Sonsöz

Tanıştığımıza memnun oldum. Ben Kazuma Kamachi.

Kendimi müstear adımla tanıtırken inanılmaz bir utanç duyuyorum. İnternette kullandığınız o ilk kullanıcı adını başkalarına söylediğiniz o ilk anı düşünün, ne hissettiğimi hemen anlayacaksınız.

İnternet demisken, bu kitabı yazma fırsatım da zaten tam olarak orada filizlendi.

Rol yapma oyunlarında ve benzerlerinde, büyü puanı olan MP harcayarak alev topları fırlatmaktan ölüleri diriltmeye kadar her şeyi yapabilen büyücüler vardır. Her iş ellerinden gelir. Gerçekten çok pratiktirler. Ancak kafama bir soru takıldı: Peki ya tarih boyunca gerçekten yaşamış olan (ya da en azından yaşadığı söylenen) büyücüler nasıl insanlardı? Herkes büyü terimini diline dolamış durumda ama bu büyünün arkasında nasıl bir mantık yatıyordu? Bu soruları kafamda netleştirmek istedim, ben de bir arama motoruna girip araştırmak için büyücü ve gerçek gibi kelimeler yazdım. Her şey işte böyle başladı.

Karşıma çıkan sonuçlar ise "kedi nanesi tozu kullanarak kara kedileri kontrol etme yöntemleri", "balon balığı zehri kullanarak geçici olarak ölmüş bir zombi yaratan vudu şamanları" gibi şeyler oldu. Kendi kendime, "Nasıl yani?" dedim. Okült konular için tüm bunlar fazlasıyla bilimsel değil miydi? İlgi duymaya bu şekilde başladım.

Pek çok Dengeki Bunko hafif romanında büyü sanki gündelik bir olaymış gibi işleniyor. Ben de işin arka planındaki mekaniklere daha derinlemesine inen bir eserin yeni ve taze bir soluk getireceğini düşünmeye başladım.

Şey, aslında bu kitap, okuyucu beklentilerini ölçen pazar araştırmalarını, yani o popüler temaları tamamen bir kenara bırakıp sadece içimden gelenleri yazdığım bir eser oldu. Editörüm Bayan Miki'ye ve çizerim Kiyotaka Haimura'ya ne kadar teşekkür etsem azdır. İkinize de çok teşekkür ederim.

Ve tabii ki bu kitabı eline alıp sonuna kadar bu uzun yolu benimle yürüyen siz değerli okuyucularıma kocaman bir teşekkür borçluyum.

Kalbinizdeki Kamijou Touma ile Index'in biraz daha uzun süre yaşayabilmesini umarak,

ve ikinci cildi yazabilmek için dua ederek,

bugün, tam da şu an kalemimi elden bırakıyorum.

Aslında takvimler henüz 26 Aralık 2003'ü gösteriyor.

Kazuma Kamachi