yıkımın merkez üssüne ulaşmıştı.

Burası, 7. Okul Bölgesi'nin iyi bildiği bir köşesiydi. Öğrenci işi denemeyecek kadar lüks, yüksek binalarla çevrili, ünlü mağazaların ve şirket binalarının yükseldiği bir yerdi. Dergi köşelerinde buradaki mağazaların içindeki restoranlara dair övgü dolu yazılara her zaman rastlanabilirdi. Okul yolunun üzerinde olmadığından her gün uğramazdı ama Index ile birlikte yemek yemek için buraya birkaç kez gelmişti; tabii aralarında en ufak romantik bir hava olmadan.

7. Okul Bölgesi, hem Öğrenim Bahçesi gibi kaliteli bir havaya hem de kendi öğrenci yurdu gibi daha halktan bir kokuya sahipti. Bu köşe ise o kaliteli alanlardan biriydi. Normalde gündüz vakti Tokiwadai Ortaokulu ve Kirigaoka Kız Akademisi üniforması giymiş pek çok kız burada gezinir olurdu.

Sadece çocukların varlığıyla açıklanamayacak, kendine has, yetişkin bir atmosferi vardı buranın.

Şimdiyse...

Yıkılmış bir kum kalesi gibi, bir enkaz ve moloz yığınından ibaretti.

Buranın yaklaşık yüz metre ilerisine kadar uzanan her tek bina yerle bir olmuş, biçilmişti. Öyle geride hiç kırık parça bile kalmamış kusursuz bir krater oluşmamıştı; hayır, sanki bir dev her bir binayı elleriyle söküp fırlatmış gibi daha düzensiz bir felaket manzarası vardı. Diğer yandan, çaprazlamasına eğilmiş binalar ve sadece ilk katları ayakta kalmış mağazalar acı verici derecede canlı yaralar gibi duruyor, Kamijou'nun yüreğini sızlatıyordu.

Ön Cephe'nin Vento'su.

Onun özel saldırısıyla hareketsiz kalan bir sürü insan olmalıydı. Ve bu durumdayken, tüm bu binalar etraflarına çökmüştü. Bu enkaz dağının altında kaç kişinin gömülü olduğunu hayal bile edemiyordu. Kurtarma ekipleri gecikmişti, gelseler bile kaç kişiyi kurtarabileceklerdi ki?

Sinirleri uyuşmuş gibiydi.

Sersemlemiş adımlarla, yıkımın tam merkezine doğru dikti gözlerini.

Orada bir melek vardı.

Bedeni normal bir insan boyutlarındaydı. Ancak kanatları devasa, içindeki insanı yutacak kadar muazzamdı.

Tüm o gri toz bulutlarını ve sağanak yağmuru dağıtacak kadar göz alıcı bir ışık saçıyorlardı. Boyları on ila yüz metre arasında değişiyordu. Belli bir düzenleri yoktu; her yöne fırlayan, keskin kenarlı yabani otları andırıyorlardı. Küçük yapılı kızın sırtına, bu devasa kanatlardan onlarcası bağlanmıştı.

Melek yaklaşık yüz metre ötedeydi, yavaşça ona doğru yaklaşıyordu. Sadece iki ince bacağıyla yürüyordu ama ayağı yere her değdiğinde boğuk bir gümleme duyuluyordu.

O kız.

Kazakiri Hyouka.

Siyah tellerin arasına biraz kahverenginin karıştığı saçları uzun ve güzeldi. Çoğu beline kadar iniyordu ama bir tutamı yandan bağlanmış, öylece sarkıyordu. Mavi okul üniformasının parçası olan eteği, o çekingen halini korurcasına aynı boyda duruyordu. Mavi ceketinin üzerinde ise kırmızı kravatı göze çarpıyordu.

Onun, Kamijou Touma'nın tanıdığı o kız olması gerekirdi. Bir kabadayıya bile yumruk atmaktan çekinecek, korkak, sulu göz bir kız olması gerekirdi.

Ama...

Şimdi Kamijou'nun gördüğü şey, o Kazakiri Hyouka görüntüsünden tamamen uzaktı. Kafası öne eğilmişti, dudakları yarı açık, dili dışarı sarkmıştı. Gözleri ardına kadar açıktı ve minik harfleri okuyan mekanik bir mercek gibi düzensizce titriyordu. Yüzündeki yağmur suları salyasıyla karışıp üniformasının üst kısmını ıslatmıştı. Ancak bu yapış yapış ışık ve ıslaklık bile onu zerre kadar kıpırdatmıyordu.

Onlarca devasa kanat. İnsan dışı bir atmosfer. Duvar gibi bir varlık. Tıpkı Misha Kreutzev'i andırıyordu. Ama karşısındaki bu dev melek çok daha yapay, çok daha çarpıktı.

Yüzünde hiçbir duygu yoktu. Tekinsizce sağa sola kayan gözlerinden tek bir damla gözyaşı bile akmıyordu.

Bir şey, o yaşların akmasına izin vermiyordu.

Bir tür pranga gibi.

Başının üzerinde, yaklaşık on beş santim genişliğinde bir halka vardı. Halkanın dönüş hızı adımlarına göre değişiyor, çapı durmadan büyüyüp küçülüyordu. Halkanın dış kenarında, dışarıyı gösteren kurşun kalem şeklinde birkaç çubuk bulunuyordu; bunlar tık tık, tıkır tıkır sesler çıkararak hızla içeri girip çıkıyordu.